جشنواره «دریای سرخ»… شب توزیع جوایز، تأکید بر جایگاه جهانی و پلی برای سینما 

حضور ۹۷ کشور در دوره پنجم… و فیلم سعودی «هجرة» برنده دو جایزه از جشنواره

شهد امین، کارگردان سعودی، جایزهٔ فیلم «هِجرة» را دریافت می‌کند (جشنواره)
شهد امین، کارگردان سعودی، جایزهٔ فیلم «هِجرة» را دریافت می‌کند (جشنواره)
TT

جشنواره «دریای سرخ»… شب توزیع جوایز، تأکید بر جایگاه جهانی و پلی برای سینما 

شهد امین، کارگردان سعودی، جایزهٔ فیلم «هِجرة» را دریافت می‌کند (جشنواره)
شهد امین، کارگردان سعودی، جایزهٔ فیلم «هِجرة» را دریافت می‌کند (جشنواره)

پس از چند روز پرحرارت سینمایی که جده طی آن میزبان نمایش‌های نخست و صداهایی از چهار قاره بود، مراسم اختتامیه دوره پنجم «جشنواره بین‌المللی فیلم البحر الأحمر» در شبی برگزار شد که گستردگی تأثیر جهانی آن را به نمایش گذاشت و حضور رو‌به‌رشد سینمای سعودی را برجسته کرد؛ شبی با مشارکت چشمگیر شماری از نامدارترین ستارگان جهان از جمله جانی دپ، سلمان خان، یسرا، نادین لبکی و سر آنتونی هاپکینز؛ تصویری که جایگاه جشنواره را به‌عنوان پلی میان سینمای عرب و سینمای جهان تثبیت کرد.

جمانا الراشد، رئیس هیئت امنای مؤسسهٔ «البحر الأحمر السينمائی»، از این دستاورد احساس غرور می‌کند (جشنواره)

جمانا الراشد، رئیس هیئت امنای مؤسسه «البحر الأحمر»، در جریان مراسم گفت: «در طول ده روز گذشته، پرده‌های جشنواره، ما را از میان قاره‌ها و به جهان‌های تازه بردند. تجربه‌ای کم‌نظیر را با هم زیستیم، اما تأثیر آن عمیق است. غریبه‌هایی که در کنار هم می‌نشینند و مجذوب همان فیلم، همان داستان و همان شخصیت‌ها می‌شوند. این قدرت سینماست، و همچنان یکی از مهم‌ترین راه‌ها برای فهم متقابل ما باقی خواهد ماند».
او مهم‌ترین آمارهای دوره پنجم را مرور کرد: نمایش ۱۱۱ فیلم از سراسر جهان، از جمله بیش از ۴۰ نمایش نخست جهانی یا منطقه‌ای، ۲۹۰ اکران سینمایی و ۳۰ هزار بلیت. همچنین جشنواره امسال میزبان هیئت‌هایی از ۹۷ کشور و بیش از ۴۰ هزار شرکت‌کننده از میان فیلم‌سازان بود.
الراشد درباره این اعداد گفت: «این‌ها فقط آمار نیستند، بلکه بیانگر جامعه‌ای سینمایی‌اند که هر سال گسترده‌تر می‌شود؛ کارگردانانی که شریک پیدا می‌کنند، پروژه‌هایی که کسانی را می‌یابند که به آن‌ها ایمان دارند، و تماشاگری که دلش را به روی دیدگاه‌های تازه می‌گشاید».

تجلیل از اسطوره آنتونی هاپکینز (جشنواره)

تجلیل‌هایی با حضور جهانی

پس از سخنرانی، مراسم تجلیل آغاز شد؛ مراسمی که جشنواره در آن از چهار نام اثرگذار بر سینمای جهان تقدیر کرد.
نخست، تجلیل از بازیگر و کارگردان سعودی، عهد کامل، که تجربه‌اش آمیزه‌ای از حضور محلی و بلندپروازی بین‌المللی بود. سپس ادریس البا، بازیگر و کارگردان بریتانیایی که در برنامه‌های جشنواره حضوری برجسته داشت، مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین جشنواره از دارن آرونوفسکی، کارگردان آمریکایی و یکی از مهم‌ترین صداهای سینمایی پیش‌ران مرزهای تجربه بصری و روایی، قدردانی کرد.
اما تأثیرگذارترین لحظه، تجلیل از سر آنتونی هاپکینز بود؛ او موقر آرام و قدردانی آشکار روی صحنه آمد؛ لحظه‌ای که بیانگر احترام متقابل میان جشنواره و یکی از نمادهای بازیگری جهان بود.

دارن آرونوفسکی، کارگردان آمریکایی، و همسرش روی فرش قرمز (جشنواره)

جوایز تماشاگران

سپس مراسم به بخش اعلام جوایز رسید. فیلم «هجرة» ساخته کارگردان سعودی شهد أمین، با رأی تماشاگران، برنده جایزه فیلم العلا برای بهترین فیلم سعودی شد؛ و این فیلم بعدها جایزه هیئت داوران را نیز به کارنامه خود افزود، در تأکیدی دوباره بر حضور تجربه سینمای سعودی در عرصه رقابت.
همچنین فیلم «كولونيا» ساخته کارگردان مصری محمد صیام، برنده جایزه تماشاگران برای بهترین فیلم بین‌المللی شد، و فیلم «VI: در حرکت» اثر کارگردان فرانسوی ژولیت بینوش، جایزه الشرق برای بهترین مستند را کسب کرد.

