۵ فایده بهداشتی گذراندن وقت در فضاهای سبز



گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
TT

۵ فایده بهداشتی گذراندن وقت در فضاهای سبز



گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)

برای برخورداری از سلامتی بهتر و عمر طولانی‌تر، شاید نیازی نباشد تمام سبک زندگی خود را تغییر دهید؛ چه‌بسا راه‌حل به شما نزدیک‌تر از آن چیزی باشد که تصور می‌کنید و مشخصاً در پارک‌ها و فضاهای سبز اطراف محل سکونتتان قرار داشته باشد. مطالعات علمی روزافزون نشان می‌دهند که گذراندن وقت در دل طبیعت، حتی در شهرهای شلوغ، نه‌تنها احساس آرامش و آسودگی به همراه دارد، بلکه ممکن است تأثیر مثبتی بر سلامت قلب و مغز بگذارد و خطر ابتلا به شماری از بیماری‌های مزمن را کاهش دهد.
در ادامه، به نقل از روزنامه آمریکایی «نیویورک پست»، به پنج فایده سلامتیِ گذراندن وقت در فضاهای سبز اشاره می‌کنیم:

بهبود تمرکز و خلق‌وخو و کاهش استرس

مطالعه‌ای که در چین انجام شد و نتایج آن در ماه ژوئن منتشر شد، نشان داد ۳۰ دقیقه پیاده‌روی در میان فضاهای سبز، در مقایسه با ورزش کردن در محیط‌های بسته روی تردمیل، به بهبود تمرکز و خلق‌وخو کمک می‌کند.
شرکت‌کنندگان همچنین پس از پیاده‌روی در طبیعت، بهبود احساس ارزشمندی و اعتمادبه‌نفس و افزایش لذت بردن از فعالیت بدنی را تجربه کردند.
نتایج این مطالعه همچنین از کاهش سطح هورمون کورتیزول، معروف به هورمون استرس، حکایت داشت. افزون بر این، فعالیت دستگاه عصبی مسئول آرامش و کمک به استراحت و بازیابی توان بدن افزایش یافت.

تقویت سلامت قلب و عروق

فضاهای سبز نقش مهمی در حمایت از سلامت قلب ایفا می‌کنند. یک مرور علمی که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و بیش از ۱۴۰ مطالعه را دربر می‌گرفت، میان افزایش مواجهه با طبیعت و بهبود شماری از شاخص‌های سلامت، به‌ویژه سلامت قلب و عروق، ارتباطی پیدا کرد.
نتایج نشان داد افرادی که در مناطق سرسبزتر زندگی می‌کنند، ضربان قلب و فشار خون دیاستولیک پایین‌تری دارند. فشار خون دیاستولیک همان عدد پایین در اندازه‌گیری فشار خون است که فشار داخل شریان‌ها را هنگام استراحت قلب و پر شدن آن از خون نشان می‌دهد.
همچنین، قرار گرفتن در معرض فضاهای سبز با کاهش میزان ابتلا به سکته مغزی، فشار خون بالا، اختلالات چربی خون (افزایش سطح چربی‌ها در جریان خون)، آسم و بیماری عروق کرونر قلب ارتباط داشته است.
یکی از برجسته‌ترین یافته‌ها، ارتباط میان افزایش مواجهه با طبیعت و کاهش ۱۶ درصدی احتمال مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی و کاهش ۳۱ درصدی خطر مرگ زودرس به هر علت بود.

کاهش خطر زوال عقل و سکته مغزی

زندگی در محله‌هایی که از فضاهای سبز فراوان برخوردارند، ممکن است به محافظت از سلامت مغز و کاهش احتمال ابتلا به زوال عقل و سکته مغزی کمک کند.
مطالعه‌ای کانادایی که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، نشان داد افرادی که در مناطق سرسبزتر زندگی می‌کنند، با کاهش نسبی خطر ابتلا به این عوارض روبه‌رو هستند.
پژوهشگران برای انجام این مطالعه، از داده‌های مربوط به موارد زوال عقل و سکته مغزی در استان انتاریو استفاده کردند و در کنار آن، با بهره‌گیری از تصاویر ماهواره‌ای، میزان پوشش گیاهی محله‌های مسکونی را ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد افزایش فضای سبز اطراف محل سکونت، به میزانی معادل جابه‌جایی از یک‌چهارم مناطق با کمترین پوشش گیاهی به یک‌چهارم مناطق با بیشترین پوشش گیاهی در میان مناطق بررسی‌شده، با کاهش ۳ درصدی خطر ابتلا به زوال عقل و کاهش ۴ درصدی احتمال سکته مغزی ارتباط دارد.

