چند بار باید متناسب با سن خود حرکت اسکات انجام دهید؟

حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
TT

چند بار باید متناسب با سن خود حرکت اسکات انجام دهید؟

حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)

حرکت اسکات فقط وسیله‌ای برای تقویت عضلات پاها و باسن نیست؛ بلکه می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل نیز باشد، به‌ویژه با افزایش سن. تعداد دفعاتی که فرد می‌تواند این حرکت را بدون توقف انجام دهد، ممکن است نشان‌دهنده میزان قدرت عضلات پایین‌تنه، کارآمدی حرکات بدن و توانایی او برای انجام مستقل فعالیت‌های روزمره باشد.
در همین زمینه، گزارشی که وب‌سایت پزشکی «هلث» منتشر کرده، به نقل از ایوان ویلیامز، مربی قدرت و آمادگی جسمانی تیم بسکتبال میلواکی باکس، می‌گوید: «حرکت اسکات با وزن بدن، آزمونی عالی برای سنجش کیفیت کلی حرکت است؛ زیرا قدرت، انعطاف‌پذیری، هماهنگی و کنترل حرکات بدن را با یکدیگر ترکیب می‌کند.»
او توضیح داد که بررسی وضعیت بدن هنگام انجام تمرین و شیوه حرکت می‌تواند نقاط ضعف عضلانی، محدودیت انعطاف‌پذیری، مشکلات هماهنگی حرکتی و همچنین حرکات جبرانی‌ای را آشکار کند که ممکن است در مچ پا، لگن، زانوها و تنه رخ دهند.
اهمیت این تمرین با افزایش سن بیشتر می‌شود؛ زیرا قدرت، انعطاف‌پذیری و هماهنگی حرکتی به‌طور طبیعی رو به کاهش می‌گذارند و این مسئله ممکن است به مشکلات تعادلی و افزایش احتمال زمین‌خوردن منجر شود.
ویلیامز افزود: «حرکت اسکات شباهت زیادی به فعالیت‌های روزمره، مانند نشستن و برخاستن و برداشتن اشیا از روی زمین دارد؛ ازاین‌رو، شاخصی قوی برای سنجش توانایی فرد در انجام مستقل کارهای روزانه و میزان خطر زمین‌خوردن به شمار می‌رود.»

متناسب با سن خود، چند بار باید حرکت اسکات انجام دهید؟

هیچ عدد ثابتی وجود ندارد که برای همه مناسب باشد؛ زیرا تعداد دفعاتی که فرد می‌تواند این حرکت را بدون توقف انجام دهد، به عوامل متعددی بستگی دارد؛ از جمله استقامت عضلانی، انعطاف‌پذیری مفاصل، شیوه حرکت، وزن بدن، طول اندام‌ها، آمادگی قلبی، سابقه فعالیت ورزشی و همچنین سن.
بااین‌حال، شورای آمریکایی ورزش، بر اساس سن و جنسیت، معیارهایی راهنما برای تعداد دفعاتی ارائه کرده است که انجام حرکت اسکات در گروه‌های سنی مختلف، عملکرد خوبی محسوب می‌شود:

مردان

۱۸ تا ۲۵ سال: ۴۴ تا ۴۹ بار.

۲۶ تا ۳۵ سال: ۴۰ تا ۴۵ بار.

۳۶ تا ۴۵ سال: ۳۵ تا ۴۱ بار.

۴۶ تا ۵۵ سال: ۲۹ تا ۳۵ بار.

۵۶ تا ۶۵ سال: ۲۵ تا ۳۱ بار.

بیش از ۶۵ سال: ۲۲ تا ۲۸ بار.

زنان

۱۸ تا ۲۵ سال: ۳۷ تا ۴۳ بار.

۲۶ تا ۳۵ سال: ۳۳ تا ۳۹ بار.

۳۶ تا ۴۵ سال: ۲۷ تا ۳۳ بار.

۴۶ تا ۵۵ سال: ۲۲ تا ۲۷ بار.

۵۶ تا ۶۵ سال: ۱۸ تا ۲۴ بار.

بیش از ۶۵ سال: ۱۷ تا ۲۳ بار.