درخشش سینمای کوتاه

در بخش مسابقه فیلم‌های کوتاه، هیئت داوران لوح تقدیر ویژه را به فیلم «جم 1983» ساخته جورج أبومحیّا اهدا کرد؛ در حالی که فیلم «الأراضي الفارغة/ سرزمین‌های خالی» اثر کریم‌الدین الألفی، جایزه یُسر نقره‌ای را به دست آورد.
اما یُسر طلایی نصیب فیلم فلسطینی «مهدَّد بالانقراض/ در معرض انقراض» ساخته سعید زاغا شد؛ فیلمی که رویکردی حساس به تنش انسانی در دل واقعیتی پیچیده ارائه می‌داد.
در بخش دستاورد سینمایی نیز، فیلم چینی «صداهای شب» از زانگ زونگشین برجسته شد؛ اثری که تجربه‌ای بصری با تکیه بر حس روایی نوآورانه به شمار می‌رفت.

بازیگر لبنانی جورج خبّاز، برنده جایزه بهترین بازیگر (جشنواره)

جوایز بازیگری

در حوزه بازیگری، سیو سو بین، بازیگر کره‌ای، برای نقش‌آفرینی‌اش در فیلم «دنیای عشق» برنده جایزه یُسر برای بهترین بازیگر زن شد؛ نقشی مبتنی بر بیان درونی و توان حمل معانی با کمترین حرکت.
اما جایزه بهترین بازیگر مرد به جورج خبّاز، بازیگر لبنانی، برای نقشش در فیلم «يونان» رسید؛ نقشی که توانایی بالای او را در ترکیب حساسیت انسانی با عمق دراماتیک آشکار ساخت.
همچنین سیرل عریس، نویسنده لبنانی، جایزه بهترین فیلمنامه را برای فیلم «نجوم الأمل والألم/ ستاره‌های امید و درد» دریافت کرد، و کارگردان أمیر فخرالدین نیز جایزه یُسر برای بهترین کارگردان را برای فیلم «يونان» از آن خود کرد.
در بخش فیلم‌های بلند، یُسر نقره‌ای به کارگردان شیرین دعیبس برای فیلم «اللي باقي منك/ باقیمانده تو» تعلق گرفت؛ و مراسم با اعلام مهم‌ترین برنده به پایان رسید: فیلم «زمین از دست رفته» ساخته أكیو فوجيموتو که یُسر طلایی برای بهترین فیلم بلند را دریافت کرد؛ نقطه اوجی برای فیلمی که با رویکردی کارگردانی‌شده و انسانی، روایتی فشرده و امضایی بصری روشن ارائه می‌داد.

جانی دپ، ستاره هالیوود، در حال سلام دادن به تماشاگران روی فرش قرمز (جشنواره)

دوره‌ای که افق‌های تازه‌ای گشود

دورهٔ پنجم با ارتقای سطح انتخاب‌های هنری، گسترده‌تر شدن مشارکت بین‌المللی و افزایش حضور سینمای سعودی در قلب صحنه متمایز شد؛ به‌گونه‌ای که به نظر رسید جشنواره مسیری روشن را برای تقویت صداهایی ترسیم می‌کند که حامل چشم‌اندازهای انسانی وسیع‌اند، و در عین حال فضایی رو به گسترش برای آثار سعودی حفظ می‌کند که سودای رقابت جهانی دارند.
در ترکیب فیلم‌های برگزیده در این سال تحولی چشمگیر دیده می‌شد؛ موضوعات هویت، مهاجرت، رابطهٔ فرد و جمع، و مفهوم حافظه به‌عنوان محرک روایت با قدرت حضور داشتند. از انتخاب‌های کمیتهٔ داوری چنین برمی‌آمد که آثاری که میان دیدگاه هنری روشن و بعد انسانی عمیق جمع می‌کنند، تواناتر در جلب توجه بوده‌اند. از میان آثار برنده، فیلم «زمین گمشده» به‌سبب زبان سینمایی آرامش که جزئیات کوچک را به صحنه‌هایی با نیروی عاطفی بالا بدل می‌کرد، اثری ماندگار گذاشت. در حالی که پیروزی فیلم «هِجرة» تأییدی بود بر اینکه سینمای سعودی وارد مرحله‌ای از بلوغ تکنیکی و هنری شده که بر تجارب رو به رشدش افزوده است.
با پایان‌یافتن دوره، آشکار بود که جشنواره دیگر تنها رویدادی جشن‌گونه نیست، بلکه سکویی است که در آن ملامح مرحله‌ای تازه از حضور سینمایی سعودی و جهان عرب شکل می‌گیرد. صداهای متنوع در هم آمیختند، و تجربه‌های جهانی در کنار تجربه‌های محلی قرار گرفتند. دایرهٔ سینما برای هرکسی گسترش یافت؛ چه آن‌که می‌خواهد داستانش را روایت کند، و چه آن‌که خواهان شنیدن داستانی دیگر است. و هنگامی که حاضران سالن را ترک کردند، احساسی باقی مانده بود که دورهٔ پنجم آغازی برای مرحله‌ای پخته‌تر است؛ مرحله‌ای که «البحر الأحمر» را به جشنواره‌ای تبدیل می‌کند که توان حمل سینمای محلی به جهان، و آوردن جهان به جده را دارد.
 