کاهش احتمال ابتلا به دیابت

فواید فضاهای سبز به قلب و مغز محدود نمی‌شود، بلکه ممکن است به کاهش خطر ابتلا به دیابت نیز کمک کند؛ به‌ویژه در میان سالمندان.
مطالعه‌ای گسترده در چین که ۲۲ هزار و ۵۳۵ فرد بزرگسال را در شهر نینگبو، در شمال شرقی این کشور، بررسی کرد، نشان داد افزایش فضای سبز با کاهش ۵۵ تا ۶۲ درصدی خطر ابتلا به دیابت ارتباط دارد.
سالمندان بیشترین بهره را از این ارتباط برده بودند.

کاهش نیاز به مصرف برخی داروها

مطالعه‌ای فنلاندی که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، نشان داد افرادی که دفعات بیشتری از فضاهای سبز بازدید می‌کنند، تمایل کمتری به مصرف داروهای مؤثر بر دستگاه عصبی و مغز دارند؛ از جمله داروهای ضداضطراب، ضدافسردگی و خواب‌آور.
همچنین، مراجعه مکرر به این مکان‌ها با کاهش مصرف داروهای کاهنده فشار خون و داروهای درمان آسم ارتباط داشت.



عادت‌های ساده‌ای که ممکن است طی ۸ هفته چربی کبد را کاهش دهند


برخی عادت‌ها می‌توانند به کاهش احتمال ابتلا به بیماری کبد چرب کمک کنند (رویترز)
برخی عادت‌ها می‌توانند به کاهش احتمال ابتلا به بیماری کبد چرب کمک کنند (رویترز)
TT

عادت‌های ساده‌ای که ممکن است طی ۸ هفته چربی کبد را کاهش دهند


برخی عادت‌ها می‌توانند به کاهش احتمال ابتلا به بیماری کبد چرب کمک کنند (رویترز)
برخی عادت‌ها می‌توانند به کاهش احتمال ابتلا به بیماری کبد چرب کمک کنند (رویترز)

کبد چرب یکی از مشکلاتی است که میزان شیوع آن در سراسر جهان رو به افزایش است. این بیماری ممکن است در مراحل اولیه، بدون بروز علائم آشکار پیشرفت کند؛ اما با انباشته‌شدن چربی، التهاب و ایجاد بافت اسکار در کبد آغاز می‌شود؛ وضعیتی که بر عملکردهای حیاتی این عضو تأثیر می‌گذارد و احتمال ابتلا به عوارض جدی‌تر را افزایش می‌دهد.
بااین‌حال، متخصصان تأکید می‌کنند که تشخیص زودهنگام بیماری و ایجاد تغییراتی در سبک زندگی می‌تواند به کاهش چربی انباشته‌شده و بهبود سلامت کبد کمک کند.
در همین زمینه، گزارشی که روزنامه بریتانیایی «تلگراف» منتشر کرده، به برخی عادت‌هایی پرداخته است که می‌توانند احتمال ابتلا به بیماری کبد چرب را کاهش دهند و میزان چربی کبد را تنها طی هشت هفته از ۱۰ درصد به ۵٫۳ درصد برسانند.
مهم‌ترین این عادت‌ها عبارت‌اند از:

بیشتر از نیازتان غذا نخورید

متخصصان سلامت توصیه می‌کنند میزان کالری دریافتی خود را متناسب با نیازهای بدن کاهش دهید.
پروفسور لوئیز توماس، متخصص بیماری‌های کبدی در دانشگاه وست‌مینستر، می‌گوید پژوهش‌ها و مطالعات نشان می‌دهند که کاهش روزانه حدود ۵۰۰ کالری می‌تواند به از بین رفتن چربی احشایی کمک کند؛ چربی‌ای که در اطراف اندام‌های داخلی بدن انباشته می‌شود.