آیا باید هر روز حرکت اسکات انجام داد؟

با وجود اهمیت منظم انجام‌دادن این تمرین، زیاده‌روی در آن لزوماً بهتر نیست. ویلیامز توصیه می‌کند بین جلسات تمرین اسکات دست‌کم ۴۸ ساعت فاصله استراحت در نظر گرفته شود.
او توضیح داد که اگر عضلات فرصت کافی برای بازیابی نداشته باشند، کیفیت حرکت ممکن است کاهش یابد؛ برای مثال، عمق اسکات کمتر شود، زانوها به سمت داخل منحرف شوند یا تکرارها با سرعت و بدون کنترل انجام گیرند.
او افزود: «بازیابی همان مرحله‌ای است که در جریان آن، فرایند سازگاری بدن و افزایش واقعی قدرت عضلانی اتفاق می‌افتد.»



چند بار باید متناسب با سن خود حرکت اسکات انجام دهید؟

حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
TT

چند بار باید متناسب با سن خود حرکت اسکات انجام دهید؟

حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)
حرکت اسکات می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل باشد (آ.اف.پ)

حرکت اسکات فقط وسیله‌ای برای تقویت عضلات پاها و باسن نیست؛ بلکه می‌تواند شاخص مهمی برای سنجش سطح آمادگی جسمانی، توانایی حرکتی و تعادل نیز باشد، به‌ویژه با افزایش سن. تعداد دفعاتی که فرد می‌تواند این حرکت را بدون توقف انجام دهد، ممکن است نشان‌دهنده میزان قدرت عضلات پایین‌تنه، کارآمدی حرکات بدن و توانایی او برای انجام مستقل فعالیت‌های روزمره باشد.
در همین زمینه، گزارشی که وب‌سایت پزشکی «هلث» منتشر کرده، به نقل از ایوان ویلیامز، مربی قدرت و آمادگی جسمانی تیم بسکتبال میلواکی باکس، می‌گوید: «حرکت اسکات با وزن بدن، آزمونی عالی برای سنجش کیفیت کلی حرکت است؛ زیرا قدرت، انعطاف‌پذیری، هماهنگی و کنترل حرکات بدن را با یکدیگر ترکیب می‌کند.»
او توضیح داد که بررسی وضعیت بدن هنگام انجام تمرین و شیوه حرکت می‌تواند نقاط ضعف عضلانی، محدودیت انعطاف‌پذیری، مشکلات هماهنگی حرکتی و همچنین حرکات جبرانی‌ای را آشکار کند که ممکن است در مچ پا، لگن، زانوها و تنه رخ دهند.
اهمیت این تمرین با افزایش سن بیشتر می‌شود؛ زیرا قدرت، انعطاف‌پذیری و هماهنگی حرکتی به‌طور طبیعی رو به کاهش می‌گذارند و این مسئله ممکن است به مشکلات تعادلی و افزایش احتمال زمین‌خوردن منجر شود.
ویلیامز افزود: «حرکت اسکات شباهت زیادی به فعالیت‌های روزمره، مانند نشستن و برخاستن و برداشتن اشیا از روی زمین دارد؛ ازاین‌رو، شاخصی قوی برای سنجش توانایی فرد در انجام مستقل کارهای روزانه و میزان خطر زمین‌خوردن به شمار می‌رود.»

متناسب با سن خود، چند بار باید حرکت اسکات انجام دهید؟

هیچ عدد ثابتی وجود ندارد که برای همه مناسب باشد؛ زیرا تعداد دفعاتی که فرد می‌تواند این حرکت را بدون توقف انجام دهد، به عوامل متعددی بستگی دارد؛ از جمله استقامت عضلانی، انعطاف‌پذیری مفاصل، شیوه حرکت، وزن بدن، طول اندام‌ها، آمادگی قلبی، سابقه فعالیت ورزشی و همچنین سن.
بااین‌حال، شورای آمریکایی ورزش، بر اساس سن و جنسیت، معیارهایی راهنما برای تعداد دفعاتی ارائه کرده است که انجام حرکت اسکات در گروه‌های سنی مختلف، عملکرد خوبی محسوب می‌شود:

مردان

۱۸ تا ۲۵ سال: ۴۴ تا ۴۹ بار.

۲۶ تا ۳۵ سال: ۴۰ تا ۴۵ بار.

۳۶ تا ۴۵ سال: ۳۵ تا ۴۱ بار.

