یکی از ابعاد حمله به سعودی

حوثی‌ها مکه مکرمه را هدف قرار دادند، سپس کوشیدند دستان خود را از هدف قرار دادن آن بشویند و مدعی شدند که چنین کاری نکرده‌اند. پس از آن نیز شروع کردند به سر دادن شعارهایی مبنی بر اینکه مکه برای آنها و اعضای گروهشان جایگاه ویژه‌ای دارد و اینکه آنها نمی‌توانند آن را با چیزی هدف قرار دهند!
اگر آنها به محض اعلام اینکه سامانه‌های پدافند هوایی سعودی پهپادی را که فرستاده بودند رهگیری و منهدم کرد، چنین ادعایی را مطرح کردند، سپس آن را تکذیب کردند و بعد نیز به ادعا و تکذیب ادامه دادند، پس این کار را برای غرضی در ذهن خود یا در ذهن یعقوب انجام داده است.
آنها نه از سر علاقه به مکه مکرمه، آن‌گونه که در نگاه نخست ممکن است به نظر برسد، بلکه از روی نفاق در برابر مسلمانان سراسر جهان، به سرعت دست به تکذیب زدند. آنها می‌داتتد که مکه مکرمه نزد هر مسلمانی در هر سرزمینی خط قرمز است و مدینه منوره نیز چنین است؛ نه فقط نزد هر سعودی و نه فقط نزد هر عرب، بلکه نزد همه مسلمانان. نزدیک شدن به این دو شهر، نزدیک شدن به مقدساتی است که درباره تعرض به آنها نه بحثی وجود دارد و نه سخنی.
آنها به‌سرعت دست به تکذیب زدند، زیرا کاملاً می‌دانستند حمله‌ای که مقامات سعودی در آن زمان از آن خبر داده بودند، هر مسلمانی در سراسر زمین را خشمگین و آزرده کرده و حساسیت او را برانگیخته است و گروه حوثی را به دشمن مسلمانان در سراسر جهان تبدیل کرده است.
ما می‌دانیم که سازمان همکاری اسلامی ۵۸ کشور عضو دارد و این کشورها، با صدها میلیون جمعیت خود، ممکن است هر چیزی را بپذیرند، جز اینکه به مقدسات اسلامی در پادشاهی سعودی تعرض شود. همین امر حوثی‌ها را واداشت که دست به تکذیب بزنند و آن را تکرار کنند، شاید این کشورها، یا مردم این کشورها، آنچه را آنها مرتکب شده‌اند ببخشند.
دقیقاً همین موضوع بود که هنگام تکذیب حمله و تکرار آن، ذهن آنها را به خود مشغول کرده بود؛ و این نشان‌دهنده تنگ‌نظری، کوتاه‌بینی و فقر فکری آنها بود. زیرا مسئله برای هر مسلمان، حمله به خود مکه مکرمه یا حمله به مدینه منوره به‌طور خاص نیست؛ مسئله، حمله به سعودی به‌عنوان سرزمینی است که این مقدسات را در مرزها و بر خاک خود جای داده است.
برای مثال، یک مصری اگر تصمیم بگیرد عمره یا حج به‌جا آورد، نمی‌گوید به مکه می‌رود، جایی که عمره و حج انجام می‌شود، و حتی نمی‌گوید برای زیارت مدینه منوره، جایی که مسجد پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) قرار دارد، می‌رود؛ بلکه می‌گوید: به «کشور پیامبر» می‌روم.
معنا چیست؟ معنا این است که او میان سعودی و مقدسات موجود در خاک آن تفاوتی قائل نیست، بلکه آنها را یک چیز واحد می‌بیند و چارچوب نگاه خود را چنان گسترش می‌دهد که پیامبر بزرگوار را در سراسر این کشور می‌بیند، نه فقط در مدینه منوره که قبر شریف او در آنجاست و نه حتی فقط در مکه مکرمه که پیامبر اسلام پیش از هجرت به مدینه، بخشی از زندگی خود را در آن گذراند.
حوثی‌ها نخواستند این معنا را ببینند؛ در حالی که تکذیب می‌کردند و باز تکذیب می‌کردند. اگر آن را می‌دیدند، درمی‌یافتند که مسلمانان سراسر جهان میان سعودی و مقدسات موجود در خاک آن جدایی قائل نیستند و کشور و مقدسات را یک موجودیت واحد می‌بینند که اجزای آن از یکدیگر جداشدنی نیستند.
حوثی‌ها حمله به مکه مکرمه یا مدینه منوره را تکذیب و به‌طور خاص تأکید کردند که این دو شهر را هدف قرار نداده‌اند؛ گویی هدف قرار دادن آنها حرام است، اما هدف قرار دادن ریاض، جازان، طائف، نجران یا دیگر شهرهای پادشاهی حلال!
اگر می‌خواستند، می‌توانستند ببینند که مسلمان عادی میان نقطه‌ای در جنوب سعودی و نقطه‌ای دیگر در شمال آن تفاوتی قائل نیست؛ زیرا همه‌شان از نظر آنها دقیقاً همان‌گونه که از نظر هر مصری هستند، «کشور پیامبر» به شمار می‌روند.
بر کسی پوشیده نیست که «کشور پیامبر» هیچ‌گاه صرفاً به این دلیل که حوثی‌ها، حوثی‌اند، موضعی علیه آنها اتخاذ نکرده است؛ بلکه به این دلیل بوده که آنها در برابر یمن زورگویی کرده و می‌کنند، در برابر مردم یمن زورگویی کرده و می‌کنند و در برابر نیروها و مؤلفه‌های سیاسی یمن زورگویی کرده و می‌کنند. واقعیت این است که حوثی‌ها نیز یکی از همین مؤلفه‌هایی هستند که در برابر آنها زورگویی کرده و می‌کنند و مسئله یمن زمانی سامان می‌یابد که هر مؤلفه، متناسب با وزن نسبی خود در جامعه، سهمی در حیات سیاسی داشته باشد؛ نه کمتر و البته نه بیشتر.
وزن نسبی گروه حوثی در جامعه یمن، ورود آنها به پایتخت را توجیه نمی‌کند و ایستادن در برابر دولت قانونی کشور یا جلوگیری از حضور آن در صنعا، پایتخت، را نیز موجه نمی‌سازد. وزن نسبی این گروه نه چنین کاری را توجیه می‌کند و نه مشروعیت می‌بخشد. و اگر این گروه وارد پایتخت شده و در آن مستقر شده است، این به معنای آن نیست که دولت است؛ هر قدر هم که آنجا بماند و هر قدر اقامتش طولانی شود.
می‌توان حمله به سعودی را از بیش از یک زاویه بررسی کرد، همان‌گونه که بیش از یک بعد دارد؛ اما من در اینجا از زاویه‌ای به آن نگاه می‌کنم که مسلمانان عادی از آن به این حمله می‌نگرند. این افراد در این ماجرا جز امور دینی خود به چیزی اهمیت نمی‌دهند و امور دینی‌شان نیز جز با زیارت سعودی، جایی که مکه مکرمه و مدینه منوره قرار دارند، و در مجموع، جایی که سرزمین سرور آدمیان و مردان است، کامل نمی‌شود؛ و این چیزی است که حوثی‌ها آن را درک نمی‌کنند و از آن آگاه نیستند.