حزب عمر البشیر «به زودی» منحل می‌شود

انحلال «حزب کنگره ملی» روی میز قوه مقننه سودان

حزب عمر البشیر «به زودی» منحل می‌شود
TT

حزب عمر البشیر «به زودی» منحل می‌شود

حزب عمر البشیر «به زودی» منحل می‌شود

منابع آگاه در گفتگو با «الشرق الاوسط» از انحلال حزب «کنگره ملی اسلامی» سودان به رهبری عمر البشیر رئیس‌جمهور برکنار شده این کشور در «روزهای آینده» خبر دادند.
به گفته این منابع، پیش نویس قانون ویژه انحلال حزب روی میز قوه مقننه متشکل از شورای حاکمیتی و شورای وزیران قرار گرفته‌است.
اعتراضات علیه عمر البشیر در دسامبر ۲۰۱۸ آغاز شده و به سرعت گسترش یافت و در ۱۱ آوریل گذشته به برکناری دولت البشیر منجر شد.
عمر البشیر نیز به زندان خارطوم رفت و به اتهام فساد تحت محاکمه قرار گرفت.
اولین نشست مشترک شورای حاکمیتی، دولت انتقالی و ائتلاف آزادی و تغییر در ۲۹ اکتبر در خارطوم برگزار شد تا هماهنگی‌های لازم بین آنها طی دوره انتقالی صورت گیرد.
در این نشست مصوب شد، یک کمیته از نمایندگان شورای حاکمیتی، نخست‌وزیری و ائتلاف آزادی و تغییر تشکیل شود تا مسئولیت هماهنگی بین سه طرف را در تمام پرونده‌ها و موضوعات مهم سودان به عهده داشته باشد.
یک منبع در این کمیته گفت قانون انحلال حزب در قالب «سیاست تمکین» و تفکیک حکومت اسلام گرایان ارائه شده‌است و بحث انحلال حزب مسئول فساد و تخریب در کشور به زودی عملی می‌شود.
این حزب از سال ۱۹۸۹ پس از کودتا علیه دولت الصادق المهدی به مدت سه دهه بر سودان حاکم بود.
 
 



ترامپ در تیررس خاطرات بایدن؛ تسویه‌حساب‌های به‌تعویق‌افتاده و اتهام شورش


جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ (آسوشیتدپرس)
جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ (آسوشیتدپرس)
TT

ترامپ در تیررس خاطرات بایدن؛ تسویه‌حساب‌های به‌تعویق‌افتاده و اتهام شورش


جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ (آسوشیتدپرس)
جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ (آسوشیتدپرس)

در لحظه‌ای که جو بایدن درِ دفتر بیضی‌شکل کاخ سفید را پشت سر خود بست و قدرت را ترک کرد، صرفاً با یک مقام خداحافظی نمی‌کرد، بلکه واپسین بخش‌های فصلی تاریخی و سرشار از فرازونشیب را به پایان می‌رساند؛ فصلی که چهره ایالات متحده و جهان را دگرگون کرد.
بایدن در خاطرات تازه ریاست‌جمهوری خود، که عنوان «به من قول بده، آمریکا» (Promise Me, America) را برای آن برگزیده و انتشارات «لیتل، براون» منتشر کرده است، تصمیم گرفته داستان را از درون روایت کند. او با عبور از زبان خشک بیانیه‌های رسمی، خواننده را به سفری روایی و جذاب در پشت صحنه‌های تاریک تصمیم‌گیری در آمریکا می‌برد.
این کتاب میان وجه انسانی و سیاسی در رفت‌وآمد است و با لحنی صمیمی و گرم، اما در عین حال تند و قاطع، روایت می‌کند که چگونه قدرت برتر جهان طی چهار سال، در میان میدان‌های مین داخلی و خارجی که هیچ‌گاه آرام نگرفتند، اداره شد؛ از همه‌گیری «کرونا» (کوویدـ۱۹) و پیامدهای اقتصادی آن گرفته تا احیای ائتلاف‌های بین‌المللی که دچار شکاف شده بودند.
این خاطرات به ثبت رویدادها محدود نمی‌شود، بلکه ساختار روانی رئیس‌جمهوری را نیز آشکار می‌کند که ناچار بود میان بلندپروازی‌های بزرگ سیاسی، فشارهای ناشی از جایگاهش و چالش‌های جسمانی خود تعادل برقرار کند؛ تا آنجا که با پرسش‌هایی بنیادین درباره رهبری و مسئولیت روبه‌رو شد.
روایت روزنامه‌نگارانه کتاب، چهره واشنگتن را در یکی از قطبی‌ترین دوره‌های تاریخ آن بازسازی می‌کند؛ دوره‌ای که کاخ سفید به اتاق عملیاتی شبانه‌روزی برای مدیریت بحران‌های پی‌درپی تبدیل شده بود. بایدن این کتاب را روشن‌ترین و عمیق‌ترین گواهی برای توضیح دوران ریاست‌جمهوری خود، چالش‌ها، تصمیم‌ها و عواملی معرفی می‌کند که این دوره و انتخاب‌های راهبردی او را احاطه کرده بودند.