 



تاریخ جهان مدرن در یک کپسول

جیمز جویس
جیمز جویس
TT

تاریخ جهان مدرن در یک کپسول

جیمز جویس
جیمز جویس

«تاریخ جهان مدرن از ۱۹۵۰ تا امروز» عنوان بلندپروازانه کتابی است که امسال به قلم جرمی بلک منتشر شده است (ناشر: آرکتوروس، لندن).
‏Jeremy Black, A History of the Modern World: From 1950 to the Present Day (Arcturus Publishing Ltd, London, 2026)
در نگاه نخست، این پرسش به ذهن می‌رسد: آیا ممکن است کتابی واحد با حجمی بیش از ۲۵۴ صفحه، بتواند رویدادهای ۷۶ سالی را دربرگیرد که از حیث حوادث بزرگ و سرنوشت‌سازی که برداشت ما از زندگی پس از جنگ جهانی دوم را شکل داده‌اند، از پربارترین سال‌ها بوده‌اند؟ پاسخ این است که نویسنده کتاب ــ که استاد تاریخ دانشگاه اکستر بریتانیاست ــ از طریق تمرکز بر انفجار جمعیت جهان، تغییرات اقلیمی و گرمایش زمین، گسترش ارزش‌های لیبرال جدید در قبال اقلیت‌ها، ورود تلویزیون به تقریباً همه خانه‌ها، عصر رایانه و شبکه جهانی اینترنت، اکتشافات فضایی و پیشرفت‌های پزشکی و فناوری، موفق شده است به این هدف که تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد، دست یابد.
نویسنده کتاب خود را به فصل‌هایی با این عناوین تقسیم کرده است: محیط زیست، بشریت، جامعه، فناوری‌ها، اقتصاد، فرهنگ، سیاست جهانی، سیاست ملی و نگاهی به آینده. در اینجا، با توجه به محدودیت فضای در اختیار، تنها به بررسی یکی از این حوزه‌ها، یعنی فرهنگ، می‌پردازم.

