بغداد به وقت واشنگتن در آستانه انتخابات ایالات متحده

مخالفان نفوذ ایران روی پیروزی ترامپ حساب باز کرده‌اند

اختلاف زمانی بین بغداد پایتخت عراق و واشنگتن پایتخت آمریکا تقریباً ۸ ساعت است. وقتی بغداد صبح فردا سه شنبه از خواب بیدار می‌شود، واشنگتن هنوز در خواب ناآرامی به سر می‌برد و منتظر بازشدن مراکز رای‌گیری است تا انتخاب کند چه کسی برای چهار سال آینده در کاخ سفید زندگی می‌کند؛ و هنگامی که غروب بغداد فرا می‌رسد، واشنگتن به چیزی بیش از یک کندوی عسل تبدیل خواهد شد.
در حالی که انتظارات در مورد پیروز یا بازنده در انتخابات آمریکا در طول روز طولانی در حال نزدیک شدن می‌شود، اما نتیجه ای که بغداد انتظار آن را دارد، تا قبل از طلوع چهارشنبه اعلام نخواهد شد، زمانی که بغداد در خواب است. اما اختلاف زمانی دیگر بی‌ارزش می‌شود، زیرا بغداد و به دلیل اختلاف شدید میان گروه‌ها در عراق زمان واشنگتن را انتخاب کرده‌است.
نتیجه، مانند هر ۴ یا ۸ سال در گذشته، هنگامی که موضع ایالات متحده فقط در مورد مسائل منطقه محدود به اسرائیل و نفت، بود، این بار عادی و طبیعی نخواهد بود.
از سال ۲۰۰۳، زمانی که آمریکا عراق را اشغال کرد و در تمام جزئیات سیاسی، اقتصادی و نظامی آن حضور پیدا کرد، بغداد به نتایج انتخابات اهمیت ویژه داد.
در سال ۲۰۰۳، جورج دبلیو بوش برای دو دوره پیروز شد. در سال ۲۰۰۸، جمهوری خواهان و دموکرات‌ها برای کاخ سفید با یکدیگر رقابت کردند و باراک اوباما برای هشت سال مهمان کاخ سفید بود.
همانقدر که ورود وی یک جهش ژنتیکی در تاریخ آمریکا بود، سیاست‌هایی که وی در طول حکومت خود طراحی و اجرا کرد، شاید برای دهه‌های آینده تأثیرات آن را بر عراق باقی گذاشت.
در دوران دولت او، عراق به عرصه ای باز برای تسویه حساب تبدیل شد که به نظر می‌رسید اکنون بین واشنگتن و تهران به تعویق افتاده‌است.
اگر اوباما از طریق توافق هسته ای هر آنچه را می‌خواست به ایران داد، تهران، در زمانی که حاضر نشد از نامیدن آمریکا به «شیطان بزرگ» دست بردارد، از سیاست نرم وی بهره گرفت که به سرعت توسط جانشین جمهوری‌خواه او دونالد ترامپ با پاره کردن توافق هسته ای کن فیکن شد.
 ساعت در تهران و پیش‌بینی انتخابات و نتایج آن ممکن است با بغداد تفاوتی نداشته باشد، وجه مشترک بین آنها زمان‌بندی آمریکایی‌ها است که طبق آن مشخص خواهد شد که ایران در صورت باقی ماندن ترامپ و اثرات مختلفی که ممکن است بر حضور و نقش آن در عراق داشته باشد، تحت فشار تحریم‌ها باقی بماند یا در صورت روی کار آمدن بایدن، نفس راحتی بکشد. برای ارزیابی سیاست او، اما تهران و متحدان و وفاداران آن در منطقه منتظر تغییراتی خواهند ماند که آنها آرزو می‌کنند به نفع آنها باشد.
مواضع در عراق، بین کسانی که نگرانند این کشور به عنوان میدان تسویه حساب بین آمریکایی‌ها و ایرانی‌ها باقی بمانند و کسانی که می‌بینند سیاست آمریکا نهادینه شده‌است، تقسیم شده‌است.
ظافر العانی معاون رئیس کمیسیون روابط خارجی در پارلمان عراق، معتقد است که «شرط‌بندی روی یک رئیس‌جمهور خاص در آمریکا یک چندپارگی سیاسی است که به عراق خدمت نمی‌کند».
العانی از همه خواست «به دور از آرزوهای محدودی که در خدمت واقعیت فعلی نیست، موضوع را به گونه ای بررسی کنند که منافع عراق و مردم آن را تأمین کند».
به نوبه خود، حسین علاوی رئیس مرکز امور استراتژیک و آینده پژوهی و استاد امنیت ملی دانشگاه نهرین به الشرق الاوسط گفت که «ایالات متحده آمریکا یک کشوری متشکل از موسسات است و استراتژی‌های آن برای امنیت ملی آمریکا به همان شکل باقی خواهد ماند و تغییر نخواهد کرد، اما تغییر در استفاده و مدیریت منافع ملی ایالات متحده توسط دولت برنده خواهد بود».
 علاوی توضیح می‌دهد که «نهادهای دولت آمریکا همچون کاخ سفید، کنگره ، پنتاگون، وزارت خارجه ایالات متحده و وزارت خزانه داری آمریکا راه‌های استراتژیک و چتر کار استراتژی را مشخص می‌کنند، اما رئیس‌جمهور، ایده‌ها و عقاید وی در تعریف دوستان، متحدان، دشمنان و.. به عنوان تعیین‌کننده اصلی در ترسیم روند اقدامات برای دولت ایالات متحده است، اما منافع ایالات متحده همطراز با اعتقادات رای‌دهندگان خواهد بود».
در همین زمینه، احسان الشمری، رئیس مرکز تفکر سیاسی در گفتگو با «الشرق الاوسط» معتقد است که «به دلیل فقر چشم‌انداز و چندپارگی داخلی طبقه سیاسی و وابستگی آن به عوامل بیرونی، به نظر می‌رسد اوضاع عراق اکنون و تا زمان اعلام نتایج انتخابات مضطرب خواهد بود».
الشمری اضافه کرد که «این روند دودستگی بر جهت‌گیری‌های عراق تا بعد از انتخابات ایالات متحده تأثیر خواهد گذاشت، زیرا بخشی از طبقه سیاسی ترامپ را از نظر محدود کردن نفوذ ایران در امور داخلی عراق بیشتر می‌پذیرند، در حالی که کسانی هستند که معتقدند بایدن و تیمش کمتر درگیر امور داخلی عراق خواهند شد».
الشمری با اشاره به اینکه «ایالات متحده دولت نهادهاست»، پیش‌بینی کرد مواضع ایالات متحده نسبت به عراق از ثبات نسبی برخوردار خواهد بود.