او با چشمان کودکان به دنیا می‌نگریست و جز ماه چیزی نمی‌خواست. همواره می‌گفت: «دلم می‌خواهد لحظه‌ای، ساعتی و قرنی بخوابم، اما می‌خواهم همه بدانند که من نمرده‌ام.» تا اینکه یک روز، در تابستانی سوزان، سپیده‌دم بر تاکستان‌های پیرامون روستایش سر زد و چهار فاشیست او را با خود بردند و زیر درخت زیتونی با شلیک گلوله کارش را ساختند؛ سپس پیکرش را در مکانی دفن کردند که تا امروز همچنان ناشناخته مانده است.