ژان پل سارتر

فرهنگ در میانه قرن گذشته، تا حد زیادی تحت سلطه جنگ سرد میان دو بلوک قرار داشت: بلوک شرق به نمایندگی اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای کمونیستی متحد آن، و بلوک غرب سرمایه‌داری به نمایندگی ایالات متحده آمریکا و اروپای غربی. بلوک نخست اصل «رئالیسم سوسیالیستی» را در هنر و ادبیات پذیرفته بود، درحالی‌که بلوک دوم به تجربه‌گرایی آزاد در شکل و محتوا گرایش داشت. رویارویی این دو قطب متقابل بر بسیاری از کشورهای آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین نیز تأثیر گذاشت؛ همان‌گونه که در بیش از یک کشور عربی، بحث‌وجدل‌هایی درباره مکتب «هنر برای هنر» و مکتب «هنر برای جامعه» درگرفت.
با آغاز هزاره سوم، فرهنگ نیز، همچون اقتصاد و جامعه، در نتیجه ریشه‌کن‌شدن بی‌سوادی (چنان‌که در چین اتفاق افتاد)، افزایش شمار تحصیل‌کردگان در جهان سوم و ورود به عصر دیجیتال، به سوی جهانی‌شدن گرایش پیدا کرد. این روند در چندین حوزه نمود یافت: ورزش، سینما، تلویزیون، فلسفه‌های پسامدرن، موسیقی عامه‌پسند، هنرهای تجسمی و معماری.
ورزش، به‌ویژه فوتبال، پیوندی تنگاتنگ با سیاست پیدا کرد. از نمونه‌های آن می‌توان به تحریم آفریقای جنوبی از سوی کشورهای متعدد در دوره‌ای اشاره کرد که نظام آپارتاید و جداسازی نژادی میان سفیدپوستان و سیاه‌پوستان را اجرا می‌کرد؛ همچنین در دوره‌ای نزدیک‌تر، اختلاف‌نظرهایی که درباره مشارکت روسیه در بازی‌های المپیک ۲۰۲۴، پس از حمله این کشور به اوکراین، بروز کرد.
در عرصه سینما، الگوی آمریکایی با افتتاح چندین شهر تفریحی بر اساس الگوی «دیزنی‌لند» در کالیفرنیا و فلوریدا و سپس در توکیو و پاریس، جایگاه خود را تثبیت کرد. (پارک پاریس در سال ۲۰۲۲ میزبان ۳۷۵ میلیون بازدیدکننده بود.)
بااین‌حال، سینمای آمریکا تنها بازیگر این عرصه نبود و رقبایی نیز داشت: سینمای ایتالیا از اواخر دهه چهل با فیلم‌های «نئورئالیستی»، فرانسه در اواخر دهه پنجاه با فیلم‌های «موج نو»، سینمای نوی آلمان در فاصله سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲ (که از چهره‌های شاخص آن ورنر هرتسوک بود)، سینمای پرمحصول هند (بالیوود) و سینمای نیجریه (معروف به نالیوود). اما سینمای چین همچنان به چرخ‌دنده‌های نظام سیاسی وابسته ماند. فیلم‌هایی نیز با رویکردی جسورانه در نقد سیاست‌های آمریکا ساخته شدند؛ از جمله فیلم «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹) که محکومیت جنگ آمریکا در ویتنام بود.
فرهنگ در میانه قرن گذشته، تا حد زیادی تحت سلطه جنگ سرد میان دو بلوک شرق و غرب قرار داشت.
گسترش تلویزیون به کاهش نسبی شمار مخاطبان رادیو و سینما انجامید و بازیگران صفحه کوچک را به شهرتی رساند که از شهرت ستارگان فیلم‌های سینمایی کمتر نبود. مجموعه‌های تلویزیونی متعددی درباره زندگی اجتماعی ساخته شد و در کنار آن‌ها، برنامه‌های طنز و پلیسی نیز رواج یافت. ساعات پخش برنامه‌ها افزایش پیدا کرد و شبکه‌های ماهواره‌ای جدیدی ظهور کردند. در میان مجموعه‌هایی که از میزان بیننده بالایی برخوردار شدند، می‌توان به برخی سریال‌های ترکی و تعدادی از مجموعه‌های عربی اشاره کرد.
اگر به حوزه فلسفه و اندیشه بپردازیم، درمی‌یابیم که اگزیستانسیالیسم، که سورن کی‌یرکگور دانمارکی، مارتین هایدگر آلمانی و ژان پل سارتر فرانسوی پایه‌های آن را بنا نهاده بودند، در دو دهه پس از جنگ جهانی دوم تأثیرگذاری فراوانی داشت. این دوره با ظهور تئاتر ابزورد نیز هم‌زمان بود؛ نمایشی که ساموئل بکت، اوژن یونسکو و آرتور آداموف از چهره‌های برجسته آن بودند.
اما با ظهور ساختارگرایی به دست فردینان دو سوسور، کلود لوی‌استروس و رولان بارت، نفوذ اگزیستانسیالیسم رو به افول گذاشت. پس از آن، مکاتب پسامدرن، از جمله واسازی (ژاک دریدا) و فلسفه‌های میشل فوکو، ژاک لاکان و لویی آلتوسر پدید آمدند؛ اندیشه‌هایی که از نظام‌های فکری مارکسیسم و روان‌کاوی فرویدی تغذیه می‌کردند.
بااین‌حال، این مکاتب در بیشتر موارد فلسفه‌هایی اروپایی و غربی باقی ماندند و در جهان اسلام و چین تأثیر چندانی بر جای نگذاشتند. در جهان عرب نیز بحث‌وجدل‌ها عمدتاً حول دو دیدگاه می‌چرخید: نگریستن به جهان از منظر دینی و نگریستن به آن از منظر سکولار.
در عرصه رمان، آثار مدرنیستی با محتوای عمیق (مانند رمان‌های جیمز جویس، آندره ژید، توماس مان و فرانتس کافکا) جای خود را به آثاری دادند که فروش و استقبال بیشتری داشتند؛ مانند رمان‌های آگاتا کریستی که به بیش از صد زبان ترجمه شدند. فیلم‌هایی نیز که بر اساس رمان‌های او ساخته شدند، همچون «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» (۱۹۷۴) و «مرگ بر روی نیل» (۱۹۸۴)، میلیون‌ها بیننده داشتند.
در کتاب جرمی بلک، تصویر و کلمه در کنار یکدیگر کامل می‌شوند. در این اثر، علاوه بر نقشه‌ها و نمودارها، شمار زیادی عکس از شخصیت‌ها، رویدادها و مکان‌های گوناگون گرد آمده‌اند که همگی در ترسیم تصویری زنده از فضای عصر مدرن در ذهن و تخیل خواننده سهیم‌اند.


