نواف سلام، نخستوزیر لبنان، بر پایبندی کشورش به حاکمیتی تأکید کرد که «مستلزم خروج اسرائیل از تمامی سرزمینهای اشغالشده لبنان» است و همچنین «مستلزم اعمال اقتدار دولت لبنان، با اتکا به نیروهای خود، بر سراسر خاک این کشور و انحصار سلاح در دست دولت است». او تأکید کرد که «هیچکس از جانب لبنان سخن نمیگوید و هیچکس به نمایندگی از آن مذاکره نمیکند» و «نباید امنیت و ثبات لبنان بهای توافقهایی باشد که در غیاب آن انجام میشوند».
۳ چالش
سلام در سخنرانی خود در جریان بحث عمومی هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت: «ما مسئولیت را در شرایطی بر عهده گرفتیم که کشورمان با سه چالش سرنوشتساز روبهرو بود: بازگرداندن اعتماد مردم پس از فروپاشی مالی و انفجار بندر بیروت و مصیبتها و زخمهایی که این دو بر جای گذاشتند، بازگرداندن تصمیم ملی، بهگونهای که هیچ قدرتی بالاتر از قدرت دولت نباشد، هیچ سلاحی خارج از نیروهای مسلح آن وجود نداشته باشد و تصمیم درباره جنگ و صلح خارج از نهادهای قانون اساسی کشور گرفته نشود.»
او بر ضرورت «بازپسگیری کامل خاک کشور از اشغال اسرائیل و اعمال حاکمیت بر سراسر سرزمین ملی با اتکا به نیروهای خود، در اجرای توافق طائف و در احترام صادقانه به قطعنامههای بینالمللی مرتبط با لبنان، که مهمترین آنها شاید قطعنامه ۱۷۰۱ باشد» تأکید کرد؛ قطعنامهای که به گفته او «تا امروز همچنان مرجع اساسی تنظیمکننده روابط میان لبنان و اسرائیل است».
سلام معادله احیای لبنان را چنین خلاصه کرد: «اعتمادی که ساخته میشود، تصمیمی که بازپس گرفته میشود و سرزمینی که آزاد میشود.»
هیچکس به نمایندگی از لبنان مذاکره نمیکند
سلام در برابر مجمع عمومی سازمان ملل تأکید کرد که «هیچکس از جانب لبنان سخن نمیگوید و هیچکس به نمایندگی از آن مذاکره نمیکند، مگر دولت لبنان از طریق نهادهای قانون اساسی آن». او افزود: «درست است که لبنان از آنچه در پیرامونش رخ میدهد تأثیر میپذیرد، اما این به معنای آن نیست که میپذیریم بار دیگر به عرصهای برای درگیریهای دیگران یا برگ مذاکرهای در دست آنها تبدیل شویم.»
او تأکید کرد که «آینده لبنان از جانب آن تعیین نمیشود و نباید امنیت و ثبات این کشور بهای توافقهایی باشد که در غیاب آن انجام میشوند.»
نخستوزیر لبنان همچنین به موضع کشورش درباره جنگ اخیر میان «حزبالله» و اسرائیل پرداخت و گفت: «موضع ما درباره جنگ از همان ابتدا روشن بود. ما خواهان توقف آن بودیم و میخواهیم آتشبس تثبیت شود، اسرائیل از تمامی سرزمینهای لبنان تا مرزهای بینالمللی به رسمیت شناختهشده ما، بر اساس توافق آتشبس سال ۱۹۴۹ و همانگونه که قطعنامه ۱۷۰۱ بار دیگر بر آن تأکید کرده است، عقبنشینی کند.»
او افزود: «ما خواهان آزادی تمامی اسیرانمان، بازگشت امن و شرافتمندانه مردممان به روستاها و شهرکهایشان و بازسازی مناطقی هستیم که جنگ ویران کرده است.»
تأکید بر حاکمیت
سلام گفت: «حاکمیتی که بر آن پایبندیم تجزیهپذیر نیست. این حاکمیت مستلزم خروج اسرائیل از تمامی سرزمینهای لبنان است و همچنین مستلزم آن است که دولت لبنان، با اتکا به نیروهای خود، اقتدارش را بر سراسر خاک کشور اعمال کند و سلاح را در انحصار خود داشته باشد. چارچوب سهجانبهای که در مذاکرات به آن دست یافتهایم، بر این دو اصل و بر دو مبنای عمل متقابل و مرحلهبندی استوار است.»
اشاره او به «توافق چارچوب» سهجانبه میان لبنان و اسرائیل با میانجیگری آمریکا بود.
سلام گفت: «موفقیت هر توافقی با نیتهای اعلامشده سنجیده نمیشود، بلکه با اجرای تعهدات سنجیده میشود. بنابراین، آنچه امروز لازم است، تکمیل تبدیل این چارچوب به گامهای عملی در قالب یک جدول زمانی روشن و سازوکار راستیآزمایی است که اجرای تمامی بندهای آن را تضمین کند.»
سلام بر «ضرورت تلاش برای جلوگیری از خلأیی که ممکن است در صورت خروج نیروهای یونیفل بدون توافق بر سر یک نیروی بینالمللی جدید که جایگزین آن شود ایجاد شود» تأکید کرد؛ نیرویی که به گفته او باید «تداوم مأموریتهای نظارت، گزارشدهی و ارتباط را تضمین کند و نقش آن با الزامات اجرای چارچوب سهجانبه هماهنگ باشد».
او گفت: «بازپسگیری سرزمین تنها به معنای خروج نیروهای اشغالگر از آن نیست، بلکه به معنای بازگشت ساکنان آن به سرزمینشان و بازگشت زندگی به روستاها و شهرکهایشان نیز هست.»
سلام گفت: «لبنانی که امروز در برابر شما ایستاده، از مسئولیتهای خود شانه خالی نمیکند و از دیگران نمیخواهد کاری را انجام دهند که خود باید انجام دهد.»
او توضیح داد: «ما مسئولیت خود را در زمینه اصلاحات و اعمال اقتدار دولت بر سراسر سرزمینمان بر عهده میگیریم. اما حق داریم از جامعه بینالمللی بخواهیم که به نوبه خود مسئولیتهایش را در تضمین احترام به حاکمیت لبنان و اجرای قطعنامههای مشروعیت بینالمللی بر عهده بگیرد.»
