ضرورت مهار آشوب

اکنون بیش از یک ائتلاف بین‌المللی برای مقابله با اقداماتی که شبه‌نظامیان در منطقه انجام می‌دهند، در حال شکل‌گیری است؛ اقداماتی که با تهدید امنیت و ثبات و حمله به کشتیرانی بین‌المللی همراه است. هرچه شمار کشورهایی که به این ائتلاف‌ها می‌پیوندند بیشتر شود و هرچه هماهنگی میان این ائتلاف‌ها افزایش یابد، فشار بر این شبه‌نظامیان نیز بیشتر خواهد شد. اگر گروه‌ها و شبه‌نظامیان وابسته به ایران از این اقدامات بازندارند، ائتلاف‌های بین‌المللی وظیفه خود را انجام داده‌اند؛ زیرا هیچ گروه خارج از چارچوب دولت نمی‌تواند یک ملت و به همراه آن همه کشورهای جهان را به گروگان بگیرد و تهدید را برای همیشه ادامه دهد. همچنین نمی‌توان جهان را از خطر این گروه‌ها مصون نگه داشت و چاره‌ای جز مهار هرج‌ومرج وجود ندارد.
با ائتلاف سه‌جانبه‌ای که در مکه بر سر آن توافق شد، جبهه دیگری برای مقابله با عملیات باج‌خواهی این گروه‌ها شکل گرفته است و بدین ترتیب، جهان می‌تواند در برابر این باج‌خواهی ایستادگی کند. بنابراین، مقابله با گروه‌های مسلح دیگر گزینه‌ای فردی برای هیچ کشوری نیست، بلکه باید اقدامی جمعی برای حفاظت از زنجیره‌های تأمین، گشودن گذرگاه‌های بین‌المللی و تلاش برای برقراری صلح و امنیت صورت گیرد.
ازاین‌رو، مسئولیت پایان دادن به این باج‌خواهی دیگر در انحصار یک کشور نیست، بلکه به مسئولیتی بین‌المللی تبدیل شده است.
با توجه به مذاکراتی که امروز با ایران در جریان است، این مذاکرات چیزی جز خریدن زمان نیست و ممکن است این روند مدت زیادی طول بکشد، اما مانند گذشته نخواهد بود؛ زیرا بسیاری از کشورها معتقدند تأخیر بیش از حد طولانی شده و این وضع دیگر قابل تحمل نیست. ملت‌های جهان در نتیجه این باج‌خواهی متحمل رنج می‌شوند. ازاین‌رو، واکنش این کشورها برای پایان دادن به این اقدامات، قطعاً مثبت خواهد بود؛ زیرا اقتصاد آنها نیز در نتیجه این حماقت‌های مستمر آسیب دیده است.
از آغاز جنگ ایران و آمریکا، که در جریان آن تجاوز ایران به کشورهای خلیج و تهدید گذرگاه‌های آبی صورت گرفت، زمان زیادی سپری شده است. اما اکنون همه دریافته‌اند که به تأخیر انداختن اقدام جمعی، شدت بحران و خطر شبه‌نظامیان و نیز وخامت بحران‌های بین‌المللی را افزایش می‌دهد. بنابراین، باید اقدامی مشترک و سریع برای متقاعد کردن ایران صورت گیرد که این رفتار آن به اقتصاد جهانی آسیب می‌زند.