۴۶ تا ۵۵ سال: ۲۹ تا ۳۵ بار.

۵۶ تا ۶۵ سال: ۲۵ تا ۳۱ بار.

بیش از ۶۵ سال: ۲۲ تا ۲۸ بار.

زنان

۱۸ تا ۲۵ سال: ۳۷ تا ۴۳ بار.

۲۶ تا ۳۵ سال: ۳۳ تا ۳۹ بار.

۳۶ تا ۴۵ سال: ۲۷ تا ۳۳ بار.

۴۶ تا ۵۵ سال: ۲۲ تا ۲۷ بار.

۵۶ تا ۶۵ سال: ۱۸ تا ۲۴ بار.

بیش از ۶۵ سال: ۱۷ تا ۲۳ بار.

آیا باید هر روز حرکت اسکات انجام داد؟

با وجود اهمیت منظم انجام‌دادن این تمرین، زیاده‌روی در آن لزوماً بهتر نیست. ویلیامز توصیه می‌کند بین جلسات تمرین اسکات دست‌کم ۴۸ ساعت فاصله استراحت در نظر گرفته شود.
او توضیح داد که اگر عضلات فرصت کافی برای بازیابی نداشته باشند، کیفیت حرکت ممکن است کاهش یابد؛ برای مثال، عمق اسکات کمتر شود، زانوها به سمت داخل منحرف شوند یا تکرارها با سرعت و بدون کنترل انجام گیرند.
او افزود: «بازیابی همان مرحله‌ای است که در جریان آن، فرایند سازگاری بدن و افزایش واقعی قدرت عضلانی اتفاق می‌افتد.»


کاهش تستوسترون و سن مردان؛ مطالعه‌ای با مشارکت ۲۶ هزار نفر چه چیزی را آشکار می‌کند؟

کاهش سطح تستوسترون با افزایش ۱۸ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط داشته است؛ نتیجه تحلیلی که بیش از ۲۶ هزار مرد را دربر می‌گرفت (بيكسلز)
کاهش سطح تستوسترون با افزایش ۱۸ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط داشته است؛ نتیجه تحلیلی که بیش از ۲۶ هزار مرد را دربر می‌گرفت (بيكسلز)
TT

کاهش تستوسترون و سن مردان؛ مطالعه‌ای با مشارکت ۲۶ هزار نفر چه چیزی را آشکار می‌کند؟

کاهش سطح تستوسترون با افزایش ۱۸ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط داشته است؛ نتیجه تحلیلی که بیش از ۲۶ هزار مرد را دربر می‌گرفت (بيكسلز)
کاهش سطح تستوسترون با افزایش ۱۸ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط داشته است؛ نتیجه تحلیلی که بیش از ۲۶ هزار مرد را دربر می‌گرفت (بيكسلز)

بر اساس مطالعه‌ای که در مجله «لنست هِلثی لونجِویتی» (The Lancet Healthy Longevity) منتشر شده است، کاهش سطح هورمون تستوسترون در خون با افزایش ۱۸ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط دارد. این مطالعه بیش از ۲۶ هزار مرد را شامل می‌شد. این یافته نشان می‌دهد که سطح این هورمون می‌تواند به درک برخی از خطرات سلامتی مردان با افزایش سن کمک کند.

افزایش ۱۸ درصدی به چه معناست؟

پژوهشگران داده‌های ۱۱ مطالعه را گردآوری کردند که در آن‌ها مردان دست‌کم به مدت پنج سال تحت پیگیری قرار گرفته بودند. آن‌ها شرکت‌کنندگان را بر اساس سطح تستوسترون در آغاز دوره پیگیری، به پنج گروه تقسیم کردند.
هنگام مقایسه سطح میانه تستوسترون در گروه دارای پایین‌ترین میزان با گروه دارای بالاترین میزان، مشخص شد که خطر مرگ ناشی از سرطان در گروه نخست ۱۸ درصد بیشتر بوده است؛ این نتیجه پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، سیگار کشیدن و دیابت به دست آمد.
خطر مرگ ناشی از سرطان در سطوح پایین‌تر از ۸٫۶ نانومول در لیتر شروع به افزایش کرد. اما خطر ابتلا به سرطان از سطوح پایین‌تری، یعنی کمتر از ۷٫۳ نانومول در لیتر، افزایش یافت.

