مورینیو در پی بردی حیاتی برای متوقف کردن بارسلونا

 ژوزه مورینیو (EPA)
ژوزه مورینیو (EPA)
TT

مورینیو در پی بردی حیاتی برای متوقف کردن بارسلونا

 ژوزه مورینیو (EPA)
ژوزه مورینیو (EPA)

سرمربی پرتغالی رئال مادرید، ژوزه مورینیو، روز یکشنبه بار دیگر در یکی از جذاب‌ترین رقابت‌های فوتبال حاضر می‌شود. او پس از بازگشت به این باشگاه، برای نخستین بار در ال‌کلاسیکو به میدان می‌رود. رئال مادرید در این دیدار میهمان بارسلونا، صدرنشین لیگ اسپانیا، در ورزشگاه «اسپاتیفای نوکمپ» خواهد بود.

دوران نخست حضور مورینیو در مادرید تا حد زیادی با تلاش او برای پایان دادن به سلطه بارسلونا به رهبری پپ گواردیولا شناخته می‌شد. در همان دوره، روابط دو غول فوتبال اسپانیا به پایین‌ترین سطح خود رسید.

مورینیو تا اندازه‌ای توانست سلطه بارسلونا را بشکند. او در سال ۲۰۱۲ رئال مادرید را به قهرمانی لیگ اسپانیا رساند؛ بزرگ‌ترین افتخار دوران حضورش در این تیم از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳.

در آن دوره، دیدارهای ال‌کلاسیکو پرتنش‌تر شد و گاهی این تنش‌ها دلایل ناخوشایندی داشت. مورینیو و اعضای کادر فنی‌اش در کنار زمین با همتایان خود در بارسلونا درگیر می‌شدند و در رسانه‌ها نیز مشاجره‌های لفظی میان آن‌ها ادامه داشت.

مورینیوی ۶۳ ساله در دهه ۱۹۹۰ دستیار بارسلونا بود و زیر نظر بابی رابسون انگلیسی و لوئیس فن‌خال هلندی کار می‌کرد. اما در سال ۲۰۰۸، زمانی که کاتالان‌ها فرانک رایکارد هلندی را کنار گذاشتند، مورینیو به سود گواردیولا به حاشیه رانده شد.

درگیری‌های مکرر مورینیو با گواردیولا، لیونل مسی آرژانتینی و حتی چهره‌های سرشناس خود رئال مادرید، مانند ایکر کاسیاس، دروازه‌بان این تیم، گاهی دستاوردهای ورزشی او را تحت‌الشعاع قرار می‌داد.

مشهورترین نمونه این تنش‌ها در اوت ۲۰۱۱ رخ داد؛ زمانی که مورینیو انگشت خود را در چشم تیتو ویلانووا، دستیار وقت بارسلونا که بعدها درگذشت، فرو کرد.

پیش از آن، در همان سال و در پایان فصل گذشته، رئال مادرید و بارسلونا در فاصله تنها ۱۸ روز چهار بار مقابل یکدیگر قرار گرفتند؛ موضوعی که شدت رقابت میان دو تیم را نشان می‌داد.

نخستین دیدار در چارچوب لیگ برگزار شد و با تساوی یک بر یک به پایان رسید. این نتیجه به بارسلونا کمک کرد یک گام دیگر به حفظ عنوان قهرمانی اسپانیا نزدیک شود، در حالی که رئال مادرید همچنان از این تیم عقب بود.

رئال مادرید تحت هدایت مورینیو در دومین دیدار، در فینال جام حذفی اسپانیا در ورزشگاه «مستایا» در والنسیا، بارسلونا را شکست داد. کریستیانو رونالدو، مهاجم پرتغالی رئال، در وقت اضافه گل پیروزی را به ثمر رساند.

سپس بارسلونا در دو دیدار نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا بر رئال مادرید، ملقب به «لوس بلانکوس»، غلبه کرد. بارسلونا در بازی رفت، در ورزشگاه «سانتیاگو برنابئو»، دو بر صفر پیروز شد و په‌په، مدافع پرتغالی رئال مادرید، از زمین اخراج شد. مورینیو این اتفاق را «رسوایی» توصیف کرد.

بارسلونا در بازی برگشت نیز رئال مادرید را به تساوی یک بر یک وادار کرد و به فینال رسید؛ دیداری که در نهایت آن را برد.

گواردیولا در آن دوره گفت که نمی‌تواند و نمی‌خواهد در اتاق کنفرانس مطبوعاتی با مورینیو، «رئیس»، رقابت کند.