تمرینات قدرتی انجام دهید

هنگامی که مصرف کالری خود را کاهش می‌دهید، بسیار ضروری است که نوعی تمرین قدرتی، مانند وزنه‌برداری، درازونشست یا شنا، را نیز در برنامه خود بگنجانید. در غیر این صورت، ممکن است بدن شما در کنار چربی احشایی، بافت عضلانی حیاتی را نیز بسوزاند؛ درحالی‌که حفظ توده عضلانی برای تمام جنبه‌های سلامت اهمیت زیادی دارد.

غذاهای سرشار از مواد مغذی انتخاب کنید

یکی از اشتباهات رایج هنگام کاهش کالری دریافتی این است که برخی افراد وعده‌های غذایی را حذف می‌کنند یا حجم غذای خود را کاهش می‌دهند، بی‌آنکه به کیفیت رژیم غذایی‌شان توجه داشته باشند. این رویکرد پایداری کمتری دارد و احتمال ابتلا به کمبود مواد مغذی را نیز افزایش می‌دهد.
بهتر است از یک رژیم غذایی کم‌کالری و سرشار از مواد مغذی پیروی کنید. تنها با جایگزین‌کردن غذاهای فوق‌فرآوری‌شده با مواد غذایی کامل و مغذی می‌توان روزانه حدود ۶۰۰ کالری از میزان دریافتی کاست. برای مثال، به‌جای غلات صبحانه فرآوری‌شده، جو دوسر و میوه بخورید و به‌جای مصرف غلات صبحانه قالبی و بیسکویت همراه با چای، مغزها، کشمش و دانه‌های خوراکی را امتحان کنید.

مصرف قند و شیرینی‌جات را کاهش دهید

شیرینی‌ها، شکلات و نوشابه‌های شیرین‌شده، در صورت مصرف بیش از حد، نقش قابل‌توجهی در ابتلا به کبد چرب دارند. دلیل آن وجود فروکتوز است؛ قندی ساده که به‌راحتی جذب کبد می‌شود و این عضو آن را مستقیماً به چربی تبدیل می‌کند.
ترک قند ممکن است در ابتدا دشوار باشد، زیرا این ماده خاصیتی اعتیادآور دارد. در دو هفته نخست ممکن است احساس کنید علائمی شبیه به علائم ترک اعتیاد را تجربه می‌کنید. اما پس از آن، به نظر می‌رسد مغز خود را بازتنظیم می‌کند و میل شدید به قند فروکش می‌کند؛ به‌طوری‌که پس از یک ماه ممکن است تقریباً دیگر به آن فکر نکنید.

چای سبز بنوشید

چای سبز سرشار از نوعی ترکیب گیاهی به نام «اپی‌گالوکاتچین گالات» است. مطالعات مختلف نشان می‌دهند که مصرف روزانه ۱۵۰ تا ۹۰۰ میلی‌گرم از این ترکیب، که مقدار آن در یک تا سه فنجان چای سبز یافت می‌شود، به مدت هشت تا دوازده هفته ممکن است چربی احشایی و دور کمر را کاهش دهد.

از نوشیدن آب‌میوه پرهیز کنید

بسیاری از ما از کودکی با این تصور بزرگ شده‌ایم که نوشیدن یک لیوان آب پرتقال در وعده صبحانه یکی از سالم‌ترین انتخاب‌هاست. اما در مورد کبد چرب، موضوع متفاوت است.
همان‌طور که رابرت لوستیگ، متخصص غدد درون‌ریز عصبی در دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو، توضیح می‌دهد، آب‌میوه فاقد فیبر است و به همین دلیل، در واقع فروکتوز مایعی است که مستقیماً به کبد می‌رود و به چربی تبدیل می‌شود. جایگزین بهتر، خوردن یک پرتقال کامل یا نوشیدن چای است.

از مصرف نوشیدنی‌های الکلی خودداری کنید

پرهیز از مصرف الکل، در کنار پیروی از رژیم غذایی متعادل و ورزش‌کردن، یکی از اقدامات مهم برای حفظ سلامت کبد به شمار می‌رود.