پژوهشگران برای بررسی ارتباط میان سطح تستوسترون و خطر ابتلا به سرطان و مرگ ناشی از آن، به اندازه‌گیری میزان این هورمون در خون در آغاز دوره پیگیری متکی بودند (پیکسلز).

سرطان پروستات چطور؟

پژوهشگران ارتباطی میان سطح تستوسترون و احتمال ابتلا به سرطان پروستات به‌طور مشخص پیدا نکردند. بااین‌حال، در مردانی که سطح هورمون لوتئینی (LH)، محرک تولید تستوسترون، یا پروتئین متصل‌شونده به هورمون‌های جنسی در خون آن‌ها پایین‌تر بود، افزایش خطر ابتلا به این سرطان را مشاهده کردند.

آیا افزایش سطح تستوسترون سودمند است؟

این مطالعه نشان می‌دهد که کاهش تستوسترون ممکن است شاخصی باشد که ارزش بررسی‌های بیشتر را دارد. از آنجا که پژوهشگران سطح هورمون و پیامدهای سلامتی را بدون مداخله در آن‌ها پیگیری کرده‌اند، علت این ارتباط همچنان مشخص نیست. تأثیر تجویز تستوسترون بر خطر مرگ ناشی از سرطان نیز پرسشی است که پاسخ به آن به مطالعات بیشتری نیاز دارد.


کلسترول خونتان بالاست؟ بهترین انواع شیر برای سلامت قلب کدام‌اند؟

اگر به شیر حیوانی علاقه دارید، شیر بدون چربی مناسب‌ترین گزینه برای کمک به کاهش سطح کلسترول است (پیکسلز)
اگر به شیر حیوانی علاقه دارید، شیر بدون چربی مناسب‌ترین گزینه برای کمک به کاهش سطح کلسترول است (پیکسلز)
TT

کلسترول خونتان بالاست؟ بهترین انواع شیر برای سلامت قلب کدام‌اند؟

اگر به شیر حیوانی علاقه دارید، شیر بدون چربی مناسب‌ترین گزینه برای کمک به کاهش سطح کلسترول است (پیکسلز)
اگر به شیر حیوانی علاقه دارید، شیر بدون چربی مناسب‌ترین گزینه برای کمک به کاهش سطح کلسترول است (پیکسلز)

کلسترول ماده‌ای مومی‌شکل و شبیه به چربی است که در خون و سلول‌های بدن وجود دارد. بدن برای انجام بسیاری از عملکردهای حیاتی خود به کلسترول نیاز دارد، اما افزایش بیش از حد سطح آن می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را افزایش دهد.
اگر از کلسترول خون بالا رنج می‌برید، کنترل مواد غذایی و نوشیدنی‌هایی که مصرف می‌کنید، بخش اساسی پیروی از یک سبک زندگی سالم است. یکی از راه‌های بهبود عادات غذایی، انتخاب نوع شیری است که به کاهش سطح کلسترول کمک کند، نه افزایش آن. بنابراین، آگاهی از تفاوت میان انواع شیر موجود و فواید آن‌ها می‌تواند در انتخاب گزینه مناسب بسیار مؤثر باشد؛ به گزارش وب‌سایت «هلث‌لاین».

بهترین انواع شیر برای کاهش سطح کلسترول کدام‌اند؟

هنگام جست‌وجوی انواع شیری که ممکن است به کاهش سطح کلسترول کمک کنند، چند گزینه مطرح می‌شوند که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:

شیر جو دوسر

شیر جو دوسر به گزینه‌ای محبوب در میان افرادی تبدیل شده است که به سلامت خود اهمیت می‌دهند؛ به‌ویژه کسانی که به دنبال جایگزینی مناسب برای شیر گاو هستند. این نوع شیر حاوی «بتاگلوکان» (Beta-glucan) است؛ نوعی فیبر محلول که توانایی کمک به کاهش سطح کلسترول در بدن را دارد.
شیر جو دوسر علاوه بر داشتن بتاگلوکان، میزان چربی اشباع‌شده کمی دارد و کاملاً فاقد کلسترول است. همچنین منبعی از فیبر به شمار می‌رود؛ به‌طوری‌که هر فنجان آن حاوی دو گرم فیبر است، مقداری بیشتر از آنچه برخی انواع دیگر شیرهای گیاهی، مانند شیر سویا و شیر بادام، تأمین می‌کنند.