در چه پستی فدریکو والورده اروگوئه‌ای در ال‌کلاسیکو بازی خواهد کرد؟ (EPA)

مورینیو پس از شکست در شهرآورد، برگه‌های چاپ‌شده‌ای حاوی صحنه‌های داوری را بالا گرفت تا دیدگاه خود را ثابت کند. به اعتقاد او، اتلتیکو مادرید باید دو کارت قرمز دریافت می‌کرد. او همچنین پس از اخراج وینیسیوس جونیور، مهاجم برزیلی رئال، در دیدار مقابل ویارئال، از حضور در نشست خبری خودداری کرد.

بسیاری معتقدند مورینیو از این روش‌ها برای منحرف کردن توجه‌ها و کاهش فشار بر تیمش استفاده می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که بازیکنانش عملکرد مورد انتظار را ارائه نمی‌دهند.

پیروزی در ال‌کلاسیکو می‌تواند به او کمک کند تمرکز را به فوتبال برگرداند و تیم هانسی فلیک آلمانی را متوقف کند؛ تیمی که در دو فصل پیاپی اخیر قهرمان اسپانیا شده است. این موضوع یکی از دلایل اصلی تصمیم فلورنتینو پرز، رئیس رئال مادرید، برای بازگرداندن مورینیو به این باشگاه به شمار می‌رود.

بارسلونا با هدایت فلیک از زمان ورود این مربی آلمانی، در هفت دیدار مقابل رئال مادرید شش بار پیروز شده است. این تیم در این مسابقات ۲۲ گل زده و تنها ۱۱ گل دریافت کرده است.

مورینیو تأکید دارد که پس از چنین مدت کوتاهی در رأس کادر فنی، غیرممکن است تیمش به سطحی رسیده باشد که او می‌خواهد.

او گفت: «بیش از صد روز است که اینجا هستم. روشن است که هنوز در جایگاهی نیستیم که من می‌خواهم، اما بعضی کارها را امروز بهتر از گذشته انجام می‌دهیم.»

رئال مادرید در چهار بازی اخیر خود در لیگ و لیگ قهرمانان اروپا پیروز شده است. مورینیو در ابتدای فصل زمان بازی را میان بازیکنان تقسیم می‌کرد، اما حالا برخی ترجیحات او در انتخاب ترکیب مشخص شده است.

مورینیو در ابتدا گفته بود فدریکو والورده، هافبک اروگوئه‌ای، را در پست دفاع راست نمی‌بیند؛ پستی که والورده پیش‌تر در آن بازی کرده بود. با این حال، مورینیو او را در دو بازی اخیر در همین پست به میدان فرستاد و دنزل دومفریس هلندی و ترنت الکساندر آرنولد انگلیسی را پشت سر گذاشت.

مورینیو پس از پیروزی مقابل لایپزیگ آلمان گفت: «از آن سمت موقعیت‌های زیادی خلق کردیم و فیدی بازی فوق‌العاده‌ای انجام داد.»

مورینیو در غیاب والورده در خط میانی، یکشنبه مقابل سویا از آردا گولر ترکیه‌ای استفاده کرد و سپس در دیدار برابر تیم آلمانی، برناردو سیلوا، بازیکن پرتغالی، را به میدان فرستاد. رئال در مالکیت توپ بهتر شد و توانست توپ را بیشتر در اختیار داشته باشد.

اما ال‌کلاسیکو چالشی متفاوت است. مورینیو که در یکی از دیدارهای قبلی مقابل بارسلونا از په‌په، مدافع تیمش، در خط میانی استفاده کرده بود، ممکن است به روش همیشگی خود بازگردد تا بازی روان میزبان را مختل کند.

در چه پستی فدریکو والورده اروگوئه‌ای در ال‌کلاسیکو بازی خواهد کرد؟ (آژانس عکس اروپا)

سرمربی پرتغالی رئال مادرید، ژوزه مورینیو (EPA)



مورینیو در پی بردی حیاتی برای متوقف کردن بارسلونا

 ژوزه مورینیو (EPA)
ژوزه مورینیو (EPA)
TT

مورینیو در پی بردی حیاتی برای متوقف کردن بارسلونا

 ژوزه مورینیو (EPA)
ژوزه مورینیو (EPA)

سرمربی پرتغالی رئال مادرید، ژوزه مورینیو، روز یکشنبه بار دیگر در یکی از جذاب‌ترین رقابت‌های فوتبال حاضر می‌شود. او پس از بازگشت به این باشگاه، برای نخستین بار در ال‌کلاسیکو به میدان می‌رود. رئال مادرید در این دیدار میهمان بارسلونا، صدرنشین لیگ اسپانیا، در ورزشگاه «اسپاتیفای نوکمپ» خواهد بود.

