سودان درخواست ایران برای ایجاد پایگاه دریایی در دریای سرخ را رد کرد



 
ایران به حوثی های یمن برای حمله به کشتی های تجاری در دریای سرخ کمک می کند (فرانس پرس)
  ایران به حوثی های یمن برای حمله به کشتی های تجاری در دریای سرخ کمک می کند (فرانس پرس)
TT

سودان درخواست ایران برای ایجاد پایگاه دریایی در دریای سرخ را رد کرد



 
ایران به حوثی های یمن برای حمله به کشتی های تجاری در دریای سرخ کمک می کند (فرانس پرس)
  ایران به حوثی های یمن برای حمله به کشتی های تجاری در دریای سرخ کمک می کند (فرانس پرس)

یک مقام اطلاعاتی ارشد سودان گفت که این کشور درخواست ایران برای ایجاد پایگاهی دریایی برای تهران در دریای سرخ را رد کرده است. رژیم ایران در صورت موافقت خارطوم با این پیشنهاد می توانست عبور و مرور کشتی ها در یکی از شلوغ ترین گذرگاه های حمل و نقل جهان را رصد کند.
احمد حسن محمد مقام اطلاعاتی سودان به وال استریت ژورنال گفت «ایران پهپادهای انتحاری در اختیار ارتش سودان قرار داده تا در جنگ داخلی با شورشیان (نیروهای پشتیبانی سریع) به کار بگیرد و پیشنهاد داده بود یک کشتی جنگی با قابلیت حمل هلی کوپتر برای خارطوم فراهم کند».
محمد افزود «ایران گفت که از این پایگاه برای جمع آوری داده های اطلاعاتی استفاده و کشتی های جنگی در آن پایگاه مستقر خواهد کرد اما خارطوم درخواست ایران را رد کرد».
ایران با داشتن یک پایگاه دریایی در سواحل دریای سرخ می تواند کنترل خود را بر یکی از شلوغ ترین گذرگاه های حمل و نقل دنیا افزایش دهد. ایران به حوثی های یمن هم برای انجام حمله به کشتی های تجاری در دریای سرخ کمک می کند.
ایران و حوثی ها می گویند حملات در دریای سرخ به منظور پاسخ به اسرائیل و متحدانش به خاطر جنگ در غزه انجام می شود.

تلویزیون یمن عکس این کشتی باری بریتانیایی را در حال غرق شدن پس از حمله حوثی ها منتشر کرد (آژانس عکس اروپا)

سودان در دوره عمر البشیر رئیس جمهور مخلوع این کشور روابط گرم با ایران و گروه فلسطینی هم پیمان ایران «حماس» داشت. ژنرال عبد الفتاح البرهان رئیس شورای نظامی سودان پس از سرنگونی البشیر در کودتای سال ۲۰۱۹ سیاست نزدیکی به آمریکا برای پایان تحریم های بین المللی را دنبال و اقداماتی برای عادی سازی روابط بین سودان و اسرائیل آغاز کرد.
درخواست ایران ایجاد پایگاه دریایی در سودان باز این بحث را پیش کشیده که برخی از کشورهای منطقه با استفاده از جنگ داخلی ادامه دار ده ماهه در سودان به دنبال ایجاد قدمگاه در سودان هستند چرا که این کشور یک نقطه ارتباطی راهبردی بین خاورمیانه و کشورهای آفریقایی واقع در جنوب صحرای بزرگ است و نیز خط ساحلی به طول ۴۰۰ مایل در دریای سرخ دارد.
جنگ بین ارتش سودان و نیروهای شبه نظامی پشتیبانی سریع تحت فرماندهی محمد حمدان دقلو (حمیدتی) از اواسط آوریل ۲۰۲۳ آغاز شد و ده ها هزار نفر در این جنگ جان باختند و چندین میلیون تن دیگر آواره شدند. مردم سودان به دلیل جنگ جاری درگیر یکی از بدترین فجایع انسانی در دنیا هستند.
محمد خاطر نشان کرد «سودان چند پهپاد از ایران خرید چرا که ما برای کاهش تلفات جانی و رعایت قوانین انسانی بین المللی به داشتن تسلیحات دقیق تر نیاز داشتیم».
برخی از مقامات منطقه و تحلیلگران نیروهای البرهان با برخورداری از این پهپادهای انفجاری به چند پیروزی دست یافتند و خسارت به نیروهای پشتیبانی سریع وارد کردند.
دولت سودان در چند هفته گذشته بخش های وسیعی از خارطوم و ام درمان را پس گرفت.
دولت آمریکا ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع را به انجام جنایت جنگی متهم کرد. آمریکا می گوید نیروهای پشتیبانی سریع همچنین در ارتکاب جنایت ضد بشریت از جمله کشتار و تجاوز و پاکسازی اتنیکی در دارفور در غرب سودان نقش دارند.
مقامات سازمان ملل از ارتش سودان به دلیل حملات هوایی در محله های مسکونی و جلوگیری از دسترسی غیر نظامیان سودان به کمک های بشردوستانه انتقاد می کند. سازمان ملل گفت نیروهای پشتیبانی سریع عامل جنایات فجیع از جمله حملات با انگیزه اتنیکی در دارفور هستند.
ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع این اتهامات را رد کردند.
آمریکا ماه فوریه درباره محموله های اسلحه از ایران به ارتش سودان ابراز نگرانی کرد. جان گادفری سفیر وقت آمریکا در سودان گفت گزارش ها درباره کمک های ایران به خارطوم مایه نگرانی بسیار است.