۵ فایده بهداشتی گذراندن وقت در فضاهای سبز



گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
TT

۵ فایده بهداشتی گذراندن وقت در فضاهای سبز



گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)
گذراندن وقت در دل طبیعت تأثیر مثبتی بر سلامت انسان دارد (آ.اف.پ)

برای برخورداری از سلامتی بهتر و عمر طولانی‌تر، شاید نیازی نباشد تمام سبک زندگی خود را تغییر دهید؛ چه‌بسا راه‌حل به شما نزدیک‌تر از آن چیزی باشد که تصور می‌کنید و مشخصاً در پارک‌ها و فضاهای سبز اطراف محل سکونتتان قرار داشته باشد. مطالعات علمی روزافزون نشان می‌دهند که گذراندن وقت در دل طبیعت، حتی در شهرهای شلوغ، نه‌تنها احساس آرامش و آسودگی به همراه دارد، بلکه ممکن است تأثیر مثبتی بر سلامت قلب و مغز بگذارد و خطر ابتلا به شماری از بیماری‌های مزمن را کاهش دهد.
در ادامه، به نقل از روزنامه آمریکایی «نیویورک پست»، به پنج فایده سلامتیِ گذراندن وقت در فضاهای سبز اشاره می‌کنیم:

بهبود تمرکز و خلق‌وخو و کاهش استرس

مطالعه‌ای که در چین انجام شد و نتایج آن در ماه ژوئن منتشر شد، نشان داد ۳۰ دقیقه پیاده‌روی در میان فضاهای سبز، در مقایسه با ورزش کردن در محیط‌های بسته روی تردمیل، به بهبود تمرکز و خلق‌وخو کمک می‌کند.
شرکت‌کنندگان همچنین پس از پیاده‌روی در طبیعت، بهبود احساس ارزشمندی و اعتمادبه‌نفس و افزایش لذت بردن از فعالیت بدنی را تجربه کردند.
نتایج این مطالعه همچنین از کاهش سطح هورمون کورتیزول، معروف به هورمون استرس، حکایت داشت. افزون بر این، فعالیت دستگاه عصبی مسئول آرامش و کمک به استراحت و بازیابی توان بدن افزایش یافت.

تقویت سلامت قلب و عروق

فضاهای سبز نقش مهمی در حمایت از سلامت قلب ایفا می‌کنند. یک مرور علمی که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و بیش از ۱۴۰ مطالعه را دربر می‌گرفت، میان افزایش مواجهه با طبیعت و بهبود شماری از شاخص‌های سلامت، به‌ویژه سلامت قلب و عروق، ارتباطی پیدا کرد.
نتایج نشان داد افرادی که در مناطق سرسبزتر زندگی می‌کنند، ضربان قلب و فشار خون دیاستولیک پایین‌تری دارند. فشار خون دیاستولیک همان عدد پایین در اندازه‌گیری فشار خون است که فشار داخل شریان‌ها را هنگام استراحت قلب و پر شدن آن از خون نشان می‌دهد.
همچنین، قرار گرفتن در معرض فضاهای سبز با کاهش میزان ابتلا به سکته مغزی، فشار خون بالا، اختلالات چربی خون (افزایش سطح چربی‌ها در جریان خون)، آسم و بیماری عروق کرونر قلب ارتباط داشته است.
یکی از برجسته‌ترین یافته‌ها، ارتباط میان افزایش مواجهه با طبیعت و کاهش ۱۶ درصدی احتمال مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی و کاهش ۳۱ درصدی خطر مرگ زودرس به هر علت بود.

کاهش خطر زوال عقل و سکته مغزی

زندگی در محله‌هایی که از فضاهای سبز فراوان برخوردارند، ممکن است به محافظت از سلامت مغز و کاهش احتمال ابتلا به زوال عقل و سکته مغزی کمک کند.
مطالعه‌ای کانادایی که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، نشان داد افرادی که در مناطق سرسبزتر زندگی می‌کنند، با کاهش نسبی خطر ابتلا به این عوارض روبه‌رو هستند.
پژوهشگران برای انجام این مطالعه، از داده‌های مربوط به موارد زوال عقل و سکته مغزی در استان انتاریو استفاده کردند و در کنار آن، با بهره‌گیری از تصاویر ماهواره‌ای، میزان پوشش گیاهی محله‌های مسکونی را ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد افزایش فضای سبز اطراف محل سکونت، به میزانی معادل جابه‌جایی از یک‌چهارم مناطق با کمترین پوشش گیاهی به یک‌چهارم مناطق با بیشترین پوشش گیاهی در میان مناطق بررسی‌شده، با کاهش ۳ درصدی خطر ابتلا به زوال عقل و کاهش ۴ درصدی احتمال سکته مغزی ارتباط دارد.

