صدای «تب سرکش»

درشب‌های منع رفت و آمد دغدغه‌ای همچون قرار داغدارکردن مادرم سراغم می‌آید

شهر جده دختر نوجوانی است با سربرهنه که هیچ گاه پا به سن نمی‌گذارد، شهری که جز شادمانی نمی‌شناسد به همین دلیل با هرچشمی که تشنه کلمه عشق یا لقب عاشقی باشد که سرگردانی توانش را بریده و درفضایش بال می‌چرخد تا از درد وجد بنالد، مغازله می‌کند... براو بخل نمی‌ورزد و همچون دختری بازیگوش در جان ودل می‌نشاندش...
این هم نیست جز برای اینکه نوجوان است و اصرار دارد اسطوره (ستاره صبح) را باور نکند و بیدار می‌ماند تا سیاره ناهید ازراه برسد. نورش را درآغوش می‌گیرد و حماسه خوان می‌گوید؛ نمی‌خوابم و هرکاری می‌خواهی بکن!
هرشب امواجش را تا کناره می‌کشاند و گیس‌های آسمانش را رها می‌کند و گیسوان خیابان‌هایش را می‌بافد و سورمه جادو به مژگان معابرش می‌کشد و عطرش را در میان کوچه‌های خمیده‌اش می‌پراکند و لباس شب به تن می‌کند تا با هردلداده‌ای به رنگی دیدار کند که به آوازخوانی واداردش می‌کند. عادت کرده تا در همه احوال در طلب غزل جسور باشد، چهار جهت‌اش را به روی مسافرانی که از هرگوشه جهان می‌آیند می‌گشاید و نور دیده‌اش را به همه ساکنان و مسافرانش می‌بخشد.
خوب می‌داند، هر که آن را دید در عشق ذوب می‌شود و درآغوشش می‌کشد و بر ناز و نوازشش قمار می‌کند، تسلیم زیبایی‌اش می‌شود تا باقی عمر را متبرک از عشقش بماند. این کرنش دلداده است. هرگز نارو به دل عاشقانش نمی‌زند. هر روز خود را-به تمامی- می‌بخشد گفتی همین یک دلداده را دارد... دیشب اما به وعده‌ سرمدی‌اش وفا نکرد و برای همیشه بیدار نماند!
دل‌نگرانی‌ام برای جهان بار سنگینی است و زمین شانه خاله کرده و به قصد سرپوشی سنگین بر همه جایش کشیده است.
آیا زمانه-در این پیچ تند تاریخی- با چنین وحشتی گذر کرده است؟
فقط دیشب شهر جده دریچه‌هایش را بست و با رواندازی مشکی به نام شب خود را پیچاند. به همان ساکنانش بسنده کرد و صندوقچه خاطرات را برداشت تا فاصله‌های هول و هراسی که در طپش قلب‌ها ریشه دوانده پر کند... دیشب و برای اولین بار-درتاریخ- آن نوجوان درآن عرصه‌هایی که دیوارهایش را به همه سو کشانده نشست و بستر خود را بی هیچ رواندازی آماده کرد و نشست به تماشای تبی که  با هوس چیدن جان‌ها درجهان پرسه می‌زند.
آیا -این تب- از نهانگاه‌های گذشته بیرون زده تا به قراری که با مادرم داشته عمل کند؟
پیش از آنکه روستایمان را ترک کنیم به ما رسید. ما درآستانه سفر بودیم و صدایش پشت سرما موج برداشت؛ عایشه، نمی‌توانی او را از من بدزدی. هنوز صدای آن تب وحشی در بدنم می‌پیچد و از نوک پا تا موی سرم مور مور می‌شود.
من فرزنده جده‌ام، همان که باید جانش ستانده شود.
روزگاری کودکی علیل بودم که مادرش شبانه از نفس‌های سوزان تب با او گریخت... اکنون یقین دارم همان تب سراسر جهان را چرخیده و همچون عجوزه جادوگری –هرآن- شکل عوض می‌کند و دنبال کودکی می‌گردد که از میان چنگال‌هایش فراری‌اش دادند و چون در وعده خود صادق است آمده تا به وعده خود در شکستن دل زنی عمل کند که کودکی را از او ربوده بود. تب آمده تا به وعده‌ای عمل کند که با خود کرده بود تا او را با برادران درگذشته‌اش در لحدی یک جا جمع کند.