استبداد ذائقه

استبداد ذائقه
TT

استبداد ذائقه

استبداد ذائقه

یکی از رایج‌ترین عبارت‌ها در گفت‌وگو درباره ادبیات و هنر این است که می‌گوییم: «ذائقه‌ها قابل بحث نیستند.» این عبارت در ظاهر نشان‌دهنده تسامحی ستودنی است؛ زیرا به هر فرد حق می‌دهد آنچه را می‌خواهد دوست بدارد و از آنچه می‌خواهد بیزار باشد. اما ممکن است به بهانه‌ای تبدیل شود که امکان گفت‌وگو درباره کیفیت و ابتذال را از میان می‌برد و تجربه سطحی را با داوری سنجیده یکسان می‌گیرد.
تردیدی نیست که هر انسانی حق دارد بگوید: «این اثر را دوست داشتم» یا «از آن خوشم نیامد». پسندیدن تجربه‌ای شخصی است که نمی‌توان آن را به زور تحمیل کرد؛ اما آزادی ذائقه به این معنا نیست که همه داوری‌ها از ارزش یکسانی برخوردارند. تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم «این اثر را دوست نداشتم» و اینکه بگوییم «این اثر بد است». جمله نخست تجربه گوینده را توصیف می‌کند، اما جمله دوم درباره خود اثر داوری می‌کند. در اینجا بجاست بپرسیم این داوری بر چه اساسی صورت گرفته، صاحب آن تا چه اندازه با هنری که درباره‌اش سخن می‌گوید آشناست و چه میزان تجربه در مقایسه و تشخیص دارد.
ذائقه از همان ابتدا کامل و شکل‌گرفته به دنیا نمی‌آید. خواننده‌ای که جز یک نوع کتاب را نشناخته باشد، ابزارهای محدودی برای داوری دارد؛ همان‌طور که شنونده‌ای که فقط با یک سبک موسیقی مأنوس بوده است، واکنشش تحت تأثیر همان چیزی قرار می‌گیرد که به آن عادت کرده است. هرچه تجربه گسترده‌تر شود، تفاوت‌ها آشکارتر می‌شوند و توانایی تشخیص افزایش می‌یابد.
حتی بسیاری از چیزهایی که «سلیقه شخصی» می‌نامیم، ممکن است حاصل عادت باشند. آنچه بارها در برابر ما تکرار می‌شود، برایمان آشنا می‌شود و امر آشنا به ما نزدیک‌تر به نظر می‌رسد، حتی اگر ارزش بیشتری نداشته باشد. ازاین‌رو، ممکن است عادت در هیئت ذائقه‌ای مستقل ظاهر شود، درحالی‌که در حقیقت محصول محیط، تربیت و تکرار است.
ما در بسیاری از زمینه‌ها می‌پذیریم که تجربه تفاوت ایجاد می‌کند. داوری کسی که تازه خطاطی را آغاز کرده است، با داوری یک خوش‌نویس یکسان نیست؛ همان‌طور که برداشت کسی که برای نخستین بار غذایی را می‌چشد، با برداشت کسی که با مواد تشکیل‌دهنده و شیوه‌های پخت آن آشناست، تفاوت دارد. بااین‌حال، وقتی به هنر و فرهنگ می‌رسیم، تردید می‌کنیم؛ گویی همه نظرها صرفاً به این دلیل که شخصی‌اند، ارزش یکسانی دارند.
هرکس حق دارد اثری ساده را به اثری پیچیده‌تر ترجیح دهد، بارها به سراغ کتابی سبک برود و کتابی بزرگ را پس از چند صفحه کنار بگذارد. اما ترجیح شخصی، مسئله ارزش را فیصله نمی‌دهد؛ زیرا ممکن است از اثری که از نظر هنری محدود است لذت ببریم و درعین‌حال، ارزش اثری برجسته را به رسمیت بشناسیم، بی‌آنکه دوستش داشته باشیم.
از همین‌جاست که عبارت «ذائقه‌ها قابل بحث نیستند» مسئله‌سازتر از آنچه به نظر می‌رسد، جلوه می‌کند. اگر هر واکنش شخصی حکمی نهایی باشد، پس نقد چه نیازی است؟ آموزش هنر و ادبیات چه فایده‌ای دارد؟ چرا تاریخ هنرها را می‌خوانیم یا می‌آموزیم که رمان، سینما و موسیقی چگونه تحول یافته‌اند؟ وجود این حوزه‌ها بر این فرض استوار است که ذائقه را می‌توان پرورش داد و گسترش بخشید و انسان می‌تواند بیش از گذشته ببیند، بشنود و درک کند.
این سخن به معنای آن نیست که ذائقه خوب باید ذائقه‌ای یکسان و همگانی باشد یا قرار است همه مردم چیزهای مشابهی را دوست داشته باشند. منظور این است که انسان ابزارهای گسترده‌تری برای انتخاب در اختیار داشته باشد و تفاوت میان آنچه شخصاً به آن گرایش دارد و آنچه از نظر او ارزشمند است، بشناسد.
ذائقه در خلأ شکل نمی‌گیرد. در هر دوره، نهادها و صداهایی وجود داشته‌اند که به برخی آثار جایگاهی بالاتر از آثار دیگر بخشیده‌اند: مدرسه، دانشگاه، روزنامه، منتقد، انتشارات و مجله فرهنگی و سپس، در دوره‌های بعد، جوایز، فهرست‌ها و برنامه‌های تلویزیونی. این نهادها از خطا مصون نبوده‌اند و همیشه هم عادلانه عمل نکرده‌اند، اما وظیفه تفکیک و گزینش را بر عهده داشته‌اند و چارچوبی گسترده‌تر از واکنش فوری و فردی در اختیار خواننده قرار می‌داده‌اند.
امروزه نفوذ بسیاری از این واسطه‌ها کاهش یافته و ابزارهای تازه‌ای جای آن‌ها را گرفته‌اند که سریع‌تر و تأثیرگذارترند. بازار فقط به ذائقه پاسخ نمی‌دهد، بلکه در ساختن آن نیز مشارکت می‌کند. تکرار، تبلیغات و فراگیری این تصور را به وجود می‌آورند که آنچه همه می‌بینند، ارزش دیدن دارد و آنچه همه می‌خرند، ارزش خریدن. سپس پلتفرم‌ها و الگوریتم‌ها از راه می‌رسند و اغلب چیزهایی را به ما عرضه می‌کنند که شبیه آن چیزهایی است که پیش‌تر دوست داشته‌ایم؛ در نتیجه، میدان کشف تجربه‌های تازه را محدود می‌کنند، درحالی‌که این توهم را به وجود می‌آورند که دامنه انتخاب‌هایمان گسترده‌تر شده است.
با گسترش شبکه‌های اجتماعی، داوری‌های فرهنگی بیش از پیش به واکنش‌های سریع، از لایک و اشتراک‌گذاری گرفته تا امتیازدهی و شمار بازدیدها، وابسته شده‌اند. این اعداد بیش از آنکه ارزش را اندازه بگیرند، توانایی دیده‌شدن و فراگیرشدن را می‌سنجند. بااین‌حال، رفته‌رفته به‌عنوان نشانه‌هایی از کیفیت به آگاهی ما راه یافته‌اند؛ تا جایی که اثری که بیشتر در معرض دید قرار می‌گیرد، خودبه‌خود بهترین اثر به نظر می‌رسد، هرچند دلیل این حضور گسترده ممکن است روابط، دوستی‌ها یا فعالیت‌های خود صاحب اثر باشد.
یکی از خطرناک‌ترین دگرگونی‌ها در ذائقه معاصر همین‌جاست: درهم‌آمیختن شهرت و ارزش. ممکن است اثری فراگیر شود چون ساده است، یا جنجال برمی‌انگیزد، یا در لحظه‌ای مناسب به مخاطبان عرضه شده است، یا از دستگاه قدرتمند بازاریابی برخوردار است. هیچ‌یک از این عوامل به‌تنهایی برای داوری درباره سطح و کیفیت آن کافی نیست.
منتقد، ویراستار، مجله فرهنگی و نهاد آموزشی، هرکدام به درجات متفاوت، نقش واسطه میان اثر و مخاطب را ایفا می‌کردند. اما امروز یک اثر می‌تواند پیش از آنکه هرگونه بحث جدی درباره ارزش آن آغاز شود، به مخاطبانی انبوه دست پیدا کند. در بسیاری از موارد، داوری زمانی از راه می‌رسد که شهرت، افکار عمومی‌ای ساخته است که مقاومت در برابر آن دشوار می‌شود.
ازاین‌رو، ذائقه آن‌قدرها هم که دوست داریم تصور کنیم، امری کاملاً فردی نیست. ما انتخاب می‌کنیم، بله؛ اما در محیطی انتخاب می‌کنیم که پیوسته به ما پیشنهاد می‌دهد چه بخوانیم، چه ببینیم و به چه گوش بسپاریم و برخی آثار را آن‌قدر در برابر دیدگانمان تکرار می‌کند که به بخشی از آگاهی ما تبدیل می‌شوند.
از همین‌جاست که دیگر پرسش فقط این نیست که چه چیزی را دوست داریم، بلکه این نیز هست که این علاقه چگونه شکل گرفته و چه کسانی در شکل‌دادن به آن سهم داشته‌اند. اگر ذائقه شکل‌پذیر است، امروز چه کسی آن را هدایت می‌کند؟ منتقد و نهاد فرهنگی، یا بازار و پلتفرم و اینفلوئنسر و الگوریتم؟