جلد کتاب «به من قول بده، آمریکا» (Promise Me, America)، منتشرشده از سوی انتشارات «لیتل، براون»، نوشته جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا

پشت درهای بسته... رازهای دیدار محرمانه بایدن و ترامپ در دفتر بیضی‌شکل

بایدن در خاطرات خود فصلی پرکشش و نفس‌گیر را به بازگویی جزئیات دیدار محرمانه و نامتعارفی اختصاص داده است که پس از انتخابات پرآشوب سال ۲۰۲۰، میان او و دونالد ترامپ، رقیب سرسختش، در دفتر بیضی‌شکل کاخ سفید برگزار شد.
بایدن فضای داخل اتاق را آکنده از تنشی نامرئی توصیف می‌کند؛ فضایی که میراث اختلافات عمیق و شوک ناشی از به‌مخاطره‌افتادن انتقال مسالمت‌آمیز قدرت بر آن سایه افکنده بود.
خاطرات بایدن از گفت‌وگویی شخصی و قابل‌توجه میان دو مرد در آن لحظات حساس و دور از فلاش دوربین‌ها پرده برمی‌دارد. ترامپ ناگهان رو به بایدن کرد و با لحنی غیرمنتظره به او گفت که اگر سیاست و کشمکش‌های شدید آن در میان نبود، شاید در زندگی عادی دوستان خوبی می‌شدند.
این اعتراف گذرای انسانی در ذهن بایدن بی‌اثر نماند؛ او در فصل‌هایی از کتابش از آن بهره گرفت تا از طریق آن، ذهنیت پیچیده رقیب سرسختش را واکاوی کند و شیوه تفکر ترامپ درباره اداره امور کشور و سیاست خارجی را تحلیل کند.
بایدن معتقد است این جمله، تمام فلسفه ترامپ را خلاصه می‌کرد؛ چراکه ترامپ همواره در تصمیم‌های بزرگ و دیپلماتیک خود، به‌جای اتکا به محتوای گزارش‌های اطلاعاتی یا پایبندی به نهادهای دولتی و راهبردهای بلندمدت، بر «شیمی شخصیت‌ها» و روابط مستقیم انسانی با رهبران جهان تکیه داشت.
بایدن در ادامه روایت خود توضیح می‌دهد که چگونه در آن دیدار کوشید ترامپ را درباره پیامدهای ادامه تضعیف اعتماد افکار عمومی به نظام انتخاباتی هشدار دهد. او همچنین اشاره می‌کند که گفت‌وگوی آن‌ها به پرونده‌های حساسی در ارتباط با امنیت ملی و تحویل اسناد و پرونده‌های حیاتی کشیده شد؛ رویارویی‌ای که کاملاً عاری از هرگونه تشریفات معمول بود و تنها بخش کوچکی از اختلاف عمیق دیدگاه‌ها درباره این پرسش را آشکار می‌کرد که چه کسی آمریکا را رهبری می‌کند.

جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، در کنار دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری کنونی (آسوشیتدپرس)

سایه‌های ششم ژانویه... اتهام شورش و بار سنگین دموکراسی زخمی

حمله سیاسی بایدن به پشت‌صحنه دیدارها محدود نمی‌شود، بلکه در خاطراتش به محکومیتی تاریخی و تند تبدیل می‌شود. او اتهامی مستقیم و تکان‌دهنده علیه ترامپ مطرح می‌کند و تأکید دارد که ترامپ در حوادث مشهور ششم ژانویه و یورش به ساختمان کنگره، رهبری شورشی آشکار و علنی علیه دولت را بر عهده داشته است.
بایدن با تلخی آشکار سیاسی می‌نویسد دروغ‌ها و اتهام‌هایی که ترامپ درباره تقلب در انتخابات مطرح کرد، صرفاً مانوری سیاسی برای خریدن زمان نبود، بلکه خنجری بر پیکر دموکراسی آمریکا و باری سنگین و تاریخی بود که باید تا پایان عمر و حتی پس از مرگ، همراه ترامپ بماند و او آن را با خود به گور ببرد؛ چراکه رئیس‌جمهوری بود که جرئت کرد قانون اساسی را به خطر بیندازد.
بایدن همچنین با لحنی خشمگین، به‌شدت از تصمیم‌های بعدی ترامپ برای صدور عفو ریاست‌جمهوری درباره صدها نفر از افرادی که در یورش به کنگره دست داشتند و محکوم شده بودند، انتقاد می‌کند. او معتقد است چنین رفتاری فرهنگ مصونیت از مجازات را تقویت می‌کند و صلح و آرامش داخلی را به خطر می‌اندازد.
کتاب با نگاهی انتقادی به اقدامات اولیه دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ نیز می‌پردازد و تصمیم‌های انتصابی بی‌ضابطه و آنچه «وزارت کارآمدی دولت» نامیده شد را برجسته می‌کند. از نگاه بایدن، این اقدامات به اخراج صدها هزار نفر از کارکنان کارآمد دولت انجامید و ثبات دستگاه اداری را بدون تحقق صرفه‌جویی‌های اقتصادی وعده‌داده‌شده تهدید کرد. از این منظر، میراث ترامپ به بزرگ‌ترین چالشی تبدیل شده است که هویت معاصر آمریکا با آن روبه‌روست.

