شوقی الریس

او با چشمان کودکان به دنیا می‌نگریست و جز ماه چیزی نمی‌خواست. همواره می‌گفت: «دلم می‌خواهد لحظه‌ای، ساعتی و قرنی بخوابم، اما می‌خواهم همه بدانند که من نمرده‌ام.» تا اینکه یک روز، در تابستانی سوزان، سپیده‌دم بر تاکستان‌های پیرامون روستایش سر زد و چهار فاشیست او را با خود بردند و زیر درخت زیتونی با شلیک گلوله کارش را ساختند؛ سپس پیکرش را در مکانی دفن کردند که تا امروز همچنان ناشناخته مانده است.

هیچ آبی را به زلالی و پررنگی آبی که بر پهنه آب‌های پیرامون سواحل یونان نقش می‌بندد، نمی‌شناسم. و هیچ مکانی را عجیب‌تر و افسونگرتر از این «کوه مقدس» سراغ ندارم؛ کوهی که پاهایش را در آن آب‌ها فرو برده و بر فراز شبه‌جزیره آتوس، در حاشیه منطقه مقدونیه مرکزی، در دورترین نقطه شمال یونان، سر برافراشته است…

در میان پژوهشگران تاریخ فرهنگی، اجتماعی و هنری ایتالیا معمول بوده است که بر شهرهایی تمرکز کنند که در آغاز قرن پانزدهم شاهد پیدایش رنسانس و گسترش آن از این شهرها به مراکز شهری اروپا بودند. بیشتر آنان، که اغلب نیز عامدانه چنین می‌کنند، می‌کوشند نقش اساسی جزیره سیسیل را در فراهم‌آوردن بستر حاصلخیز برای آن رستاخیز تمدنی نادیده بگیرند؛ رستاخیزی که دروازه خروج غرب از تاریکی قرون وسطی و ورود آن به عصر جدید بود.

در خاطرات کریستف کلمبوس، کاشف «دنیای جدید» که در «آرشیو سرزمین‌های هند» در شهر سویل نگهداری می‌شود، آمده است که اشتیاق او به سفر از خواندن کتاب مارکو پولو، جهانگرد مشهور ایتالیایی، درباره سفرهایش به سرزمین‌های دوردست آسیا، دیدارهایش با پادشاهان و حاکمان آن سرزمین‌ها، دانش&zwnj…

هوا با آغاز پاییز لطیف‌تر می‌شود و تنهایی به ژرفاها رخنه می‌کند؛ دل مجال می‌یابد تا خود را وقف خاطره کند و غیاب، زیباترین تصویر حضور می‌شود.

این نه جزیره است و نه سیاه. اصطلاحی است که شاعر بلندآوازه اسپانیایی زبان، پابلو نرودا، آن را از خوابی برگرفت که بارها در خواب‌هایش می‌دید و سپس آن را عنوان یکی از شعرهای مجموعه مشهورش «اقامت در زمین» قرار داد؛ عنوانی که بعدها نام خانه‌ای شد که او بر فراز تپه‌ای مشرف به اقیانوس آرام، در مرکز شیلی،…

هنگامی که نخستین پرتوهای خورشید، همراه با نفس‌های سپیده‌دم، بر سینه طبیعتی که خود را برای فرارسیدن روز آماده می‌کند طلوع می‌کنند و زمان در دریاچه سکوت نخستین ذوب می‌شود، عطر چوب و چای با نسیم‌های آرامی که پیرامون «ریوکان» می‌وزند، در فضا می‌پیچد؛ مهمان&zwnj…