نویسنده سعودی


هناء الإدريسي به «الشرق الأوسط»: هوش مصنوعی هنرمند را به شخصیتی کارتونی تبدیل می‌کند

در ترانه جدیدش نقش عروسی را ایفا می‌کند که در مراسم ازدواج خود حضور دارد (هناء الادریسی)
در ترانه جدیدش نقش عروسی را ایفا می‌کند که در مراسم ازدواج خود حضور دارد (هناء الادریسی)
TT

هناء الإدريسي به «الشرق الأوسط»: هوش مصنوعی هنرمند را به شخصیتی کارتونی تبدیل می‌کند

در ترانه جدیدش نقش عروسی را ایفا می‌کند که در مراسم ازدواج خود حضور دارد (هناء الادریسی)
در ترانه جدیدش نقش عروسی را ایفا می‌کند که در مراسم ازدواج خود حضور دارد (هناء الادریسی)

هنرمند مراکشی، هناء الادریسی، با گام‌هایی حساب‌شده به صحنه هنری بازمی‌گردد. او پس از آنکه سال گذشته، پس از مدتی دوری، نخستین ترانه خود را با عنوان «مکمّله بالنیّه» منتشر کرد، امروز ترانه «زیباترین لحظه» را روانه بازار می‌کند. او معتقد است فاصله زمانی میان انتشار آثار، به هنرمند فرصت می‌دهد تا گام‌های خود را با دقت بازبینی کند.
هنگامی که از او می‌پرسیم آیا «زیباترین لحظه» نیز مانند نخستین ترانه‌اش، مقطعی از زندگی شخصی او را ثبت می‌کند، پاسخ می‌دهد: «نه، به‌هیچ‌وجه چنین چیزی نیست. اما مردم در نگاه نخست تصور کردند ازدواج کرده‌ام و تماس‌های تبریک از هر سو سرازیر شد. آن‌ها پس از دیدن عکس‌هایی از پشت صحنه فیلم‌برداری کلیپ که در حساب اینستاگرامم منتشر کرده بودم، گمان کردند شریک زندگی‌ام را پیدا کرده‌ام.»
الادریسی می‌گوید از توجه مردم به خبر ازدواج فرضی‌اش خوشحال شده و با استقبال گسترده‌ای که ترانه به دست آورده، احساس شادی یک عروس واقعی را تجربه کرده است.
از سوی دیگر، هناء الادریسی تأکید می‌کند که ازدواج گام آسانی نیست؛ تصمیمی است که قرار است تنها یک بار در زندگی گرفته شود و مستلزم شناخت و بررسی دقیق شخصیت طرف مقابل است. او می‌گوید: «ازدواج نهادی است که نمی‌توان با تصمیمی نسنجیده به آن وارد شد. من نیز آگاهانه و از روی تصمیم قبلی، اقدام به ازدواج را به تأخیر انداخته‌ام. برای اینکه بتوانیم تمام عمر در کنار یک نفر زندگی کنیم، باید انتخاب درستی داشته باشیم.»