دوران نخست حضور مورینیو در مادرید تا حد زیادی با تلاش او برای پایان دادن به سلطه بارسلونا به رهبری پپ گواردیولا شناخته می‌شد. در همان دوره، روابط دو غول فوتبال اسپانیا به پایین‌ترین سطح خود رسید.

مورینیو تا اندازه‌ای توانست سلطه بارسلونا را بشکند. او در سال ۲۰۱۲ رئال مادرید را به قهرمانی لیگ اسپانیا رساند؛ بزرگ‌ترین افتخار دوران حضورش در این تیم از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳.

در آن دوره، دیدارهای ال‌کلاسیکو پرتنش‌تر شد و گاهی این تنش‌ها دلایل ناخوشایندی داشت. مورینیو و اعضای کادر فنی‌اش در کنار زمین با همتایان خود در بارسلونا درگیر می‌شدند و در رسانه‌ها نیز مشاجره‌های لفظی میان آن‌ها ادامه داشت.

مورینیوی ۶۳ ساله در دهه ۱۹۹۰ دستیار بارسلونا بود و زیر نظر بابی رابسون انگلیسی و لوئیس فن‌خال هلندی کار می‌کرد. اما در سال ۲۰۰۸، زمانی که کاتالان‌ها فرانک رایکارد هلندی را کنار گذاشتند، مورینیو به سود گواردیولا به حاشیه رانده شد.

درگیری‌های مکرر مورینیو با گواردیولا، لیونل مسی آرژانتینی و حتی چهره‌های سرشناس خود رئال مادرید، مانند ایکر کاسیاس، دروازه‌بان این تیم، گاهی دستاوردهای ورزشی او را تحت‌الشعاع قرار می‌داد.

مشهورترین نمونه این تنش‌ها در اوت ۲۰۱۱ رخ داد؛ زمانی که مورینیو انگشت خود را در چشم تیتو ویلانووا، دستیار وقت بارسلونا که بعدها درگذشت، فرو کرد.

پیش از آن، در همان سال و در پایان فصل گذشته، رئال مادرید و بارسلونا در فاصله تنها ۱۸ روز چهار بار مقابل یکدیگر قرار گرفتند؛ موضوعی که شدت رقابت میان دو تیم را نشان می‌داد.

نخستین دیدار در چارچوب لیگ برگزار شد و با تساوی یک بر یک به پایان رسید. این نتیجه به بارسلونا کمک کرد یک گام دیگر به حفظ عنوان قهرمانی اسپانیا نزدیک شود، در حالی که رئال مادرید همچنان از این تیم عقب بود.

رئال مادرید تحت هدایت مورینیو در دومین دیدار، در فینال جام حذفی اسپانیا در ورزشگاه «مستایا» در والنسیا، بارسلونا را شکست داد. کریستیانو رونالدو، مهاجم پرتغالی رئال، در وقت اضافه گل پیروزی را به ثمر رساند.

سپس بارسلونا در دو دیدار نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا بر رئال مادرید، ملقب به «لوس بلانکوس»، غلبه کرد. بارسلونا در بازی رفت، در ورزشگاه «سانتیاگو برنابئو»، دو بر صفر پیروز شد و په‌په، مدافع پرتغالی رئال مادرید، از زمین اخراج شد. مورینیو این اتفاق را «رسوایی» توصیف کرد.

بارسلونا در بازی برگشت نیز رئال مادرید را به تساوی یک بر یک وادار کرد و به فینال رسید؛ دیداری که در نهایت آن را برد.

گواردیولا در آن دوره گفت که نمی‌تواند و نمی‌خواهد در اتاق کنفرانس مطبوعاتی با مورینیو، «رئیس»، رقابت کند.

در چه پستی فدریکو والورده اروگوئه‌ای در ال‌کلاسیکو بازی خواهد کرد؟ (EPA)

مورینیو پس از شکست در شهرآورد، برگه‌های چاپ‌شده‌ای حاوی صحنه‌های داوری را بالا گرفت تا دیدگاه خود را ثابت کند. به اعتقاد او، اتلتیکو مادرید باید دو کارت قرمز دریافت می‌کرد. او همچنین پس از اخراج وینیسیوس جونیور، مهاجم برزیلی رئال، در دیدار مقابل ویارئال، از حضور در نشست خبری خودداری کرد.