دیپلماسی لبه پرتگاه... پشت‌صحنه تصمیم‌های دشوار از کابل تا کی‌یف و غزه

کتاب با روایتی روان و جذاب به بخش دیپلماسی و سیاست خارجی می‌رسد. بایدن در این بخش، لحظات دراماتیک پیش و پس از خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان در سال ۲۰۲۱ را از نو روایت می‌کند.
رئیس‌جمهوری پیشین دشواری این تصمیم و هزینه‌های سنگین سیاسی و انسانی آن را می‌پذیرد، اما با قاطعیت از آن دفاع می‌کند و آن را اقدامی شجاعانه برای پایان‌دادن به جنگی بی‌پایان می‌داند که منابع آمریکا را بی‌هیچ دستاوردی فرسوده کرده بود.
روایت در اینجا از اعداد و ارقام فراتر می‌رود و فضای پرتنش حاکم بر اتاق بحران کاخ سفید، تماس‌های تلفنی پرتنش با رهبران بین‌المللی و بار روانی‌ای را توصیف می‌کند که بایدن به‌عنوان رئیس‌جمهوری بر دوش می‌کشید؛ هنگامی که تصاویر آشفتگی فرودگاه کابل را می‌دید. او ریشه‌های پیچیدگی این وضعیت را به توافق شکننده‌ای نسبت می‌دهد که ترامپ پیش‌تر با جنبش «طالبان» در دوحه امضا کرده بود.
جبهه اروپا نیز به همان اندازه ملتهب بود. بایدن صفحات مفصلی را به جنگ اوکراین اختصاص داده و ساعت‌های سرنوشت‌سازی را که پیش از حمله روسیه در سال ۲۰۲۲ سپری شد، بازگو می‌کند. او توضیح می‌دهد که چگونه از وزن دیپلماتیک و روابط شخصی عمیق خود برای احیای پیمان آتلانتیک شمالی «ناتو» و متحدکردن صفوف هم‌پیمانان استفاده کرد تا حلقه انزوای مسکو را شکل دهد و از کی‌یف حمایت کند؛ آن هم در شرایطی که با خطر لغزیدن جهان به‌سوی رویارویی هسته‌ای ویرانگر مقابله می‌کرد.
کتاب در همین چارچوب پیچیده دیپلماتیک، به دشواری‌های گسترده‌ای نیز می‌پردازد که دولت او در خاورمیانه با آن‌ها روبه‌رو شد؛ به‌ویژه پس از آغاز جنگ غزه در هفتم اکتبر. بایدن از فشارهای طاقت‌فرسا و تلاش‌هایی پرده برمی‌دارد که پشت پرده برای ایجاد توازنی دشوار، مهار تشدید فراگیر تنش‌های منطقه‌ای و حفاظت از غیرنظامیان در میان قطبی‌شدن شدید فضای بین‌المللی صورت گرفت.

جو بایدن، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، ۲۷ فوریه ۲۰۲۶ (آسوشیتدپرس)

کناره‌گیری بزرگ و نبرد جسمانی... رازهای سرطان خاموش و چشم‌پوشی از ریاست‌جمهوری

شاید هیجان‌انگیزترین و عاطفی‌ترین بخش خاطرات بایدن، بخشی باشد که در آن پشت‌صحنه‌های روانی و سیاسی اعلام‌نشده تصمیم تاریخی خود برای کناره‌گیری از رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۴ را، پس از مناظره مشهورش با ترامپ، آشکار می‌کند.
بایدن از فشارهای عظیمی می‌گوید که از درون حزب دموکرات بر او وارد شد، دیدارهای پرتنش پشت درهای بسته با چهره‌های برجسته حزب و لحظات دشواری که در کنار خانواده‌اش در اقامتگاه کمپ دیوید گذراند؛ زمانی که میان ادامه رویارویی و کناره‌گیری، گزینه‌های خود را سبک‌وسنگین می‌کرد. او تأکید می‌کند که این تصمیم را با انگیزه مقدم‌دانستن منافع ملت و محافظت از تجربه دموکراتیک در برابر فروپاشی گرفت؛ هرچند کامالا هریس، معاون او، بعدها در برابر ترامپ شکست خورد.
این تصمیم سیاسی پیچیده با نبردی شخصی و خاموش که بایدن علیه بیماری پیش می‌برد، هم‌زمان شد. کتاب در این زمینه از رازی پرده برمی‌دارد و جزئیات ابتلای او به سرطان تهاجمی پروستات در مرحله چهارم را فاش می‌کند؛ بیماری‌ای که چند ماه پس از ترک کاخ سفید، به‌طور مشخص در مه ۲۰۲۵، تشخیص داده شد و تا استخوان‌ها گسترش یافته بود.
بایدن در کتابش با صراحت به اتهام‌های مخالفانش مبنی بر پنهان‌کردن بیماری در دوران حضورش در قدرت پاسخ می‌دهد. او با استناد به اطلاعات پزشکی توضیح می‌دهد که طبق روال معمول پزشکی در آمریکا، غربالگری سرطان پروستات برای مردان پس از هفتادسالگی متوقف می‌شود و با او نیز مانند هر شهروند عادی دیگری رفتار شده است. او ابراز تأسف می‌کند که ای‌کاش آزمایش‌ها پیش از گسترش بیماری انجام شده بود.

جلد کتاب پیشین جو بایدن با عنوان «به من قول بده، پدر»

این خاطرات که از نظر بار عاطفی با کتاب پیشین او، «به من قول بده، پدر»، درباره درگذشت پسرش بو، پیوند می‌خورند، با اعلام بایدن درباره ناچاری‌اش به کاهش برنامه‌های تبلیغاتی کتاب به پایان می‌رسند؛ تصمیمی که به‌دلیل جلسات درمان هورمونی و پرتودرمانی اتخاذ شده است. به این ترتیب، او روایت زندگی و دوران حکمرانی خود را به کلماتی می‌سپارد که در صفحات این کتاب حدوداً ۴۸۰ صفحه‌ای به چاپ رسیده‌اند.

خاطرات تازه جو بایدن با عنوان «به من قول بده، آمریکا» روایتی از چهار سال ریاست‌جمهوری او، اختلافاتش با دونالد ترامپ و ارزیابی‌اش از حمله ششم ژانویه به کنگره است. بایدن در این کتاب از تصمیم‌های مهم سیاست خارجی، خروج از افغانستان، جنگ اوکراین و بحران غزه سخن می‌گوید و جزئیات فشارهای درون حزب دموکرات برای کناره‌گیری از انتخابات ۲۰۲۴ را بازگو می‌کند. او همچنین به ابتلای خود به سرطان پیشرفته پروستات و انتقادها درباره پنهان‌ماندن بیماری‌اش می‌پردازد.