او هنوز هم به ترانه‌های دوران طلایی هنر گوش می‌دهد (هناء الادریسی)

او اعتراف می‌کند که تاکنون ازدواج نکرده است؛ با وجود شایعات فراوانی که در این زمینه درباره‌اش منتشر شده و همگی بی‌اساس بوده‌اند. بااین‌حال، این احتمال را منتفی نمی‌داند و تأکید می‌کند که هرگاه زمان مناسب فرا برسد، موضوع را علنی خواهد کرد.
«زیباترین لحظه» از جمله ترانه‌هایی است که برای مراسم عروسی مناسب‌اند. الادریسی در این‌باره توضیح می‌دهد: «این ترانه به‌طور ویژه برای چنین مناسبتی ساخته شده است و قصد داشتیم عروس و داماد نخستین رقص خود را پس از جشن ازدواج با آهنگ آن اجرا کنند.»
او در گفت‌وگو با «الشرق الاوسط» فاش می‌کند که این ترانه محصول امروز نیست، بلکه مدت‌ها در کشوی نیکولا شبلی، آهنگساز آن، باقی مانده بود. او ادامه می‌دهد: «این ترانه به دست خوانندگان زن بسیاری رسید و برخی از آن‌ها نیز صدایشان را روی آن ضبط کردند، اما به دلایل مختلف قسمت هیچ‌کدام نشد. اجرای آن به احساس و عاطفه زیادی نیاز دارد. شبلی از همان ابتدا مطمئن بود که من خواننده مناسب برای اجرای این ترانه هستم؛ به همین دلیل دوباره به من بازگشت، چون به‌سادگی می‌توان گفت این ترانه سهم من بود.»
او خود را خوش‌شانس می‌داند که برای اجرای این ترانه انتخاب شده است و می‌گوید: «این ترانه از همان ابتدا برای من نوشته شده بود و با وجود گردش طولانی‌اش میان چندین خواننده، سرانجام نزد من ماند. آن را در سطحی که انتظار می‌رفت اجرا کردم و احساس مسئولیت زیادی داشتم؛ زیرا پیش از من به دست خوانندگان بسیاری رسیده بود. خوش‌شانس بودم که سرانجام نصیب من شد.»

کلیپ «زیباترین لحظه» به کارگردانی زاک غصن ساخته شده است (هناء الادریسی)

الادریسی این ترانه را به گویش لبنانی اجرا می‌کند. ترانه‌سرای آن تونی ابی‌کرم و آهنگساز و تنظیم‌کننده‌اش نیکولا شبلی است. او درباره دلیل انتخاب این گویش برای دومین اثرش پس از شش سال دوری از صحنه می‌گوید: «گویش لبنانی پس از زبان مادری‌ام، مراکشی، به قلبم نزدیک‌تر است. مدت‌های طولانی در لبنان زندگی کرده‌ام و نخستین ترانه‌ای که پس از شرکت در برنامه «ستار آکادمی» منتشر کردم، به گویش لبنانی بود و عنوانش «ما بصدّق» بود. ترانه‌هایم را به گویش‌های مختلف اجرا کرده‌ام، اما افراد زیادی از من می‌پرسیدند چه زمانی دوباره به خواندن به گویش لبنانی بازمی‌گردم. به همین دلیل، «زیباترین لحظه» را فرصتی مناسب برای این بازگشت دیدم.»
هناء الادریسی تأکید می‌کند که پس از «زیباترین لحظه»، خود را برای انتشار آثار تازه‌ای به گویش‌های مصری، خلیجی، مراکشی و لبنانی آماده می‌کند و می‌گوید در انتخاب ملودی‌هایی با ریتم دلنشین وسواس دارد.
او توضیح می‌دهد: «آثارم به‌تدریج و با فاصله زمانی میان انتشار هر ترانه منتشر خواهند شد؛ زیرا ترجیح می‌دهم در این فرایند شتاب نکنم. انتخاب اینکه کدام ترانه زودتر از بقیه منتشر شود، به تصمیمی دقیق نیاز دارد. شرایط و اوضاع نیز در به تأخیر افتادن انتشار یک اثر در مقایسه با اثری دیگر نقش دارند. برای مثال، درست نیست در دوران جنگ ترانه‌ای شاد ارائه کنم. همین مسئله بارها مرا واداشته است یک گام به عقب بردارم. چنین شرایطی در تصمیم‌های من درباره انتشار آثارم تأثیر می‌گذارند.»
کلیپ «زیباترین لحظه» به کارگردانی زاک غصن ساخته شده است؛ کارگردانی که این هنرمند مراکشی او را یکی از استعدادهای تازه و چشمگیر عرصه سینما و موسیقی می‌داند. او توضیح می‌دهد که شخصاً علاقه دارد فرصت را در اختیار استعدادهای جوانی قرار دهد که شایستگی آن را دارند و می‌گوید: «نام‌های بزرگ عرصه کارگردانی نیز فعالیت خود را با گام‌های کوچک آغاز کردند و سپس توانستند جایگاه خود را تثبیت کنند و به شهرت برسند. بنابراین، ضروری است به کارگردانان جوان فرصت نخستین تجربه را بدهیم؛ شاید در آینده موفقیت‌های پی‌درپی به دست آورند.»
وقتی از او می‌پرسیم آیا شخصاً در جزئیات فیلم‌برداری کلیپ‌های ترانه‌هایش دخالت می‌کند، پاسخ می‌دهد: «در تمام جزئیات مربوط به کارم دخالت می‌کنم، حتی کوچک‌ترین آن‌ها؛ زیرا همیشه به دنبال بهترین نتیجه هستم و این کار مستلزم نظارت دقیق و حسی من است. بااین‌حال، گاهی از یک اشتباه کوچک یا لغزشی که ممکن است پیش بیاید چشم‌پوشی می‌کنم؛ زیرا کمال تنها از آن خداست. وقتی در تذکرهایم سخت‌گیری می‌کنم، ممکن است هم خودم خسته شوم و هم دیگران را خسته کنم. به همین دلیل، گاهی ترجیح می‌دهم از میزان تذکرهایم کم کنم تا کار بدون دشواری و فرسوده کردن کسانی که با من همکاری می‌کنند، پیش برود.»
درباره اینکه چرا برای ساخت کلیپی که تماماً با هوش مصنوعی تولید شده باشد اقدام نمی‌کند، می‌گوید: «اصلاً چنین فکری به ذهنم نرسیده است، اما ممکن است در صحنه‌ای کوتاه از این فناوری استفاده کنم؛ همان‌طور که در «زیباترین لحظه» نیز چنین اتفاقی افتاد. اما با ساخت کامل یک کلیپ با هوش مصنوعی کاملاً مخالفم؛ زیرا چنین کاری روح اثر را از آن می‌گیرد. آنچه از کلیپ‌های ساخته‌شده به این شیوه دیده‌ام، اعتقادم را تقویت کرده است؛ چون هر بار یکی از آن‌ها را تماشا می‌کنم، احساس می‌کنم هنرمندان و مردمی که در آن حضور دارند، از مقوا یا پلاستیک ساخته شده‌اند. من به‌هیچ‌وجه به این سبک تعلق ندارم؛ زیرا صحنه‌های طبیعی و واقعی را ترجیح می‌دهم.»