بسیاری معتقدند مورینیو از این روش‌ها برای منحرف کردن توجه‌ها و کاهش فشار بر تیمش استفاده می‌کند؛ به‌ویژه زمانی که بازیکنانش عملکرد مورد انتظار را ارائه نمی‌دهند.

پیروزی در ال‌کلاسیکو می‌تواند به او کمک کند تمرکز را به فوتبال برگرداند و تیم هانسی فلیک آلمانی را متوقف کند؛ تیمی که در دو فصل پیاپی اخیر قهرمان اسپانیا شده است. این موضوع یکی از دلایل اصلی تصمیم فلورنتینو پرز، رئیس رئال مادرید، برای بازگرداندن مورینیو به این باشگاه به شمار می‌رود.

بارسلونا با هدایت فلیک از زمان ورود این مربی آلمانی، در هفت دیدار مقابل رئال مادرید شش بار پیروز شده است. این تیم در این مسابقات ۲۲ گل زده و تنها ۱۱ گل دریافت کرده است.

مورینیو تأکید دارد که پس از چنین مدت کوتاهی در رأس کادر فنی، غیرممکن است تیمش به سطحی رسیده باشد که او می‌خواهد.

او گفت: «بیش از صد روز است که اینجا هستم. روشن است که هنوز در جایگاهی نیستیم که من می‌خواهم، اما بعضی کارها را امروز بهتر از گذشته انجام می‌دهیم.»

رئال مادرید در چهار بازی اخیر خود در لیگ و لیگ قهرمانان اروپا پیروز شده است. مورینیو در ابتدای فصل زمان بازی را میان بازیکنان تقسیم می‌کرد، اما حالا برخی ترجیحات او در انتخاب ترکیب مشخص شده است.

مورینیو در ابتدا گفته بود فدریکو والورده، هافبک اروگوئه‌ای، را در پست دفاع راست نمی‌بیند؛ پستی که والورده پیش‌تر در آن بازی کرده بود. با این حال، مورینیو او را در دو بازی اخیر در همین پست به میدان فرستاد و دنزل دومفریس هلندی و ترنت الکساندر آرنولد انگلیسی را پشت سر گذاشت.

مورینیو پس از پیروزی مقابل لایپزیگ آلمان گفت: «از آن سمت موقعیت‌های زیادی خلق کردیم و فیدی بازی فوق‌العاده‌ای انجام داد.»

مورینیو در غیاب والورده در خط میانی، یکشنبه مقابل سویا از آردا گولر ترکیه‌ای استفاده کرد و سپس در دیدار برابر تیم آلمانی، برناردو سیلوا، بازیکن پرتغالی، را به میدان فرستاد. رئال در مالکیت توپ بهتر شد و توانست توپ را بیشتر در اختیار داشته باشد.

اما ال‌کلاسیکو چالشی متفاوت است. مورینیو که در یکی از دیدارهای قبلی مقابل بارسلونا از په‌په، مدافع تیمش، در خط میانی استفاده کرده بود، ممکن است به روش همیشگی خود بازگردد تا بازی روان میزبان را مختل کند.

در چه پستی فدریکو والورده اروگوئه‌ای در ال‌کلاسیکو بازی خواهد کرد؟ (آژانس عکس اروپا)

سرمربی پرتغالی رئال مادرید، ژوزه مورینیو (EPA)


دونیس از آزمون جام جهانی تا رؤیای قهرمانی با سعودی در «خلیجی ۲۷»

جورجيوس دونيس (تيم ملي سعودي)
جورجيوس دونيس (تيم ملي سعودي)
TT

دونیس از آزمون جام جهانی تا رؤیای قهرمانی با سعودی در «خلیجی ۲۷»

جورجيوس دونيس (تيم ملي سعودي)
جورجيوس دونيس (تيم ملي سعودي)

پس از آنکه سرمربی یونانی، جیورجیوس دونیس، نخستین آزمون بزرگ خود را با تیم ملی فوتبال سعودی در جام جهانی ۲۰۲۶ پشت سر گذاشت، مرحله‌ای تازه و به همان اندازه مهم آغاز می‌شود؛ مرحله‌ای که شاید بیشتر با بلندپروازی‌های کوتاه‌مدت او در تیم «سبزها» ارتباط داشته باشد. او در این مرحله تیم ملی سعودی را در رقابت‌های جام کشورهای عربی خلیج، «خلیجی ۲۷»، هدایت می‌کند؛ رقابت‌هایی که از ۲۳ سپتامبر تا ۶ اکتبر آینده در شهر جده برگزار می‌شود.