«میشیگانی اصیل»؛ عبدالرحمن السید

عبدالرحمن السید پیروزی خود را در انتخابات مجلس سنای ایالت میشیگان اعلام می‌کند (آسوشیتدپرس)
عبدالرحمن السید پیروزی خود را در انتخابات مجلس سنای ایالت میشیگان اعلام می‌کند (آسوشیتدپرس)
TT

«میشیگانی اصیل»؛ عبدالرحمن السید

عبدالرحمن السید پیروزی خود را در انتخابات مجلس سنای ایالت میشیگان اعلام می‌کند (آسوشیتدپرس)
عبدالرحمن السید پیروزی خود را در انتخابات مجلس سنای ایالت میشیگان اعلام می‌کند (آسوشیتدپرس)

عبدالرحمن السید، ۴۱ ساله، پس از پیروزی در رقابت بر سر یکی از کرسی‌های مهم ایالت میشیگان، در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره که روز سه‌شنبه برگزار شد، به نخستین مسلمان عضو مجلس سنای آمریکا تبدیل شد.
السید که متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۸۴ در میشیگان است و پیش‌تر مسئول بهداشت عمومی در شهرستان وین، واقع در این ایالت سرنوشت‌ساز، بود، تاکنون هیچ منصب انتخابی نداشته است. با این حال، او با سیاست بیگانه نیست؛ زیرا در سال ۲۰۱۸ برای مقام فرمانداری ایالت نامزد شد و در انتخابات مقدماتی پس از گرچن ویتمر، فرماندار کنونی، در جایگاه دوم قرار گرفت.
او در منطقه دیترویت، همراه با پدرش محمد، مهاجر مصری که برای تحصیل به دانشگاه وین استیت به آمریکا آمده بود، و نامادری‌اش ژاکلین بزرگ شد. مادر زیستی او، فاتن الکومی، پرستار روان‌پزشکی در ایالت میزوری است.

عبدالرحمن السید، نامزد دموکرات مجلس سنای آمریکا، در جریان یک گردهمایی انتخاباتی در دیترویت، ایالت میشیگان، ۴ نوامبر ۲۰۲۶، پیروزی خود را در انتخابات میان‌دوره‌ای جشن می‌گیرد (رویترز)

السید خود را «میشیگانی اصیل» توصیف می‌کند. او در سال ۲۰۰۳ از مدارس محلی فارغ‌التحصیل شد. در دوران تحصیل، رهبری تیم‌های ورزشی در رشته‌های لاکراس، کشتی و فوتبال آمریکایی را بر عهده داشت. سپس وارد دانشگاه میشیگان شد و در رشته‌های زیست‌شناسی و علوم سیاسی تحصیل کرد و هم‌زمان عضو تیم لاکراس دانشگاه بود.
او در سال ۲۰۰۷ با درجه کارشناسی و رتبه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و سخنرانی مراسم فارغ‌التحصیلی آن سال را ایراد کرد. او گفت: «راز برتری میشیگان در این است که ما جرئت داریم باور کنیم می‌توانیم این جهان را تغییر دهیم و هر یک از ما توانایی انجام این کار را داریم.»
السید بورسیه کامل دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، هنگامی که در سال دوم دوره رزیدنتی پزشکی بود، بورسیه رودز را برای تحصیل در کالج اوریل دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. او در آنجا در سال ۲۰۱۱ تحصیلات دکترای خود را در رشته بهداشت عمومی به پایان رساند.
السید نخستین دانشجوی دانشگاه میشیگان بود که بورسیه معتبر رودز را برای تحصیل در آکسفورد دریافت کرد. او در آکسفورد نیز به بازی لاکراس ادامه داد و سرانجام، در مقام کاپیتان تیم، بالاترین جایزه ورزشی دانشگاه را به دست آورد. تا سال ۲۰۱۴، تحصیلاتش را به پایان رساند و مدرک دکترای پزشکی خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد.
پس از آن، السید به‌عنوان استادیار در بخش اپیدمیولوژی به هیئت علمی دانشگاه کلمبیا پیوست. چند ماه بعد، مایک دوگان، شهردار پیشین دیترویت، او را به‌عنوان مسئول بهداشت و مدیر اجرایی اداره بهداشت شهر منصوب کرد. السید پس از ورشکستگی دیترویت، اداره بهداشت این شهر را بازسازی کرد.
سپس ساختار اداره بهداشت، خدمات انسانی و امور کهنه‌سربازان شهرستان وین را که به ۱.۸ میلیون نفر از ساکنان میشیگان در بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین شهرستان این ایالت خدمات ارائه می‌دهد، بازسازی کرد.
السید در مقام کارمند دولتی، برای کودکان نیازمند عینک طبی رایگان فراهم کرد، با بزرگ‌ترین آلاینده‌های میشیگان مقابله کرد و داروی نجات‌بخش «نالوکسان» (نارکان) را در دسترس همگان قرار داد. همچنین برنامه‌ای را برای لغو بدهی‌های پزشکی به ارزش ۷۰۰ میلیون دلار برای ۳۰۰ هزار نفر از ساکنان میشیگان طی دو سال هدایت کرد.
فعالیت‌های او باعث شد سازمان «حفاظت از محیط زیست میشیگان» از وی به‌عنوان «کارمند عمومی» تقدیر کند و نامش در فهرست ۴۰ چهره برتر زیر ۴۰ سال نشریه «کرینز دیترویت بیزنس» قرار گیرد.
عبدالرحمن السید، که با نام «عبدول» شناخته می‌شود، در سراسر آمریکا به‌عنوان متخصص بهبود نظام مراقبت‌های بهداشتی این کشور شناخته شده است. او کتابی با عنوان «مراقبت‌های بهداشتی برای همه: راهنمای شهروندان» تألیف کرده است.
السید بعدها برای بار دیگر به منطقه بازگشت و مدیریت اداره بهداشت، خدمات انسانی و امور کهنه‌سربازان شهرستان وین را بر عهده گرفت. او از دسامبر ۲۰۲۲ تا آوریل ۲۰۲۵ در این سمت بود؛ زمانی که بار دیگر استعفا داد تا برای یک منصب انتخابی نامزد شود؛ این بار برای مجلس سنا.
السید همچنین به‌عنوان مجری چندین پادکست، از جمله «تشریح آمریکا»، شناخته می‌شد.
درباره مدرک پزشکی السید نیز بحث‌هایی مطرح شده است که عمدتاً از این واقعیت ناشی می‌شود که او با وجود معرفی خود به‌عنوان «پزشک»، مجوز طبابت در ایالت میشیگان را ندارد.
او با وجود تحصیل در رشته پزشکی، به این نتیجه رسید که این نظام سیاسی ناکارآمد است که مردم را بیمار می‌کند. از همین رو، برای مجلس سنا نامزد شد.
ستاد انتخاباتی او اعلام کرد که السید به این دلیل وارد رقابت شد که باور دارد «زندگی در آمریکا نباید تا این اندازه دشوار باشد و عبدول، به‌عنوان سناتور شما، برای ساختن دولتی مبارزه خواهد کرد که در خدمت شما باشد، نه ایلان ماسک، دونالد ترامپ یا دوستان میلیاردرشان»؛ عبارتی که در وب‌سایت او آمده است.
او در واکنش به بحث‌ها درباره مدرک پزشکی‌اش، در ژوئیه گذشته گفت: «من از دانشکده‌ای به نام دانشکده پزشکان و جراحان کلمبیا فارغ‌التحصیل شده‌ام. بنابراین، اگر می‌خواهید، می‌توانید درباره دانشگاه کلمبیا بحث کنید.»
السید در تنها رقابت انتخاباتی پیشین خود، در انتخابات مقدماتی فرمانداری ایالت در سال ۲۰۱۸، پس از گرچن ویتمر در جایگاه دوم قرار گرفت. او از شری تانیدار پیشی گرفت؛ کسی که بعدها کرسی‌ای در مجلس قانون‌گذاری ایالت و سپس در مجلس نمایندگان آمریکا به دست آورد.
السید در جریان کارزار انتخاباتی خود، سیاست‌هایش را در قالب فراخوانی سه‌محوری خلاصه کرد: «خارج کردن پول از سیاست، صرفه‌جویی در پول شما و فراهم کردن مراقبت‌های بهداشتی همگانی.»
او بارها اعلام کرده است که «تنها نامزد مجلس سنای آمریکا از میشیگان است که حتی یک سنت از پول شرکت‌ها دریافت نکرده است؛ و هرگز هم دریافت نخواهد کرد».
السید همراه با همسرش سارا و دو دختر خردسالشان، ایمالی و سیرین، در شهر آن آربر زندگی می‌کند.