شیر سویا

شیر سویا نیز مانند شیر جو دوسر حاوی پروتئین‌های گیاهی است که به کاهش سطح کلسترول کمک می‌کنند؛ از جمله «گلیسینین» (Glycinin) و «بتاکنگلیسینین» (Beta-conglycinin). این شیر همچنین سرشار از ترکیبات «ایزوفلاون» (Isoflavones) است؛ ترکیباتی با خاصیت استروژنی گیاهی که آن‌ها نیز به کاهش کلسترول کمک می‌کنند.
بر اساس یک فراتحلیل جامع که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و ۴۶ مطالعه را دربرمی‌گرفت، بزرگسالانی که به مدت شش هفته روزانه ۲۵ گرم سویا مصرف کردند، کاهش ۴ تا ۶ درصدی سطح کلسترول خون را تجربه کردند.
شیر سویا همچنین حاوی مواد مغذی دیگری از جمله پتاسیم و ویتامین‌های D و B12 است و ممکن است به افزایش سطح کلسترول خوب نیز کمک کند.

شیر بادام

شیر بادام از بادام آسیاب‌شده و آب تهیه می‌شود و کاملاً فاقد کلسترول و چربی‌های اشباع‌شده است. این شیر کالری کمی دارد و حاوی ویتامین E و چربی‌های تک‌غیراشباع است که هر دو برای سلامت قلب مفیدند.
هنگام انتخاب شیر بادام، بهتر است انواع بدون شیرین‌کننده را انتخاب کنید که قند افزوده ندارند. این انواع گزینه مناسب‌تری برای گنجاندن در رژیم غذایی حمایت‌کننده از سلامت قلب هستند.

شیر تخم کتان

تخم کتان و شیر تهیه‌شده از آن، به دلیل داشتن اسید آلفا لینولنیک (ALA)، گزینه‌های مناسبی برای یک رژیم غذایی سالم و مفید برای قلب به شمار می‌روند. اسید آلفا لینولنیک یکی از اسیدهای چرب امگا ۳ است که پژوهش‌ها به نقش احتمالی آن در تقویت سلامت قلب اشاره دارند.
مطالعات نشان می‌دهند افزایش مصرف اسید آلفا لینولنیک با کاهش ۱۰ درصدی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی و همچنین کاهش ۲۰ درصدی خطر مرگ ناشی از بیماری عروق کرونر قلب ارتباط دارد.

شیر بدون چربی

اگر به شیر حیوانی علاقه دارید، شیر بدون چربی مناسب‌ترین گزینه برای کمک به کاهش سطح کلسترول است؛ زیرا در مقایسه با شیر پرچرب یا کم‌چرب، مقدار بسیار ناچیزی چربی اشباع‌شده دارد. این شیر همچنین ویتامین D و کلسیم موجود در محصولات لبنی را تأمین می‌کند، بدون آنکه چربی اضافی‌ای داشته باشد که ممکن است به افزایش سطح کلسترول کمک کند.
اگر کلسترول خونتان بالاست یا بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی قرار دارید، شیر بدون چربی گزینه مناسبی است.

برای کاهش سطح کلسترول، از مصرف چه انواع شیری بهتر است خودداری کنید؟

اگر هدفتان کاهش سطح کلسترول خون است، انواع زیر ممکن است گزینه‌های مناسبی برای شما نباشند:

شیر پرچرب و شیر بز

این انواع شیر حیوانی حاوی مقادیر بیشتری چربی اشباع‌شده و کلسترول هستند و ممکن است باعث افزایش سطح کلسترول خون شوند.
اگر تصمیم دارید محصولات لبنی پرچرب مصرف کنید، بهتر است مصرف آن‌ها گهگاهی باشد، نه اینکه به بخشی ثابت از رژیم غذایی روزانه‌تان تبدیل شوند.

شیر طعم‌دار و شیر گیاهی شیرین‌شده

این انواع شیر اغلب حاوی مقادیر زیادی قند هستند و ممکن است چربی فراوانی نیز داشته باشند. قندهای افزوده همچنین می‌توانند به افزایش شاخص توده بدنی (BMI) کمک کنند؛ شاخصی که یکی از عوامل خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی به شمار می‌رود.