کاهش احتمال ابتلا به دیابت

فواید فضاهای سبز به قلب و مغز محدود نمی‌شود، بلکه ممکن است به کاهش خطر ابتلا به دیابت نیز کمک کند؛ به‌ویژه در میان سالمندان.
مطالعه‌ای گسترده در چین که ۲۲ هزار و ۵۳۵ فرد بزرگسال را در شهر نینگبو، در شمال شرقی این کشور، بررسی کرد، نشان داد افزایش فضای سبز با کاهش ۵۵ تا ۶۲ درصدی خطر ابتلا به دیابت ارتباط دارد.
سالمندان بیشترین بهره را از این ارتباط برده بودند.

کاهش نیاز به مصرف برخی داروها

مطالعه‌ای فنلاندی که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، نشان داد افرادی که دفعات بیشتری از فضاهای سبز بازدید می‌کنند، تمایل کمتری به مصرف داروهای مؤثر بر دستگاه عصبی و مغز دارند؛ از جمله داروهای ضداضطراب، ضدافسردگی و خواب‌آور.
همچنین، مراجعه مکرر به این مکان‌ها با کاهش مصرف داروهای کاهنده فشار خون و داروهای درمان آسم ارتباط داشت.


آیا آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها می‌تواند سلامت قلب را آشکار کند؟


آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها روشی ساده برای سنجش آمادگی قلبی‌تنفسی است (پکسابای)
آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها روشی ساده برای سنجش آمادگی قلبی‌تنفسی است (پکسابای)
TT

آیا آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها می‌تواند سلامت قلب را آشکار کند؟


آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها روشی ساده برای سنجش آمادگی قلبی‌تنفسی است (پکسابای)
آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها روشی ساده برای سنجش آمادگی قلبی‌تنفسی است (پکسابای)

بالا رفتن از پله‌ها به‌جای استفاده از آسانسور، یکی از توصیه‌های رایج برای بهبود آمادگی جسمانی و افزایش فعالیت روزانه است. اما آیا توانایی بالا رفتن از پله‌ها می‌تواند سلامت قلب را نیز آشکار کند؟
آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها روشی ساده برای سنجش آمادگی قلبی‌تنفسی است؛ در حالی که برخی معتقدند این آزمایش ممکن است به پیش‌بینی سلامت قلب در بلندمدت نیز کمک کند.
کارشناسان تأکید می‌کنند که اگرچه این آزمایش نمی‌تواند احتمال وقوع حمله قلبی در آینده را مشخص کند، اما روشی سریع برای ارزیابی توانایی عملکردی فرد در انجام فعالیت‌های بدنی فراهم می‌آورد.