موج آبی، دموکرات‌ها را صاحب اکثریت کنگره کرد و دژهای جمهوری‌خواهان را فرو ریخت

حکیم جفریز در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره را جشن می‌گیرد (رویترز)
حکیم جفریز در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره را جشن می‌گیرد (رویترز)
TT

موج آبی، دموکرات‌ها را صاحب اکثریت کنگره کرد و دژهای جمهوری‌خواهان را فرو ریخت

حکیم جفریز در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره را جشن می‌گیرد (رویترز)
حکیم جفریز در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره را جشن می‌گیرد (رویترز)

حزب جمهوری‌خواه به رهبری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره شکست سنگینی متحمل شد. موج آبی قدرتمندی که ناظران آن را به «سونامی» تشبیه کردند، به دموکرات‌ها کمک کرد تا با سهولت نسبی اکثریت هر دو مجلس نمایندگان و سنا را به دست آورند. آن‌ها همچنین در رقابت‌های فرمانداری ایالت‌ها به دستاوردهایی غیرمنتظره رسیدند؛ از جمله در ایالت‌هایی که دهه‌ها از آن‌ها به‌عنوان مناطق سرخ تیره یاد می‌شد؛ از قلب غرب میانه تا اعماق جنوب و در امتداد شرق و غرب کشور.

واکنش حاضران هنگام دنبال کردن نتایج انتخابات جینا هینوجوسا، نامزد دموکرات فرمانداری تگزاس، در آستین، تگزاس (آسوشیتدپرس)

نقشه‌های انتخاباتی‌ای که جمهوری‌خواهان در شماری از ایالت‌ها دوباره ترسیم کرده بودند، نتوانست از کرسی‌هایشان محافظت کند. پیروزی‌های دموکرات‌ها نیز به حوزه‌ها و ایالت‌های مردد که کارزار انتخاباتی بر آن‌ها متمرکز بود، محدود نماند؛ بلکه به حوزه‌هایی گسترش یافت که ترامپ دو سال پیش به‌آسانی در آن‌ها پیروز شده بود، و همچنین به ایالت‌هایی مانند تگزاس که نتایج انتخابات به بیش از سه دهه انحصار جمهوری‌خواهان بر منصب فرمانداری پایان داد.
ترامپ به‌سرعت نتایج را پذیرفت و متعهد شد با اکثریت جدید همکاری کند. اما هم‌زمان هشدار داد که ممکن است به «آقای وتو» تبدیل شود؛ استعاره‌ای از لقب «آقای وتو» که در جریان انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم، هنگام مواجهه لویی شانزدهم، پادشاه فرانسه، با «مجمع ملی» به او داده شده بود.