دونیس در مقطعی بسیار حساس به تیم ملی سعودی رسید، کمتر از دو ماه پیش از آغاز جام جهانی. این اتفاق پس از آن رخ داد که فدراسیون فوتبال سعودی تصمیم گرفت به همکاری خود با هروه رنار، سرمربی فرانسوی، پایان دهد؛ تصمیمی که پس از افت نتایج، ناکامی در رسیدن به فینال جام کشورهای عربی «فیفا قطر ۲۰۲۵» و همچنین دو شکست برابر مصر و صربستان گرفته شد.

انتخاب سرمربی یونانی، در واقع تکیه بر عنصر شناخت بود؛ زیرا او سال‌های طولانی در فوتبال سعودی فعالیت کرده و شناخت نزدیکی از فوتبال داخلی و بازیکنان آن به دست آورده بود.

ماموریت دونیس در جام جهانی آسان نبود، به‌ویژه آنکه او در زمانی بسیار دیرهنگام مسئولیت را بر عهده گرفت. با این حال، وارد این رقابت‌ها شد در حالی که می‌دانست این فرصت می‌تواند موقعیتی استثنایی برای اثبات توانایی‌اش در رویارویی با تیم‌های بزرگ باشد.

تیم ملی سعودی کار خود را با تساوی ارزشمند یک بر یک برابر اروگوئه آغاز کرد، سپس با نتیجه سنگین صفر بر چهار مقابل اسپانیا شکست خورد و در نهایت با تساوی بدون گل برابر کیپ‌ورد، حضورش در گروه هشتم را به پایان رساند. به این ترتیب، سعودی با کسب دو امتیاز از مرحله گروهی کنار رفت.

با وجود حذف زودهنگام، تساوی برابر اروگوئه شروعی امیدوارکننده برای دونیس در این رقابت‌ها رقم زد. در مقابل، شکست برابر اسپانیا فاصله‌ای را که هنوز میان تیم ملی سعودی و برخی تیم‌های بزرگ وجود دارد آشکار کرد و او در نهایت با تساوی برابر کیپ‌ورد به کار خود پایان داد.

به این ترتیب، سرمربی یونانی با ماموریتی تازه روبه‌رو شد: تبدیل تجربه‌ای که در جام جهانی به دست آورده به گام‌های عملی با تیم ملی؛ ماموریتی که از رقابت‌های خلیجی و در خاک سعودی آغاز می‌شود.

«خلیجی ۲۷» فرصتی ایده‌آل برای دونیس است تا شرایط «سبزها» را دوباره سامان دهد، به‌ویژه آنکه این رقابت‌ها برای نخستین بار در تاریخ خود در جده برگزار می‌شود و به او امکان می‌دهد در حضور هوادارانش و در فضایی که به دلیل سال‌ها فعالیت در فوتبال سعودی شناخت خوبی از آن دارد، بازی کند.

در گروه نخست، تیم ملی سعودی در کنار کویت، عمان و عراق قرار دارد. این گروه چالش‌های دشواری به همراه دارد، به‌ویژه آنکه هر سه تیم سابقه و حضور برجسته‌ای در رقابت‌های خلیجی دارند.

تیم ملی سعودی ۲۳ سپتامبر کار خود را برابر کویت آغاز می‌کند، سپس ۲۶ همین ماه به مصاف عمان می‌رود و در آخرین دیدار مرحله گروهی، ۲۹ سپتامبر برابر عراق قرار می‌گیرد.

اگر این تیم موفق شود به مرحله نیمه‌نهایی برسد، سوم اکتبر آزمون تازه‌ای در انتظارش خواهد بود و دیدار نهایی نیز ششم همین ماه برگزار می‌شود.

برای دونیس، این رقابت‌ها صرفاً یک ایستگاه کوتاه در تقویم فصل نیست، بلکه فرصتی برای تشکیل تیمی باثبات‌تر، بازگرداندن اعتمادبه‌نفس پس از نتایج جام جهانی و ایجاد پایه‌ای روشن برای مرحله آینده است. سرمربی یونانی با فدراسیون فوتبال سعودی تا ژوئیه ۲۰۲۷ قرارداد دارد و این بدان معناست که ماموریت او فراتر از یک رقابت است و آماده‌سازی برای رقابت‌های آینده، از جمله «جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷» که سعودی میزبان آن خواهد بود، را نیز دربر می‌گیرد.

