هوک به «الشرق الاوسط»: ایران را از بیلیون‌ها دلار درآمد محروم کردیم

​هوک به «الشرق الاوسط»: با اروپا در خصوص برنامۀ هسته‌ای ایران به توافق نرسیدیم

هوک به «الشرق الاوسط»: ایران را  از بیلیون‌ها دلار درآمد محروم کردیم
TT

هوک به «الشرق الاوسط»: ایران را از بیلیون‌ها دلار درآمد محروم کردیم

هوک به «الشرق الاوسط»: ایران را  از بیلیون‌ها دلار درآمد محروم کردیم

برایان هوک نماینده ویژه ایالات متحده در امور ایران در گفتگوی اختصاصی با «الشرق الاوسط» اعتراف کرد که میان آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها در خصوص تعامل با پروندۀ ایران اختلاف وجود دارد.
هوک عنوان کرد: در ورشو شاهد بودیم که 70 کشور از همه جای جهان برای مذاکره در خصوص چالش‌های خاورمیانه و در رأس آنها ایران گرد هم آمده‌اند.
وی ضمن اشاره به اینکه در تمام این چالش‌ها ایران در رأس بوده و هیچ کشوری از رژیم ایران و سیاست‌های آن دفاع نمی‌کند، گفت: در تاکتیک و روش اختلاف نظر داریم اما کسی نیست که از رژیم ایران دفاع کند.
وی در خصوص سخنرانی مایک پنس معاون اول رئیس‌جمهور آمریکا و تفاوت اساسی اروپا و آمریکا در خصوص تعامل با ایران گفت: مطمئنا در خصوص توافق هسته‌ای با اروپایی‌ها اختلاف نظر داریم و به این توافق رسیدیم که به توافق نرسیم. ما تصمیم به خروج از برجام گرفتیم و با خروج از آن آزادی عمل بیشتری در فشار آوردن به ایران پیدا کردیم.
وی افزود: در این راستا فشارهای زیادی در خصوص تمام موضوعاتی وارد خواهیم کرد که منبع اصلی آنها ایران است، همچون توسعۀ موشکی، تروریسم، تأمین مالی تروریسم، امنیت سایبری. معتقدیم که اروپایی‌ها در ماه‌های اخیر گام‌هایی برای فشار به ایران برداشتند. ایران به ترورها و تلاش‌هایی برای بمب‌گذاری‌ها و توطئه در اروپا دست زد. در واقع ایران 40 سال است که در اروپا کارهای تروریستی انجام می‌دهد برای همین هم خوشحالیم که اروپا جواب کارهای او را می‌دهد. اتحادیۀ اروپا اخیرا برای اولین بار بعد از برجام تحریم‌هایی علیه ایران اعمال کرد و این یک اقدام مثبت است.
وی در خصوص اظهارات پمپئو برای مقابله با مثلث «ح» (حوثی‌ها، حماس و حزب الله) عنوان کرد: بارها دربارۀ حماس و ایران صحبت کردم. ایران سالانه 100 میلیون دلار به حماس و گروهک جهاد اسلامی می‌دهد و این دلیل جدیدی است بر اینکه تأمین مالی ایران زندگی فلسطینی ها را بهبود نمی‌بخشد. ایران سالانه 700 میلیون دلار به حزب الله می‌دهد. از سال 2013 ایران 16 میلیارد دلار برای تأمین مالی عملیاتی که در سوریه، عراق و یمن انجام می‌دهد، صرف کرد. این‌ها باعث عدم ثبات امنیت خاورمیانه می‌شود.
وی در خصوص اینکه در صورتی که این تحریم‌ها در رفتارهای ایران تأثیرگذار واقع نشود اظهار کرد: ما قطعا کار را برای انجام عملیات‌هایشان سخت خواهیم کرد. ایران را از صادرات روزانه یک میلیون بشکه محروم کردیم. هنگامیکه تحریم‌ها آغاز شد ایران روزانه 2.3 میلون بشکه صادر می‌کرد ما آن را به 1.3 میلیون بشکه کاهش دادیم. هم‌اکنون صادرات آنها روزانه یک میلیون بشکه یا کمتر است. اما ما به حملۀ خود برای اعمال بیشترین فشار اقتصادی به ایران پایبند هستیم. اگر در مبارزه با منابع تأمین مالی ایران جدی باشی باید در پیگیری صادرات نفتی آن نیز جدی باشی. نه تنها صادرات نفت آنها را کاهش دادیم بلکه سیستم تحریمی خود را برای جلوگیری از دور زدن تحریم‌ها نیز تحمیل کردیم. ما می‌دانیم که آنها را از بیلیون‌ها دلار درآمد محروم کردیم.
وی در ادامه در خصوص نتایج کنفرانس ورشو گفت: شاهد وحدت بیشتر بودیم. کشورهای عربی و اسرائیل در برآورد تهدیدها اشتراک نظر دارند. و اگر دقت کنید می‌بینید که در بسیاری از تهدیدات اصلی که متوجه کشورهای عربی است و چالش‌هایی که اسرائیل با آنها روبرو است اشتراکی در منبع تهدید وجود دارد. مهم است که جهان این موضوع را متوجه شود. ممکن است که ببینید کشورهای عربی و اسرائیل در برآورد تهدیدات با هم اشتراک نظر داشته باشند. کشورهای اصلی منطقه در خصوص منبع تهدیدی که با آن روبرو هستند اتفاق نظر دارند. کشورهای عربی و اسرائیل بیشتر از اینکه از لحاظ تاریخی با هم اتفاق نظر داشته باشند، اختلاف نظر دارند. اما شاهد تغییری مهم هستیم همانطور که در ورشو اتفاق افتاد.



