ممدوح المهینی
مدیر کل کانال های العربیه و الحدث
TT

پیامبران از اتهام براک مبرا هستند!

فرستاده آمریکایی، تام براک، در چنته خود افکار بسیاری دارد که بحث‌برانگیزند. او اخیراً گفته است که پیامبران از حل مشکلات این منطقه ناتوان بوده‌اند و خداوند آنان را دقیقاً به‌دلیل بحران‌های پیچیده و فزاینده این منطقه به اینجا فرستاده است.
ما از حکمت الهیِ فرستادن پیامبران به این بخش از جهان آگاه نیستیم، اما این سخن که پیامبران نتوانسته‌اند مشکلات آن را حل کنند، دقیق نیست. پیامبران از ادعای تام براک مبرا هستند! در واقع، اگر ما به تعالیم آنان گوش سپرده بودیم، وضع بهتری داشتیم.
تعالیم حضرت موسی (علیه‌السلام) چه ارتباطی با اظهارات آکنده از نفرت و نژادپرستیِ ایتامار بن‌گویر، وزیر امنیت ملی اسرائیل، دارد؟ ده فرمان، قتل را نهی می‌کند، اما بن‌گویر در یکی از اظهاراتش، عیناً می‌گوید: «در غزه افرادی هستند که شایسته زندگی نیستند و نباید زنده بمانند؛ آن‌ها انسان نیستند.» او همچنین خواستار اجرای ترورهایی در غزه و کشتن ۳۰ تا ۴۰ نفر در هر شب شده است. میان سخنان او و ده فرمان چه وجه اشتراکی وجود دارد؟ مطلقاً هیچ.
احادیث پیامبر اسلام، حضرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌وسلم)، و سیره ایشان نمونه‌ای از نیکی، نیکوکاری و همدلی انسانی است. چگونه اسامه بن‌لادن یا قاسم سلیمانی می‌توانستند ادعا کنند که دستورهای پیامبر را اجرا می‌کنند و در مسیر او گام برمی‌دارند؟ دست‌های هر دوی آن‌ها به خون بی‌گناهان آلوده بود، بااین‌حال هر دو یقین داشتند که در مسیر درست گام برمی‌دارند!
تعالیم زرتشتی، با وجود آنکه آسمانی نیستند، سرشار از حکمت و معرفت‌اند و به اخلاق و همزیستی فرامی‌خوانند. اخلاق زرتشتی در سه‌گانه‌ای خلاصه می‌شود: «پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک». بی‌تردید، رهبران سپاه پاسداران ایران که دستور شلیک موشک‌های کور به‌سوی بی‌گناهان، فرودگاه‌ها و تأسیسات غیرنظامی را صادر می‌کنند، اعتنایی به زرتشت ندارند؛ هرچند او اصالتاً ایرانی بوده است.
اگر به تاریخ بازگردیم، درمی‌یابیم که جنگ‌های صلیبی به نام مسیح (علیه‌السلام) به راه افتادند؛ همان کسی که جان خود را فدا کرد، اما به نام او خون‌ها ریخته شد!
پیامبران مبرا هستند و ادیان نیز چنین‌اند؛ زیرا آن‌ها را می‌ربایند و برای رسیدن به قدرت، نفوذ و ثروت به کار می‌گیرند. اینجاست که به نکته اصلی می‌رسیم: اگر خداوند متعال همه این پیامبران را به منطقه ما فرستاده است، پس چرا همچنان از پی بحران‌های پیاپی رنج می‌بریم؟
بحران واقعی در شیوه حکمرانی نهفته است؛ از صدام حسین گرفته تا معمر القذافی، بشار اسد و عمر البشیر، و فهرستی که همچنان ادامه دارد. همه آن‌ها به شیوه‌ای خشن و فاسد حکومت کردند. بخش بزرگی از ثروت‌ها را در جنگ‌ها و حمایت از شبه‌نظامیان یا گروه‌های تبهکار بر باد دادند؛ آن هم در شرایطی که ملت‌هایشان فرسوده و گرسنه بودند و در جست‌وجوی مهاجرت و پناهندگی. آن‌ها به‌شدت بی‌رحم و فاقد شفقت بودند. در ملأعام از آرمان‌های اخلاقی و ارزش‌های والا سخن می‌گفتند، اما در خفا با مشت آهنین و آتش حکومت می‌کردند. در دوران قدرت، خود را متمدن جلوه می‌دادند و در دوران ضعف، چهره تقوا به خود می‌گرفتند. برای آنکه به خود مشروعیت ببخشند، شعارهای دینی بسیاری سر می‌دادند و با آنکه برخی از آن‌ها برای خود نسبی پیامبرانه جعل کرده بودند، ملت‌هایشان اعتنایی به این ادعاها نکردند و علیه آن‌ها قیام کردند. دهه‌ها سرکوب و ترس نیز نتوانست سرنوشت تراژیکشان را تغییر دهد؛ سرانجام یا گریختند، یا زندانی شدند، یا از طناب دار آویخته شدند، یا جسدهای بی‌جانشان زیر آوارها باقی ماند.
در کنار اقدامات ویرانگر این حاکمان، شاهد گسترش سازمان‌ها و شبه‌نظامیان افراطی نیز بوده‌ایم که برای رسیدن به قدرت، به دین و پیامبران و صحابه متوسل می‌شوند. از القاعده و داعش گرفته تا حزب‌الله و حوثی‌ها و دیگران، همه این‌ها شبه‌نظامیانی هستند که برای دستیابی به قدرت به خشونت و ارتکاب کشتارهای وحشیانه روی می‌آورند. رقابت میان مستبدان و افراط‌گرایان، و میان نظام‌های پلیسی و تشکیلات ایدئولوژیک، بخشی از سردرگمی براک را توضیح می‌دهد.
حکمرانی شایسته، صحنه‌ای را که امروز در اطراف خود می‌بینیم توضیح می‌دهد؛ جایی که برخی کشورهای عربی را در حال فروپاشی و برخی دیگر را در حال شکوفایی می‌بینیم. برای شناخت ریشه مشکل نیازی نداریم صدها و هزاران سال به عقب بازگردیم و پیامبران را به میان بکشیم. چند دهه برای توضیح همه آنچه می‌خواهیم بدانیم کافی است!