دونیس می‌داند رقابت برای قهرمانی در «خلیجی ۲۷» آسان نخواهد بود، اما تجربه‌ای دارد که او را برای رویارویی با ویژگی‌های این رقابت‌ها آماده می‌کند. او پیش‌تر هدایت الهلال، الوحده، الفتح و الخلیج را بر عهده داشته و شناخت گسترده‌ای از بازیکن سعودی و ماهیت رقابت در لیگ داخلی به دست آورده است. تجربه اخیر او در الخلیج، پیش از بر عهده گرفتن هدایت تیم ملی، نیز فرصت دیگری برای زیر نظر گرفتن نزدیک شمار زیادی از بازیکنان فراهم کرد و همین مسئله به فدراسیون سعودی در انتخاب او به عنوان سرمربی‌ای که می‌تواند به‌سرعت با این گروه هماهنگ شود، کمک کرد.

دوره فعالیت او در الهلال همچنان برجسته‌ترین مرحله کارنامه‌اش در فوتبال سعودی است. او در فصل ۲۰۱۵-۲۰۱۶ این تیم را به سه قهرمانی رساند؛ قهرمانی در جام خادم حرمین شریفین، جام ولیعهد سعودی و سوپرجام سعودی.

این موفقیت‌ها صرفاً اعدادی در کارنامه او نبودند، بلکه توانایی‌اش برای رقابت و کسب جام در فوتبال سعودی را نشان دادند.

دونیس پیش از آنکه به سرمربی شناخته‌شده‌ای تبدیل شود، تجربه‌ای کاملاً متفاوت به عنوان بازیکن داشت. او سال ۱۹۶۹ در آلمان غربی به دنیا آمد و سپس همراه خانواده‌اش به یونان رفت. دوران بازی خود را با پاس جیانینا آغاز کرد و سپس به پاناتینایکوس پیوست؛ جایی که به دلیل سرعت بالایش به شهرت رسید و لقب «قطار» را به دست آورد. او در انگلیس و با بلکبرن روورز نیز تجربه‌ای تاریخی داشت و به نخستین بازیکن یونانی تبدیل شد که در لیگ برتر انگلیس به میدان رفت. پس از آن برای شفیلد یونایتد و هادرزفیلد تاون نیز بازی کرد.

در سطح ملی، او ۲۴ بازی برای تیم ملی یونان انجام داد و پنج گل به ثمر رساند.

دونیس پس از بازنشستگی، مسیر تازه‌ای را از رده‌های پایین‌تر فوتبال یونان آغاز کرد و ایلیسیاکوس را به دو صعود پیاپی رساند. سپس با لارسا مطرح شد و این تیم را به قهرمانی جام حذفی یونان و حضور در رقابت‌های اروپایی رساند. پس از آن هدایت آ.اِ.ک آتن را بر عهده گرفت و سپس با آترومیتوس بار دیگر جایگاه خود را تثبیت کرد؛ تیمی که با هدایت او دو بار پیاپی به فینال جام حذفی یونان رسید.

در خارج از یونان، دوره فعالیت او در آپوئل نیکوزیا قبرس یکی از مهم‌ترین مراحل کارنامه‌اش بود. او با این تیم دوگانه داخلی را به دست آورد و آن را به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا رساند؛ جایی که برابر بارسلونا و پاری‌سن‌ژرمن قرار گرفت. او همچنین هدایت پائوک سالونیک و مکابی تل‌آویو را بر عهده داشت و در طول دوران حرفه‌ای خود تجربه‌های متنوعی در مکتب‌های فوتبالی و محیط‌های مختلف به دست آورد. با این حال، همه این تجربه‌ها در ارتباط با ماموریت او در سعودی اهمیت متفاوتی پیدا می‌کنند. دونیس برای شناخت ماهیت فوتبال داخلی به زمان زیادی نیاز ندارد و لازم نیست شبکه اطلاعاتی تازه‌ای درباره بازیکنان ایجاد کند؛ مزیتی مهم در رقابت کوتاهی مانند جام خلیج. از او انتظار می‌رود توانایی خود را در ساختن تیمی که قادر به رقابت باشد نشان دهد، نه صرفاً تیمی که سرمربی‌اش شناخت خوبی از آن دارد.

به نظر می‌رسد بلندپروازی‌های دونیس در «خلیجی ۲۷» فراتر از عبور از مرحله گروهی است. سعودی میزبان رقابت‌ها در خاک خود است و هواداران انتظار دارند تیم ملی پس از نتایج جام جهانی بار دیگر به مسیر پیروزی‌ها بازگردد و برای قهرمانی رقابت کند، در حالی که سرمربی این رقابت‌ها را فرصتی برای ساختن شخصیت تازه‌ای برای «سبزها» پس از تجربه جام جهانی می‌داند.