آزمایش بالا رفتن از پله‌ها چیست؟

این آزمایش تعداد پله‌هایی را اندازه‌گیری می‌کند که فرد می‌تواند در مدت زمانی مشخص بالا برود. هدف از آن ارزیابی توانایی عملکردی فرد برای انجام تمرینات ورزشی است؛ یعنی میزان کارآمدی قلب، ریه‌ها و عضلات در همکاری با یکدیگر برای انجام فعالیت‌های بدنی.
دو نوع رایج از این آزمایش وجود دارد:
-آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها: تعداد پله‌هایی را اندازه‌گیری می‌کند که فرد می‌تواند طی یک دقیقه بالا برود.
-آزمایش بالا رفتن از چهار طبقه: مدت زمانی را اندازه‌گیری می‌کند که فرد برای بالا رفتن از چهار طبقه پله نیاز دارد.
هر یک از این آزمایش‌ها می‌تواند اطلاعات مهمی درباره وضعیت سلامت ارائه دهد، اما این دو، جنبه‌های متفاوتی را اندازه‌گیری می‌کنند.
کارن اووک، متخصص فیزیولوژی بالینی ورزش، توضیح می‌دهد: «آزمایش بالا رفتن از چهار طبقه، توانایی عملکردی فرد در انجام فعالیت بدنی را بر اساس زمان صرف‌شده اندازه‌گیری می‌کند؛ در حالی که آزمایش ۶۰ ثانیه‌ای، تعداد پله‌هایی را می‌سنجد که فرد می‌تواند در یک بازه زمانی ثابت بالا برود.»
او می‌افزاید: «نمی‌توان به‌طور مطلق یکی از این دو آزمایش را بهتر از دیگری دانست؛ انتخاب آزمایش مناسب به چیزی بستگی دارد که می‌خواهیم ارزیابی کنیم.»
آزمایش‌های سنتی آمادگی جسمانی معمولاً با استفاده از تردمیل یا دوچرخه ثابت انجام می‌شوند. اما چه چیزی بالا رفتن از پله‌ها را به روشی مفید برای ارزیابی سلامت قلب تبدیل می‌کند؟
اووک توضیح می‌دهد: «بالا رفتن از پله‌ها فعالیتی شدیدتر از راه رفتن است، زیرا مستلزم بالا بردن وزن بدن در برابر نیروی جاذبه، صرف تلاش بیشتر و مصرف انرژی بسیار بالاتر از پیاده‌روی سریع روی سطح صاف است.»
او می‌افزاید که این نیازهای جسمانی، نیاز عضلات فعال به اکسیژن را افزایش می‌دهد و در نتیجه، قلب باید خون بیشتری پمپاژ کند تا این نیاز را برآورده سازد.
به عبارت دیگر، بالا رفتن از پله‌ها فشار بیشتری بر قلب وارد می‌کند تا اکسیژن را به عضلات برساند. نحوه پاسخ قلب به این فشار می‌تواند تصویر روشن‌تری از سطح آمادگی قلبی‌تنفسی و سلامت عمومی قلب ارائه دهد.

آزمایش بالا رفتن از پله‌ها چگونه انجام می‌شود؟

برای انجام آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها، رعایت چند مرحله مهم است تا نتایج دقیق‌تری به دست آید و خطر آسیب‌دیدگی کاهش یابد.
ابتدا توصیه می‌شود کفش راحت و بسته بپوشید تا خطر سقوط کاهش یابد و پله‌هایی را انتخاب کنید که نرده داشته باشند تا در صورت لزوم بتوانید به آن تکیه کنید.
ممکن است انجام آزمایش روی پله‌هایی که چند طبقه را به هم متصل می‌کنند آسان‌تر باشد؛ مانند پله‌های ساختمان‌های مسکونی یا پارکینگ‌های چندطبقه.
اگر فقط به پله‌های یک طبقه دسترسی دارید، باید هنگام پایین آمدن زمان‌سنج را متوقف کنید و هنگام بالا رفتن دوباره آن را به کار بیندازید؛ به‌گونه‌ای که فقط زمان صرف‌شده برای بالا رفتن محاسبه شود، نه پایین آمدن.
آزمایش با تنظیم زمان‌سنج روی ۶۰ ثانیه آغاز می‌شود. سپس فرد بالا رفتن از پله‌ها را شروع می‌کند و تعداد پله‌ها را می‌شمارد. پس از پایان یک دقیقه، تعداد کل پله‌های طی‌شده ثبت می‌شود.
اما در صورت احساس سرگیجه، درد قفسه سینه یا تنگی نفس، باید فوراً آزمایش را متوقف کرد.
کارشناسان همچنین توصیه می‌کنند زنان باردار، افرادی که به‌تازگی تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، کسانی که اخیراً دچار مشکل قلبی شده‌اند و افرادی که به دلیل افزایش سن یا سایر مشکلات سلامتی با اختلال در تعادل یا حرکت مواجه‌اند، احتیاط کنند یا به‌طور کامل از انجام این آزمایش خودداری کنند.

