سوریه را تا حضورآخرین سرباز ایرانی بمباران می‌کنیم

اگر اسرائیل همین‌طور به بمباران مواضع ایرانی درسوریه ادامه بدهد، ایران آنجا را ترک خواهد کرد و این گونه شبه اشغال کشور ضعیف و ویران به پایان می‌رسد. نیروهای ایرانی و شبه نظامیان آن به حملات دردناک اسرائیلی پاسخ نمی‌دهند و روسیه شریک اول نیز جز با صدور بیانیه‌هایی که درآنها نارضایتی خود را ابراز می‌کنند و می‌گویند، این یک تنش‌زایی خطرناک از سوی اسرائیل علیه شهروندان غیرنظامی در دمشق و اطراف آن است و این حملات نزدیک بود منجر به سرنگونی یک هواپیمای مسافری ایرانی بشوند، اعتراضی نشان نمی‌دهد.
محکم‌ترین اظهار نظر اسرائیلی سخنان وزیر جدید دفاع نفتالی بنیت است که گفت:« از واکنش پیش‌گیرانه به کار هجومی تغییر روش می‌دهیم که این تنها اقدامی است که بیرون راندن ایران از سوریه را تضمین می‌کند. ما به آنها می‌گوییم، ای ایرانیان، سوریه را ویتنام ایران می‌سازیم و تا خروج آخرین سرباز از خاک سوریه تلفات خواهید داد». آنچه روی می‌دهد جنگ به معنای کلاسیک آن نیست بلکه ضربه‌هایی پیشرفته و تعقیب مستمر است.
نمی‌توان تنش‌افزایی قابل توجه اسرائیل را از حملات امریکایی درسوریه و مسلح سازی دوباره برخی گروه‌های مقاومت سوریه و مجهیز ساختن آنها به موشک‌هایی که موجب سرنگونی دو فروند هلیکوپتر سوری شدند، جدا ساخت.
به نظر می‌رسد عملیات مستمر امریکایی-اسرائیلی درچارچوب کارمشترک برای فشار برایران تا خروج از سوریه و عقب راندن آن تا عراق باشد. کشتن ژنرال قاسم سلیمانی، فرمانده «سپاه قدس» و مسئول عملیات نظامی ایران در سوریه در همین راستا، یعنی بیرون راندن ایرانی‌ها از سوریه انجام شد.
اما داستان چند سطر نامشخص دارد، جایی که هیچ ردی از نظام دمشق درآنها نمی‌بینیم مگر اینکه با درگیری‌های چند ملیتی در مرزهای شمالی با ترکیه رابطه‌ای داشته باشند! نظام دمشق را نمی‌بینیم که برای دفاع از متحد ایرانی‌اش هیجانی از خود نشان بدهد و روسی‌ها هم اهمیتی نمی‌دهند و ایران به شکل منزوی رها شده تا به تنهایی بجنگد. اما درگیری‌هایی که نزدیک مرز ترکیه ادامه دارند، بخشی از حل و فصل نهایی وضع سوریه دارای موضوعات متعدد است از جمله نظام حکومتی در آخرین راه حل، پناهندگان، گروه‌های مسلح و بیرون راندن ترک‌ها و ایرانی‌ها. اما بخشی که برای چند کشور منطقه همچنین ایالات متحده و اسرائیل اهمیت بیشتری دارد بیرون راندن ایران است. ایران نیز بیرون نمی‌رود مگر اینکه تلفات بیشتری بدهد و خروجش راه اجرای راه حل بحران سوریه را هموار می‌کند.
برای دمشق و روسیه، نقش ایران به پایان رسیده است؛ هزینه‌های جنگ را تأمین کرد و جنگید تا جایی که نظام را از فروپاشی کامل حفظ کرد و حالا ایران به باری بر دوش دو متحدش بدل شده است. تفاوت میان روسیه و ایران در سوریه این است که اولی می‌خواهد دمشق را درمنظومه منطقه‌ای خودش داشته باشد در حالی که ایران اهداف وسیع‌تری در سوریه دارد؛ می‌خواهد آن را لبنانی دوم بسازد، کشوری تابع و سکویی نظامی برای رویارویی با اسرائیل. در راه نزاع برای گسترش نفوذ منطقه‌ای می‌خواهد از سوریه برای حمایت از وجودش در عراق استفاده کند.
اگر ایران از سوریه بیرون رانده شود، این مهم‌ترین دست‌آورد سیاسی و نظامی خواهد بود به طوری که نفوذش به سرعت در عراق و لبنان کاهش می‌یابد و به همین دلیل این هدف استراتژیک و مأموریت چندان آسان نیستند.