دونیس همچنین چشم‌اندازی فراتر از جده دارد. پس از پایان جام خلیج، ماموریت او با تیم ملی تا «جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷» که سعودی میزبان آن خواهد بود، ادامه پیدا می‌کند؛ رقابتی که سرمربی از اعتماد خود به توانایی «سبزها» برای رقابت بر سر قهرمانی آن سخن گفته است، در حالی که می‌خواهد تیم ملی را به نخستین قهرمانی قاره‌ای خود در بیش از سه دهه برساند.

دونیس همچنین چشم‌اندازی فراتر از جده دارد. پس از پایان جام خلیج، ماموریت او با تیم ملی تا «جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷» که سعودی میزبان آن خواهد بود، ادامه پیدا می‌کند؛ رقابتی که سرمربی از اعتماد خود به توانایی «سبزها» برای رقابت بر سر قهرمانی آن سخن گفته است، در حالی که می‌خواهد تیم ملی را به نخستین قهرمانی قاره‌ای خود در بیش از سه دهه برساند.


سعودی در خانه به دنبال چهارمین قهرمانی جام خلیج

سعودی در خانه به دنبال چهارمین قهرمانی جام خلیج
TT

سعودی در خانه به دنبال چهارمین قهرمانی جام خلیج

سعودی در خانه به دنبال چهارمین قهرمانی جام خلیج

تیم ملی پادشاهی عربی سعودی در پنجمین میزبانی خود از این رقابت‌ها، امیدوار است امسال در بیست‌وهفتمین دوره جام فوتبال خلیج عربی (خلیجی ۲۷) برای چهارمین بار در تاریخ خود قهرمان شود؛ قهرمانی‌ای که بیش از ۲۲ سال است به آن دست نیافته است.

بیست‌وهفتمین دوره این رقابت‌ها که نخستین دوره آن در سال ۱۹۷۰ برگزار شد، از ۲۳ سپتامبر جاری تا ۶ اکتبر آینده برگزار خواهد شد.

در قرعه‌کشی مرحله گروهی این مسابقات که ۱۹ مه گذشته برگزار شد، سعودی که آماده بیست‌وششمین حضور خود در این رقابت‌ها می‌شود، در گروه نخست در کنار تیم‌های عراق، عمان و کویت قرار گرفت.

تیم ملی سعودی ۲۳ سپتامبر رقابت‌های خود را با دیدار برابر کویت آغاز می‌کند و سه روز بعد در دور دوم به مصاف عمان می‌رود. این تیم ۲۹ سپتامبر نیز در آخرین دیدار خود در مرحله نخست برابر عراق قرار خواهد گرفت.

جورجئوس دونیس، سرمربی یونانی تیم ملی فوتبال سعودی، روز چهارشنبه فهرست تیم ملی این کشور برای حضور در جام خلیج عربی (خلیجی ۲۷) را که به میزبانی جده برگزار می‌شود، اعلام کرد. فهرست تیم ملی سعودی شامل محمد العویس، نواف العقیدی، حامد یوسف، عبدالإله العمری، جهاد ذکری، ریان حامد، حسن کادش، حسان تمبکتی، نواف بوشل، محمد محزری، متعب الحربی، زکریا هوساوی، مصعب الجویر، محمد القحطانی، محمد کنو، زیاد الجهنی، عبدالإله الخیبری، ناصر الدوسری، علاء آل‌حجی، سلطان مندش، محمد ابوالشامات، همام الهمامی، صالح ابوالشامات، عبدالله الحمدان، فراس البریکان و عبدالله آل‌سالم است.

نام سالم الدوسری، ستاره تیم ملی سعودی، به دلیل آماده نبودن و مصدومیتی که در هفته‌های گذشته او را از میادین دور کرده است، در این فهرست دیده نمی‌شود. علی لاجامی نیز غایب است و سعود عبدالحمید به دلیل حضور در لیگ فرانسه در این فهرست قرار ندارد.

تیم ملی سعودی امیدوار است لبخند را به هوادارانش بازگرداند؛ هوادارانی که انتظار دارند تیم سبز بار دیگر بر فوتبال منطقه خلیج حکمرانی کند. سعودی پیش‌تر در دوازدهمین دوره این رقابت‌ها در سال ۱۹۹۴ در امارات متحده عربی برای نخستین بار قهرمان شده بود.