مسکو و تهران: بزرگ‌تر از شراکت، کوچک‌تر از ائتلاف

 رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
TT

مسکو و تهران: بزرگ‌تر از شراکت، کوچک‌تر از ائتلاف

 رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)
رئیسان روسیه و ایران، ولادیمیر پوتین و مسعود پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ ( رویترز)

با امضای توافقنامه «شراکت استراتژیک جامع» بین روسیه و ایران، روابط دو کشور وارد مرحله‌ای جدید شده است که در آن منافع طرفین به شکلی بی‌سابقه به هم نزدیک می‌شوند. با این حال، در مسکو تردیدهایی درباره تمایل تهران به بازگشایی به سوی غرب وجود دارد.

این توافقنامه پایه‌ای قانونی برای گسترش همکاری‌های وسیع بین دو کشور فراهم می‌کند و جایگزین توافقنامه همکاری سال ۲۰۰۱ می‌شود که پیش‌تر زمینه‌های محدودی برای همکاری ایجاد کرده بود.

در طول ۲۵ سال گذشته، روابط مسکو و تهران به شدت توسعه یافته و تحولات بزرگی در منطقه رخ داده است که دو کشور را وادار به بازنگری در اساس همکاری‌های خود کرده است. با این حال، مسیر رسیدن به این توافقنامه هموار نبوده و موانع زیادی بر سر راه آن وجود داشته است.

رئیسان روسیه و ایران، پوتین و پزشکیان، پس از مذاکرات در مسکو، برای حضور در مراسم امضا آماده می‌شوند (عکس: آسوشیتدپرس)

موضع روسیه در قبال تحولات جنگ قره‌باغ و سوریه، که به منافع منطقه‌ای ایران آسیب زد، باعث ایجاد تردیدهایی در تهران درباره قابل اعتماد بودن مسکو به عنوان یک شریک استراتژیک شده است. از سوی دیگر، مسکو نیز همواره با نگرانی به تلاش‌های ایران برای بازگشایی کانال‌های ارتباطی با غرب نگاه کرده است.

انتخاب زمان امضای این توافقنامه جلب توجه می‌کند. این توافقنامه پس از چندین تأخیر و درست سه روز قبل از تحلیف رئیس‌جمهور جدید آمریکا، دونالد ترامپ، امضا شد. برخی تحلیل‌گران معتقدند که مسکو و تهران پس از تحولات سوریه و اوکراین، تصمیم گرفتند تا با تقویت مواضع خود، آماده مذاکرات آینده شوند.
این توافقنامه در ۴۷ بند، حوزه‌های مختلف همکاری از جمله تجارت، انرژی، آموزش و گردشگری را پوشش می‌دهد. بخش قابل توجهی از آن به همکاری در زمینه انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز اختصاص دارد، حوزه‌ای که ایران به زودی چالش‌های دیپلماتیک جدی در آن پیش رو خواهد داشت.

رئیسان روسیه و ایران، پوتین و پزشکیان، در مراسم امضای توافقنامه در کرملین، مسکو، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ (آسوشیتدپرس)

همکاری نظامی

توافقنامه بر همکاری‌های نظامی و امنیتی تأکید کرده است، اما از تبدیل این شراکت به یک اتحاد نظامی کامل جلوگیری می‌کند. این همکاری شامل تبادل هیئت‌های نظامی، آموزش پرسنل، انجام تمرینات مشترک و مشارکت در کنفرانس‌های بین‌المللی می‌شود.
دو کشور بر تقویت همکاری در مبارزه با تروریسم، تبادل اطلاعات امنیتی و هماهنگی بین وزارتخانه‌های داخلی تأکید کرده‌اند. همچنین، همکاری در زمینه‌های حقوقی، کنترل تسلیحات و خلع سلاح نیز در توافقنامه گنجانده شده است.
توافقنامه به توسعه روابط تجاری و اقتصادی، بهبود شبکه‌های حمل‌ونقل و تدارکات، و افزایش مبادلات تجاری بین دو کشور اشاره کرده است. همچنین، استفاده از ارزهای ملی در مبادلات و مقابله با تحریم‌های یکجانبه غرب نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
این توافقنامه تمامی جنبه‌های همکاری سیاسی، اقتصادی، امنیتی، نظامی و فرهنگی را پوشش می‌دهد. با این حال، نکته جالب توجه این است که در بند پایانی توافقنامه آمده است: «در صورت بروز اختلاف در تفسیر مفاد این توافقنامه، نسخه انگلیسی سند مرجع خواهد بود.»