نامزد دموکرات، جیمز تالاریکو، پس از پیروزی در تگزاس، ۳ نوامبر ۲۰۲۶ (خبرگزاری فرانسه)

۴ دلیل

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، شکست جمهوری‌خواهان را به جنگ ایران نسبت داد. او تأکید کرد که مشکل، مشارکت ضعیف رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه نبود، بلکه شمار زیادی از کسانی که در سال ۲۰۲۴ به ترامپ و ونس رأی داده بودند، در انتخابات ۲۰۲۶ به حمایت از دموکرات‌ها روی آوردند.
او توضیح داد که داده‌های مشارکت نشان‌دهنده حضور مناسب رأی‌دهندگان بود و حتی در برخی ایالت‌ها این مشارکت بالا بود. ونس به فلوریدا اشاره کرد که در آن شمار رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه ۹ واحد درصد بیشتر از دموکرات‌ها بود.
او پذیرفت که پیام‌های اقتصادی حزب در هفته‌های پایانی کارزار انتخاباتی به‌اندازه کافی قاطع نبود، اما تأکید کرد که جنگ علت اصلی شکست بود.
ونس به نقل از یکی از نظرسنجی‌ها گفت رأی‌دهندگانی که از جمهوری‌خواهان روی گردانده‌اند، چهار مطالبه اصلی را برای بازگشت به حمایت از حزب مطرح کرده‌اند: پایان دادن به جنگ، تمرکز بر هزینه‌های زندگی و تورم، اولویت دادن به اصل «آمریکا اول»، و تغییر ماهیت رابطه با اسرائیل.
او نپذیرفت که شکست به مسائل دیگری مانند سیاست مهاجرت نسبت داده شود و معتقد بود هر بحث جدی درباره آینده حزب باید با پذیرش این واقعیت آغاز شود که جنگ علت اصلی شکست در انتخابات بوده است.

چاک شومر، رهبر دموکرات‌های مجلس سنا، در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای را جشن می‌گیرد (خبرگزاری فرانسه)

فراتر از پیش‌بینی‌ها

مهم‌ترین نتیجه پس از روز طولانی انتخابات، بازپس‌گیری کنترل مجلس نمایندگان از سوی دموکرات‌ها بود؛ آن‌ها چهار سال را در جایگاه اقلیت سپری کرده بودند.
درحالی‌که خبرگزاری «آسوشیتدپرس» پیروزی حزب دموکرات با اکثریتی قابل‌توجه را پیش‌بینی کرده بود، شبکه‌های تلویزیونی «سی‌بی‌اس نیوز»، «سی‌ان‌ان» و «فاکس نیوز» روز چهارشنبه، پیش از پایان شمارش آرا، پیش‌بینی کردند که دموکرات‌ها با کسب دست‌کم ۲۳۱ کرسی کنترل اکثریت را به دست آورده‌اند. آن‌ها برای کسب اکثریت تنها به ۲۱۸ کرسی نیاز داشتند. جمهوری‌خواهان ۱۳۹ کرسی به دست آوردند و شمارش آرا برای تعیین نتایج ۶۵ کرسی باقی‌مانده ادامه داشت.
پیش از نهایی شدن نتایج، دموکرات‌ها ۲۷ کرسی را از جمهوری‌خواهان گرفتند. برآوردهای اولیه «سی‌بی‌اس» حاکی از آن بود که دموکرات‌ها ممکن است به ۲۵۹ کرسی برسند؛ اما این شبکه هشدار داد که اندازه دقیق اکثریت جدید تا پایان شمارش آرا مشخص نخواهد شد.

آشلی هنسون، نماینده جمهوری‌خواه و نامزد کرسی مجلس سنا در آیووا، در جریان کارزار انتخاباتی همراه با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری، در اول نوامبر (آسوشیتدپرس)

نکته قابل‌توجه در این دستاوردها، نه‌فقط بزرگی آن‌ها، بلکه جغرافیای پیروزی‌ها نیز بود. در حوزه پنجم ایندیانا، دموکرات‌ها ویکتوریا اسپارتز، نماینده جمهوری‌خواه را که سه دوره این کرسی را در اختیار داشت، شکست دادند. ترامپ در سال ۲۰۲۴ در این حوزه با اختلافی نزدیک به ۱۷ واحد درصد پیروز شده بود.
در آیووا، دموکرات‌ها سه کرسی از چهار کرسی را به دست آوردند و به این ترتیب، به کنترل کامل جمهوری‌خواهان بر این ایالت پایان دادند. کریستینا بوهانان در حوزه نخست، ماریانیت میلر ـ میکس، نماینده جمهوری‌خواه را شکست داد؛ او دو سال پیش با اختلافی اندک از میلر ـ میکس شکست خورده بود. سارا ترون گاريوت نیز در حوزه سوم بر زک نان غلبه کرد و لیندسی جیمز کرسی خالی حوزه دوم را به دست آورد.
این نتایج نشان می‌دهد که موج دموکرات‌ها تنها به حومه شهرها، که همواره میدان رقابت بوده‌اند، محدود نمانده، بلکه به جوامع روستایی و کارگری نیز رسیده است. به نظر می‌رسد فشار اقتصادی و نارضایتی از دولت، وفاداری این جوامع به جمهوری‌خواهان را تضعیف کرده است.

حکیم جفریز در جریان نشست خبری در واشنگتن، بامداد ۴ نوامبر، پیروزی حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره را جشن می‌گیرد (رویترز)

شرط‌بندی بر ترسیم مجدد حوزه‌ها

یکی از مهم‌ترین درس‌های این انتخابات آن است که جمهوری‌خواهان در ایالت‌هایی که حوزه‌های انتخاباتی را به سود خود دوباره ترسیم کرده بودند، نتایج بهتری به دست نیاوردند.
رهبران حزب امیدوار بودند نقشه‌های جدید، در کنار پیشرفت جمهوری‌خواهان میان رأی‌دهندگان لاتین‌تبار در سال ۲۰۲۴، مانعی برای محافظت از اکثریت آن‌ها در جنوب و جنوب غربی، حتی در سالی دشوار از نظر انتخاباتی، ایجاد کند. اما این شرط‌بندی شکست خورد.