مسکو و تهران: بزرگ‌تر از شراکت، کوچک‌تر از ائتلاف

 رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
TT

مسکو و تهران: بزرگ‌تر از شراکت، کوچک‌تر از ائتلاف

 رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)

با امضای توافقنامه «شراکت استراتژیک جامع» بین روسیه و ایران، روابط دو کشور وارد مرحله‌ای جدید شده است که در آن منافع طرفین به شکلی بی‌سابقه به هم نزدیک می‌شوند. با این حال، در مسکو تردیدهایی درباره تمایل تهران به بازگشایی به سوی غرب وجود دارد.

این توافقنامه پایه‌ای قانونی برای گسترش همکاری‌های وسیع بین دو کشور فراهم می‌کند و جایگزین توافقنامه همکاری سال ۲۰۰۱ می‌شود که پیش‌تر زمینه‌های محدودی برای همکاری ایجاد کرده بود.

در طول ۲۵ سال گذشته، روابط مسکو و تهران به شدت توسعه یافته و تحولات بزرگی در منطقه رخ داده است که دو کشور را وادار به بازنگری در اساس همکاری‌های خود کرده است. با این حال، مسیر رسیدن به این توافقنامه هموار نبوده و موانع زیادی بر سر راه آن وجود داشته است.

رئیسان روسیه و ایران، پوتین و پزشکیان، پس از مذاکرات در مسکو، برای حضور در مراسم امضا آماده می‌شوند (عکس: آسوشیتدپرس)

موضع روسیه در قبال تحولات جنگ قره‌باغ و سوریه، که به منافع منطقه‌ای ایران آسیب زد، باعث ایجاد تردیدهایی در تهران درباره قابل اعتماد بودن مسکو به عنوان یک شریک استراتژیک شده است. از سوی دیگر، مسکو نیز همواره با نگرانی به تلاش‌های ایران برای بازگشایی کانال‌های ارتباطی با غرب نگاه کرده است.

انتخاب زمان امضای این توافقنامه جلب توجه می‌کند. این توافقنامه پس از چندین تأخیر و درست سه روز قبل از تحلیف رئیس‌جمهور جدید آمریکا، دونالد ترامپ، امضا شد. برخی تحلیل‌گران معتقدند که مسکو و تهران پس از تحولات سوریه و اوکراین، تصمیم گرفتند تا با تقویت مواضع خود، آماده مذاکرات آینده شوند.
این توافقنامه در ۴۷ بند، حوزه‌های مختلف همکاری از جمله تجارت، انرژی، آموزش و گردشگری را پوشش می‌دهد. بخش قابل توجهی از آن به همکاری در زمینه انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز اختصاص دارد، حوزه‌ای که ایران به زودی چالش‌های دیپلماتیک جدی در آن پیش رو خواهد داشت.

رئیسان روسیه و ایران، پوتین و پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در کرملین، مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ (آسوشیتدپرس)

همکاری نظامی

توافقنامه بر همکاری‌های نظامی و امنیتی تأکید کرده است، اما از تبدیل این شراکت به یک اتحاد نظامی کامل جلوگیری می‌کند. این همکاری شامل تبادل هیئت‌های نظامی، آموزش پرسنل، انجام تمرینات مشترک و مشارکت در کنفرانس‌های بین‌المللی می‌شود.
دو کشور بر تقویت همکاری در مبارزه با تروریسم، تبادل اطلاعات امنیتی و هماهنگی بین وزارتخانه‌های داخلی تأکید کرده‌اند. همچنین، همکاری در زمینه‌های حقوقی، کنترل تسلیحات و خلع سلاح نیز در توافقنامه گنجانده شده است.
توافقنامه به توسعه روابط تجاری و اقتصادی، بهبود شبکه‌های حمل‌ونقل و تدارکات، و افزایش مبادلات تجاری بین دو کشور اشاره کرده است. همچنین، استفاده از ارزهای ملی در مبادلات و مقابله با تحریم‌های یکجانبه غرب نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
این توافقنامه تمامی جنبه‌های همکاری سیاسی، اقتصادی، امنیتی، نظامی و فرهنگی را پوشش می‌دهد. با این حال، نکته جالب توجه این است که در بند پایانی توافقنامه آمده است: «در صورت بروز اختلاف در تفسیر مفاد این توافقنامه، نسخه انگلیسی سند مرجع خواهد بود.»