نتایج این آزمایش برای سلامت قلب چه معنایی دارند؟

اگرچه معیارهای مشخصی برای ارزیابی عملکرد در آزمایش بالا رفتن از چهار طبقه وجود دارد، پژوهش‌های موجود درباره آزمایش ۶۰ ثانیه بالا رفتن از پله‌ها هنوز برای تعیین تعداد پله‌هایی که می‌توان آن را نتیجه‌ای «خوب» یا «بد» دانست، کافی نیستند.
اووک می‌گوید: «هیچ معیار استاندارد جهانی و مورد تأییدی برای تعداد پله‌هایی که می‌توان طی ۶۰ ثانیه بالا رفت، وجود ندارد که بتواند به‌طور قابل اعتماد سلامت خوب یا ضعیف قلب را مشخص کند.»
او توضیح می‌دهد که عملکرد افراد بسته به سن، سطح آمادگی جسمانی، ارتفاع پله‌ها و توانایی حرکتی متفاوت است.
اووک به‌جای تمرکز بر تعداد پله‌ها، پیگیری ضربان قلب را برای بررسی سرعت بازگشت آن به حالت عادی پس از فعالیت بدنی مناسب‌تر می‌داند.
او می‌گوید: «اگر ضربان قلب طی ۶۰ ثانیه پس از پایان تمرین، ۲۰ ضربه یا بیشتر کاهش یابد، این امر عموماً نشان‌دهنده آمادگی خوب قلبی‌عروقی و احتمالاً کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی است.»
او می‌افزاید: «اما اگر ضربان قلب به‌آرامی کاهش یابد، ممکن است به این معنا باشد که قلب حتی در حالت استراحت نیز همچنان تلاش زیادی می‌کند؛ موضوعی که ارزش مطرح کردن با پزشک را دارد.»
با این حال، اندازه‌گیری ضربان قلب در یک نوبت، شاخص قدرتمندی برای پیش‌بینی سلامت قلب محسوب نمی‌شود.
اما اگر ضربان قلب پس از پایان تمرین‌ها به‌طور مکرر بالا باقی بماند، ممکن است مشورت با پزشک مفید باشد.

آزمایش بالا رفتن از پله‌ها، حملات قلبی آینده را پیش‌بینی نمی‌کند

اگرچه آزمایش بالا رفتن از پله‌ها ارزیابی سریعی از سطح آمادگی جسمانی و توانایی عملکردی فرد ارائه می‌دهد، اما لزوماً تصویر کاملی از سلامت قلب به دست نمی‌دهد.
راس آرنا، استاد فیزیولوژی ورزش و پژوهشگر سلامت قلب و ریه در دانشگاه ایلینوی شیکاگو، توضیح می‌دهد که افرادی که در این آزمایش نتایج خوبی کسب می‌کنند، ممکن است همچنان به مشکلات قلبی‌عروقی، مانند بیماری‌های قلبی یا حملات قلبی، مبتلا شوند و عکس این موضوع نیز صادق است.
او می‌گوید: «ممکن است فردی سابقه طولانی ورزش کردن داشته باشد، اما از نظر ژنتیکی دچار اختلال در سطح چربی‌های خون باشد؛ مسئله‌ای که می‌تواند او را در مقطعی از زندگی در معرض حمله قلبی خفیف قرار دهد، حتی اگر در آزمایش بالا رفتن از پله‌ها نتیجه خوبی کسب کرده باشد.»
او می‌افزاید: «در مقابل، ممکن است فرد دیگری در حال حاضر هیچ مشکل قلبی نداشته باشد، اما زندگی کم‌تحرکی داشته باشد و ورزش نکند. در نتیجه، شاید در این آزمایش عملکرد خوبی نداشته باشد و بعدها به دلیل سبک زندگی خود، سلامت قلبش رو به وخامت بگذارد.»
در نهایت، آزمایش بالا رفتن از پله‌ها تنها یکی از مجموعه عواملی است که به ارزیابی سلامت قلب کمک می‌کنند.
نمی‌توان به این آزمایش به‌عنوان جایگزینی برای سایر شاخص‌های سلامت، مانند اندازه‌گیری علائم حیاتی، آزمایش‌های خون، تصویربرداری‌های پزشکی، عادت‌های مرتبط با سبک زندگی و عوامل ژنتیکی، تکیه کرد.