هواداران نامزد دموکرات مجلس سنا، جیمز تالاریکو، در جریان گردهمایی انتخاباتی در آستین، تگزاس، روز گذشته (خبرگزاری فرانسه)

در تگزاس، دموکرات‌ها با وجود نقشه‌هایی که برای تقویت موقعیت جمهوری‌خواهان ترسیم شده بود، دستاوردهای چشمگیری در کنگره کسب کردند. نتایج نشان می‌دهد رأی‌دهندگانی که در انتخابات ریاست‌جمهوری پیشین به جمهوری‌خواهان گرایش پیدا کرده بودند، بار دیگر تغییر جهت داده‌اند.
دموکرات، بابی پولیدو، بر مونیکا د لا کروز، نماینده جمهوری‌خواه، پیروز شد. این نتیجه نشان می‌دهد که دستاوردهای جمهوری‌خواهان در میان لاتین‌تبارها ریشه‌دار نبوده و سیاست‌های مهاجرتی و شیوه اجرای آن‌ها، در کنار فشارهای معیشتی، به نقاط ضعف سیاسی حزب تبدیل شده‌اند.
وضعیت فلوریدا نیز چندان بهتر نبود؛ تلاش‌های بازتقسیم حوزه‌ها در این ایالت هم نتوانست مانع پیشرفت دموکرات‌ها شود.
این نتایج محدودیت‌های مهندسی انتخاباتی را آشکار می‌کند. نقشه‌هایی که برای توزیع رأی‌دهندگان به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که حاشیه امنی برای حزب حاکم تضمین کنند، هنگامی که افکار عمومی به‌اندازه کافی تغییر جهت دهد، کارایی خود را از دست می‌دهند. در چنین شرایطی، حوزه‌هایی که با حاشیه‌های اندک ترسیم شده‌اند، در برابر موج انتخاباتی آسیب‌پذیر می‌شوند.
همین الگو در کارولینای شمالی، پنسیلوانیا، میشیگان، اوهایو، کنتاکی و کلرادو نیز تکرار شد؛ جایی که حوزه‌هایی که پیش‌تر برای جمهوری‌خواهان تضمین‌شده به نظر می‌رسیدند، به میدان‌های رقابت واقعی تبدیل شدند.

جان اوسوف، سناتور دموکرات، بامداد ۴ نوامبر پیروزی خود برای یک دوره دیگر از جورجیا را جشن می‌گیرد (خبرگزاری فرانسه)

یک سابقه تاریخی

انتظار می‌رود حکیم جفریز، رهبر کنونی اقلیت در مجلس نمایندگان، در آغاز ژانویه آینده ریاست مجلس جدید را بر عهده بگیرد و به نخستین رئیس سیاه‌پوست مجلس نمایندگان در تاریخ آمریکا تبدیل شود.
اکثریت جدید، ریاست کمیته‌ها، کنترل دستور کار قانون‌گذاری، اختیارات تحقیقاتی و صدور احضاریه را در اختیار دموکرات‌ها قرار خواهد داد.
انتظار می‌رود نظارت آن‌ها بر هزینه‌های دولت، محدودیت اختیارات قوه مجریه، اجرای قوانین مهاجرت، مدیریت جنگ با ایران و پرونده‌های فساد متمرکز باشد.
اما این به معنای تصویب کامل برنامه قانون‌گذاری آن‌ها نیست؛ زیرا حق وتوی رئیس‌جمهوری همچنان مانعی است که در نظام سیاسی دوپاره آمریکا، مذاکره را اجتناب‌ناپذیر می‌کند.

دژهای سرخ

اگر نتایج مجلس نمایندگان برای دموکرات‌ها درخشان بود، شانس آن‌ها در رقابت‌های فرمانداری ایالت‌ها نیز کمتر نبود؛ رقابت‌هایی که معیاری به همان اندازه مهم برای سنجش عمق این تحول به شمار می‌رفتند.
این انتخابات در ۳۶ ایالت برگزار شد. نتایج اولیه وب‌سایت «الکشن هاب» در صبح چهارشنبه نشان داد دموکرات‌ها در ۲۲ رقابت و جمهوری‌خواهان در ۱۲ رقابت پیروز شده‌اند و دو رقابت هنوز تعیین تکلیف نشده است.

آدم همیلتون، نامزد دموکرات مجلس سنا در کانزاس، هنگام واکنش به نتایج انتخابات (رویترز)