این تب عقل ندارد پس چگونه می‌توانم به او بگویم عائشه مرده و با چیدن جان من مایه رنجش او نمی‌شود و جان عاشق نوجوانی را می‌چیند که هنوز پیر نشده است؟
از کودکی قدیم شهر جده را همچون زندگی به تن کردم، در خیابان‌ها و کوچه‌ها و بازارها و تجارت‌خانه‌ها و عمارت‌ها و قهوه‌خانه‌هایش می‌دویدم و نمی‌دانستم من آن قربانی هستم که هنوز خونش جاری نشده است!
وباها هستند و زندگی ادامه دارد و هرچه وباها نفس تازه کنند زندگی با تکاثر و زادن میلیون‌ها نفر که جسارت ماجراجویی دارند با آن مقابله می‌کند.
-به زندگی چنگ بزن ای روستایی
این دغدغه همیشه و هروقت آتش در خونم لغزیده با من بوده، کودکی بودم که این دغدغه همچون رؤیا یا وحی به سراغم می‌آمد.
در زمانی که در حافظه‌ام جاخوش کرده، به زور از رحم مرگ بیرون جستم، طرح مرده‌ای بودم در ذهن مادری که تب چهار گلش را چیده بود. لهیبی که در پیکر کودکان زبانه می‌کشید که هنوز از حلقه بیرون نجسته بودند. تبی که جز به خاک کردن آن کودکی رضا نمی‌داد. دست خانواده‌ها از لمس تبی که همچون لهیب آتش می‌سوزاند می‌لرزید. تبی که در برابر آن افسوس خوردن‌ها نرم می‌شد به همین دلیل سری به همه خانه‌های روستا زد تا از آن افسوس خوردن‌ها به چیدن جانی بسنده کند. به نظرمی‌رسد با مادرم سرمهربانی نداشت چون چهار بار به دیدار او رفت و از لانه ما چهار نفس چید و قول داد سراغ من برگردد تا آخرین هدیه دیدارش از خانه ما را ببرد. روستائیان نامی برای آن تب نداشتند جز اینکه طبیعتش را می‌شناختند و می‌گفتند: وقت شوطه (گرمای سوزان) رسید.
شاید همان وبا یا مالاریا بود یا تب دره پرشکاف، مهم اینکه آتش پرشعله‌وری بود...
زندگی پر ماجرا و شلوغی داشتم. سرسختی کودکی مرا به هرجای جده از بندر و فرودگاه گرفته تا بازارها و محله‌ها، میان شادی‌ها و بازی‌ها و متل‌ها و مثل‌ها و رقص‌ها و مدارس و قهوه‌خانه‌ها و حلقه‌های سبزی فروشان و ماهی فروشان و کاخ‌های شادی چرخاند... بازی فوتبال و لذت بردن از قهوه عمارت ملکه و چیدن دانه‌های نارگیل از خیابان هفت قصر و... را چشاند...
خیلی زود با سینما آشنا شدم. عصرها در اطراف سالن‌هایی می‌چرخیدم که فیلم‌های عربی وهندی و خارجی نمایش می‌دادند.
شادی شب در همه خم و چم‌های محله‌ آکنده از آدم‌های از هرنژاد و آداب و آوازها و رقص‌ها پخش می‌شد.
بالآخره از دام کار در نوبت خلاص شدم و برگشتم تا دنبال جاها و شور و شادی‌شان بگردم.
دلم مالآمال شادی است و شاید بهتر باشد جمله ناظم حکمت را تکرار کنم: زندگی زیباست دوست من!
چیزی اندک یا بسیار ناچیز که برای این معشوقه انجام دادم و دریافتم-به ناگاه-چطور بمیرم و آسمان جده را بگذارم.
این احساس ناگهانی در شب‌های منع آمد و شد برمن چیره شد.
حس می‌کنم تب به پیکرم یورش برده، خودم را سرگرم می‌کنم و آن وعده‌ای را که تب با خود کرده بود از ذهنم دور می‌سازم که با چیدن جان آخرین فرزند،  داغی به دل مادرم بنشاند. در این منع آمد و شد درگیراین فکرم چطور می‌توانم به این تب حالی کنم مادرم مرده و دلیلی برای داغ گذاشتن بر دل کسی وجود ندارد؟