سعودی‌ها هشت سال منتظر ماندند تا دومین قهرمانی خود در جام خلیج را به دست آورند. این اتفاق در سال ۲۰۰۲ و در پانزدهمین دوره رقابت‌ها که در ورزشگاه‌های سعودی برگزار شد، رخ داد. آخرین قهرمانی این تیم نیز در دوره بعدی، در سال ۲۰۰۳ در کویت رقم خورد؛ رقابت‌هایی که در ابتدای سال ۲۰۰۴ به پایان رسید.

تیم ملی سعودی در این رقابت‌ها زیر نظر جورجئوس دونیس، سرمربی یونانی خود، به میدان می‌رود. دونیس آوریل گذشته هدایت تیم را برعهده گرفت و جانشین هروه رنار شد. با این حال، تیم سعودی در آخرین دوره جام جهانی که تابستان امسال در ایالات متحده، مکزیک و کانادا برگزار شد، نتوانست عملکردی رضایت‌بخش برای هوادارانش ارائه دهد.

تیم ملی سعودی در مرحله گروهی جام جهانی خیلی زود از رقابت‌ها کنار رفت و با دو امتیاز در قعر جدول گروه دهم قرار گرفت. این تیم برابر اروگوئه به تساوی یک-یک رسید و برابر تیم ملی کیپ‌ورد، که برای نخستین بار در این رقابت‌ها حضور داشت، بدون گل مساوی کرد و سپس با نتیجه سنگین صفر بر چهار برابر تیم ملی اسپانیا شکست خورد؛ تیمی که مسیر خود را برای قهرمانی هموار کرد.

دونیس تلاش می‌کند تیم ملی سعودی را که در دوره گذشته جام خلیج در کویت در مرحله نیمه‌نهایی حذف شد، در دوره آینده این رقابت‌ها با چهره‌ای متفاوت از آنچه در جام جهانی نشان داد، به میدان بفرستد؛ به‌ویژه آنکه مسابقات در خانه سعودی و برابر هواداران این تیم در شهر جده برگزار می‌شود.

سعودی در آخرین رده‌بندی تیم‌های ملی که فیفا در ژوئیه گذشته منتشر کرد، در جایگاه پنجاه‌وهشتم جهان و پنجم آسیا قرار دارد. این تیم در حال حاضر بهترین رتبه را در میان تیم‌های حاضر در «خلیجی ۲۷» در اختیار دارد.

سعودی در ۲۵ دوره قبلی جام خلیج، هفت بار نایب‌قهرمان شده و هفت بار نیز در جایگاه سوم قرار گرفته است. این تیم یک بار نیز چهارم شده و علاوه بر آن، سه عنوان قهرمانی در این رقابت‌ها دارد. سعودی در دوره ۲۰۰۹ و دوره گذشته نیز به مرحله نیمه‌نهایی رسید، بدون آنکه در این دو دوره دیدار رده‌بندی برای تعیین تیم سوم برگزار شود.

تیم ملی عربستان تاکنون ۱۱۶ مسابقه در جام خلیج انجام داده است و با سه بازی کمتر از کویت، که بیشترین تعداد بازی را در تاریخ این رقابت‌ها دارد، در رده دوم قرار گرفته است. سعودی در این مسابقات ۵۹ پیروزی به دست آورده و از این نظر در صدر فهرست تیم‌های دارای بیشترین پیروزی قرار دارد. این تیم همچنین ۲۵ تساوی و ۳۲ شکست داشته و بازیکنانش ۱۷۴ گل به ثمر رسانده‌اند، در حالی که ۱۱۴ گل دریافت کرده است.

ماجد عبدالله، ستاره بازنشسته فوتبال سعودی، با ۱۷ گل در صدر فهرست بهترین گلزنان تاریخ تیم ملی این کشور در جام خلیج قرار دارد. او همچنین با همین تعداد گل، در فهرست بهترین گلزنان تاریخ این رقابت‌ها به‌طور کلی در جایگاه دوم مشترک با حسین سعید، مهاجم عراقی، قرار دارد و یک گل کمتر از جاسم یعقوب کویتی، صدرنشین این فهرست، به ثمر رسانده است.

بزرگ‌ترین پیروزی سعودی در تاریخ حضورش در این رقابت‌ها به پنجمین دوره جام خلیج در سال ۱۹۷۹ در عراق بازمی‌گردد؛ جایی که این تیم با نتیجه ۷ بر صفر قطر را شکست داد و ماجد عبدالله به‌تنهایی پنج گل به ثمر رساند.