دموکرات‌ها پنج منصب فرمانداری را که در اختیار جمهوری‌خواهان بود، به دست آوردند؛ درحالی‌که جمهوری‌خواهان هیچ منصب جدیدی را تصاحب نکردند.
تگزاس بزرگ‌ترین شگفتی بود. جینا هینوجوسا، نامزد دموکرات، شکست سنگینی به گرگ ابوت، فرماندار باسابقه جمهوری‌خواه، وارد کرد و با کسب ۵۲.۸ درصد آرا در برابر ۴۵.۷ درصد، به سلطه جمهوری‌خواهان بر این منصب که از سال ۱۹۹۵ ادامه داشت، پایان داد.
با این پیروزی، او نخستین فرماندار لاتین‌تبار این ایالت می‌شود. این نتیجه نشان‌دهنده افزایش وزن رأی‌دهندگان لاتین‌تبار، جوانان و ساکنان شهرهای بزرگ است.
در جورجیا، کیشا لنس باتمز، شهردار پیشین آتلانتا، با کسب ۵۴.۳ درصد آرا در برابر ۴۵.۷ درصد، ریک جکسون، نامزد جمهوری‌خواه، را شکست داد و به نخستین زن سیاه‌پوستی تبدیل شد که فرماندار این ایالت می‌شود. این پیروزی نفوذ رو به افزایش رأی‌دهندگان سیاه‌پوست در جنوب را تقویت می‌کند.
در اوهایو، ایالتی که در انتخابات فدرال اخیر به‌طور پیوسته به سمت جمهوری‌خواهان متمایل شده بود، ایمی اکتون، نامزد دموکرات، با کسب ۵۲.۳ درصد آرا در برابر ۴۴.۴ درصد، بر ویوک راماسوامی، میلیاردر و نامزد پیشین ریاست‌جمهوری، پیروز شد.
در آیووا، راب سند با کسب ۵۵.۵ درصد آرا در برابر ۴۴.۵ درصد، زک لان، نامزد جمهوری‌خواه، را شکست داد و به نخستین فرماندار منتخب دموکرات این ایالت در دو دهه گذشته تبدیل شد.

استیون هورسفورد، عضو دموکرات کنگره، نتایج انتخابات را همراه با هوادارانش در مرکز «مِیت لاس‌وگاس» در نوادا دنبال می‌کند (خبرگزاری فرانسه)

در نوادا، آرون فورد، دادستان کل، با کسب ۵۱.۷ درصد آرا در برابر ۴۴.۱ درصد، جو لومباردو، فرماندار جمهوری‌خواه، را شکست داد؛ پیروزی‌ای که پس از کارزاری متمرکز بر گرانی هزینه‌های زندگی به دست آمد. او به نخستین فرماندار سیاه‌پوست این ایالت تبدیل می‌شود.
دموکرات‌ها مناصب مهمی را نیز حفظ کردند. در میشیگان، جوسلین بنسون با کسب ۵۴.۴ درصد آرا در برابر ۴۳.۸ درصد، بر جان جیمز پیروز شد. در ویسکانسین، دیوید کراولی با کسب ۵۴.۱ درصد آرا در برابر ۴۵.۹ درصد، بر تام تیفانی غلبه کرد.
همچنین خاویر بسرا در کالیفرنیا پیروز شد و تینا کوتک در اورگن و کیتی هابز در آریزونا دوره‌های فرمانداری خود را تمدید کردند.
در مقابل، جمهوری‌خواهان در شماری از دژهای خود مقاومت کردند. در فلوریدا، بایرون دونالدز، از حامیان سرسخت ترامپ، با اختلافی اندک دیوید جولی را شکست داد؛ ۵۰ درصد در برابر ۴۸.۷ درصد.
کلی آیوت در نیوهمپشایر منصب خود را حفظ کرد، جیم پیلِن در نبراسکا پیش افتاد و تامی توبرویل به فرمانداری آلاباما رسید.
در کانزاس، رقابت همچنان بلاتکلیف بود؛ جایی که سیندی هولشر، نامزد دموکرات، با اختلافی اندک پیشتاز بود: ۵۰.۳ درصد در برابر ۴۹.۷ درصد.
در آلاسکا نیز جاناتان کریس ـ تامکینز، نامزد دموکرات، در دور نخست رأی‌گیری ترجیحی پیشتاز بود، اما هنوز به اکثریت مطلق نرسیده بود.

همه‌پرسی درباره ترامپ؟

داده‌ها نشان می‌دهند که اقتصاد محرک اصلی این موج بود. نظرسنجی آسوشیتدپرس از ناامیدی رأی‌دهندگان نسبت به مسیر کشور حکایت داشت و نشان می‌داد ناکامی دولت در عمل به وعده‌هایش برای کاهش قیمت‌ها به نامزدهای جمهوری‌خواه آسیب رسانده است.
جنگ با ایران، فساد و تمرکز قدرت در دست رئیس‌جمهوری ترامپ نیز از دیگر عوامل مؤثر بودند.
حدود هفت نفر از هر ۱۰ رأی‌دهنده معتقد بودند کنگره برای مهار ترامپ تلاش کافی نمی‌کند.

کیشا لنس باتمز در رقابت فرمانداری جورجیا پیروز شد (خبرگزاری فرانسه)

ترامپ بارها از هوادارانش خواسته بود طوری رأی دهند که گویی خود او نامزد انتخابات است؛ به این ترتیب، انتخابات را به همه‌پرسی درباره ریاست‌جمهوری خود تبدیل کرد.
پس از شکست، او نپذیرفت که نتایج به معنای سرزنش شخصی اوست و از کارزارهای انتخاباتی دموکرات‌ها تمجید کرد، درحالی‌که مسئولیت را بر دوش نامزدهای حزب خود انداخت.
با توجه به ساختار نظام سیاسی آمریکا، انتظار می‌رود نتایج انتخابات بحث گسترده‌ای درباره اصل تفکیک قوا و توانایی ترامپ برای مختل کردن نقش نظارتی اصلی کنگره، افزون بر نقش قوه قضائیه، برانگیزد.
کنترل مجلس سنا نیز به دموکرات‌ها منتقل شد. بااین‌حال، پیامدهای مستقیم این تحول برای دولت، عمدتاً در مجلس نمایندگان و در مراکز ایالت‌هایی نمایان خواهد شد که فرمانداران دموکرات در آن‌ها جایگزین جمهوری‌خواهان شده‌اند.
پیروزی‌های دموکرات‌ها در تگزاس، جورجیا، آیووا و اوهایو موجی از تردید درباره استحکام ائتلافی به راه انداخت که ترامپ دو سال پیش برای رسیدن به کاخ سفید ساخته بود.