«امروز با حال‌وهوای موسیقایی متفاوتی نسبت به گذشته روبه‌رو هستیم... اما احساس می‌کنم هنر اصیل و واقعی غایب است»

او در ادامه می‌گوید همراهی با هر نوآوری تازه‌ای ضروری است، به شرط آنکه این کار به شیوه‌ای مناسب و در حد امکانات موجود انجام شود. او می‌افزاید: «هنوز نمی‌دانیم سرانجام این موج چه خواهد شد یا تا چه اندازه پیشرفت خواهد کرد. چاره‌ای جز انتظار، دنبال کردن این پیشرفت فناورانه و رصد تغییراتی که به همراه خواهد آورد، نداریم.»
از سوی دیگر، هناء الادریسی احتمال ورود به عرصه بازیگری را منتفی می‌داند؛ زیرا آن را کاری دشوار تلقی می‌کند. او می‌گوید: «ما خوانندگان، در کلیپ‌های ترانه‌هایمان نیز نقش بازی می‌کنیم، اما برداشتن گامی بزرگ برای حضور در یک سریال یا فیلم بعید است؛ به‌ویژه اینکه احساس خواهم کرد به حوزه‌ای وارد شده‌ام که به آن تعلق ندارم.»
او اضافه می‌کند: «پیش‌تر تجربه اجرای برنامه تلویزیونی را داشته‌ام، اما از آن خوشم نیامد. بنابراین، هناء الادریسی همچنان شیفته حرفه اصلی خود، یعنی خوانندگی، باقی خواهد ماند.»
این هنرمند مراکشی امروز، درحالی‌که به فضای موسیقی نگاه می‌کند، آرزو دارد حال‌وهوای دوران طلایی هنر دوباره به صحنه بازگردد. او در پایان می‌گوید: «بی‌تردید امروز با حال‌وهوای موسیقایی متفاوتی نسبت به گذشته روبه‌رو هستیم، اما احساس می‌کنم هنر اصیل و واقعی غایب است. وقتی به موسیقی امروز گوش می‌دهم، احساس می‌کنم با نسخه‌هایی مشابه و تکراری روبه‌رو هستم که تولیدشان به تلاش چندانی نیاز ندارد. من به نسلی تعلق دارم که وارد استودیو می‌شد تا ترانه را از صفر بسازد؛ گویی در آشپزخانه آن مشغول پخت‌وپز است. این کار زمان می‌برد تا اثر به‌تدریج جا بیفتد و پرداخت نهایی آن انجام شود؛ نه اینکه مانند امروز، یک‌شبه روانه بازار شود. من شخصاً هنوز به ترانه‌های قدیمی گوش می‌دهم تا از لحظات زیبای هنری لذت ببرم. این ترانه‌ها را جاودانه می‌نامم، زیرا هرگز از شنیدنشان خسته نمی‌شوم.»