ترجمه کامل رمان «گدائیم و به خود میبالیم» اثر آلبر قصیری، با ترجمه هدی حسین، شاعر، و بازبینی و مقدمه یاسر عبداللطیف، از سوی انتشارات دارالکتبخان در قاهره منتشر شد.
این رمان پس از آن شهرت یافت که اسما البکری، کارگردان فقید سینما، فیلم «گداها و نجیبزادگان» را بر اساس آن ساخت. در این فیلم، صلاح السعدنی، بازیگر فقید، نقش «استاد گوهر» را ایفا کرد؛ شخصیتی که محور اصلی رمان و فیلسوف زاهد آن است.
رویدادهای «گدائیم و به خود میبالیم» در نقطه تلاقی جهانهای گوناگون میگذرد: در قاهره اواخر دهه ۱۹۳۰، در آستانه آغاز جنگ جهانی دوم؛ در عصر پایان امپراتوریها و ظهور امپراتوریهای جدید. داستان در امتداد خطوط مرزیای پیش میرود که پایتخت مصر را به دو بخش تقسیم میکنند: قاهره مدرن که مقر حکومت، خارجیان مقیم و بورژوازی مصرِ چشمدوخته به مدرنیته اروپایی بود؛ و قاهره قدیم، با پیشینه فاطمی و مملوکیاش، که طبقات سنتی همچنان در آن زندگی میکردند؛ همانهایی که در آن روزگار به آنان «اولاد البلد» و حاشیهنشینان و لوطیهای شهر میگفتند.
آلبر قصیری در سال ۱۹۱۳ در قاهره، در خانوادهای بورژوا با تبار شامی، متولد شد. او در سال ۱۹۴۵، پس از پایان جنگ جهانی دوم، به پاریس رفت و بیش از شصت سال در یکی از هتلهای محقر این شهر اقامت داشت تا اینکه در سال ۲۰۰۸ درگذشت. او به «فیلسوف تنبلی» شهرت داشت؛ تنبلیای که به ویژگی شناختهشدهاش بدل شد و سبب شد آثار ادبی اندکی از خود بر جای بگذارد. قصیری یکی از مشهورترین نویسندگان عربی است که به زبان فرانسوی نوشتهاند؛ بااینحال، در تمام این سالها بر حفظ تابعیت مصری خود اصرار داشت و هرگز تابعیت فرانسوی را نپذیرفت. از مشهورترین آثار او میتوان به «خشونت و ریشخند»، «رنگهای ننگ»، «تنبلها در دره حاصلخیز» و «خانه مرگ حتمی» اشاره کرد.
از فضای رمان میخوانیم:
«مدت زیادی طول کشید تا بتواند بر خودش مسلط شود. خواست چشمهایش را بمالد، اما بهموقع دست نگه داشت: دستهایش خیس و چسبناک بود. با تمام لباسهایش خوابیده بود، آن هم روی زمین، بر بستری نازک از روزنامههای کهنه. آب به همهجا سرایت کرده و بیشتر کف کاشیپوش اتاق را پوشانده بود. آب در سکوت به سوی او جاری میشد؛ با همان تقدیر سنگین و فشارآور یک کابوس. گوهر احساس کرد بر جزیرهای قرار گرفته که موجها آن را احاطه کردهاند. جرئت حرکت نداشت. این آب که منشأ آن ناشناخته بود، او را در حیرتی عمیق فرو برد. بااینحال، وحشت اولیهاش فروکش کرده بود و توانسته بود آگاهی خود را به واقعیت بازیابد. اکنون دریافته بود که تصورش از طغیان رودخانهای که همهچیز را در مسیر خود ویران میکند، چیزی جز انحرافی ذهنی نبوده است. پس شروع کرد به جستوجو برای یافتن منشأ این آبهای مرموز و خیلی زود آن را کشف کرد: آب از زیر درِ اتاق مجاور به داخل نشت میکرد.»


