World News Insights: Opinion Articles

بیست‌وسه سال گذشت و پیام همچنان همان است/سوسن الشاعر چند هفته پیش از نخستین حمله هوایی به عراق، کورشاد توزمن، وزیر بازرگانی ترکیه، در ژانویه سال ۲۰۰۳ در بغداد به دیدار صدام حسین، رئیس‌جمهوری عراق، رفت. فرستاده ترکیه نخستین و آخرین نماینده خارجی نبود که پیش از جنگ عراق به دیدار صدام حسین می‌رفت…

پیش‌تر درباره بادمجان، ماه آشپزخانه شرقی، نوشته بودم و نیز درباره اسفناج و این باور موروثی فریبنده که عضلات را حجیم می‌کند. حالا به مناسبت گفت‌وگویی خواندنی در یک مجله فرانسوی با تام پارکر بولز، بار دیگر به بحث سبزیجات بازمی‌گردم. او منتقد بریتانیایی متخصص غذاست و کتابی با عنوان…

با هر تحول بزرگی که خاورمیانه، به‌ویژه مشرق عربی و پیرامون آن، شاهد آن است، مسئله گروه‌های اجتماعی و ادغام آن‌ها در دولت‌ـ‌ملت‌هایی که به آن‌ها تعلق دارند، یا میزان توانایی این دولت‌ـ‌ملت‌ها برای پذیرفتن آن‌ها در چارچوب نظام‌های عادلانه…

بسیار بعید می‌دانم که هنوز در اسرائیل ــ فلسطین اشغالی ــ جریان‌های عاقلی وجود داشته باشند که به «راه‌حل دوکشوری» امید بسته باشند. صادقانه بگویم، این امید تا زمانی که بنیامین نتانیاهو همچنان بخش جدایی‌ناپذیری از صحنه سیاسی باشد، ناممکن شده است؛ به‌ویژه آنکه شست‌وشوی…

در رویای کردها برای داشتن کشوری مستقل، یا امیدشان به اینکه بخش‌های سرزمینشان در قالب یک واحد سیاسی واحد به هم بپیوندند، هیچ چیز نیازمند توجیه نیست.

نظام ایران برای جهان، برای همه جهان، مشکل‌ساز است؛ نه فقط برای سعودی، کشورهای خلیج، اردن، اقلیم کردستان عراق، جمهوری آذربایجان، دولت قانونی یمن یا البته آمریکا به‌تنهایی. این نظام از زمانی که در سال ۱۹۷۹ وارد صحنه سیاست بین‌المللی شد، برای جهان مشکل‌آفرین بوده است. این نظام برای…

امانوئل کانت (۱۷۲۴ـ۱۸۰۴)، مشهورترین فیلسوف آلمانی، روزگاری در وصف «کرامت انسانی» گفت که این کرامت فراتر از هرگونه طبقه‌بندی است. کسانی که با فلسفه کانت آشنایی عمیقی دارند، به‌خوبی می‌دانند که او ارزش انسان را در ذات خود او می‌دید، نه در مقام ابزاری صرف برای تحقق منافع دیگران. از همین‌جا می‌توان…

هل غادرَ الشعراءُ من متردّمِ أم هل عرفتَ الدارَ بعدَ توهُّمِ (آیا شاعران چیزی نگفته نهاده‌اند؟ یا پس از پندار و خیال، خانه را بازشناخته‌ای؟) این قصیده قرن‌ها پیش سروده شده است. شاید مناسبت سرودن آن، تنها پوششی باشد که بر گستره معنا، پرده‌ای از ابهام می‌گستراند و در همان حال، فضایی برای تأویل…

چرا برای نظام ایران دشوار است که به شکست پروژه منطقه‌ای خود اعتراف کند؟ چرا تقریباً با تمام جهان می‌جنگد، نه فقط با همسایگانش؛ چه مستقیم و چه از طریق نیروهای نیابتی؟ به گمان من، پاسخ این پرسش در درجه نخست این است که با حکومتی روبه‌رو هستیم که به برداشت سیاسی خود صبغه‌ای مقدس بخشیده و سپس از مردم خود و جوامع دیگر خواسته است هزینه تحقق این پروژه ناممکن را تحمل کنند. به این ترتیب، عقب‌نشینی از آن سیاست در کلیت خود، مشروعیت صاحبان قدرت را زیر سؤال می‌برد و بازنگری در نتایج آن به اعتراضی علیه عقیده حاکمیت تبدیل می‌شود. این معضلی نیست که توافق آتش‌بس یا مذاکرات طولانی، هرقدر هم ضروری باشند، بتوانند حلش کنند؛ این مسئله نیازمند یافتن راه‌حلی خارج از چارچوب‌های معمول است!

سرانجام ایلان ماسک بخشی از فیلمی را منتشر کرد که وعده داده بود بر اساس داستان «اودیسه» خواهد ساخت؛ آن هم پس از آنکه نارضایتی خود را از فیلمی که کریستوفر نولان امسال کارگردانی کرده بود، ابراز کرد.

خاطره شهر کرک سرشار از رویدادهایی در ارتباط با افراط‌گرایی و تروریسم است. خلبان کساسبه که سازمان «داعش» او را سوزاند، اهل همین شهر بود. گروهی نیز که در سال ۲۰۱۶ در قلعه کرک تحصن کردند و پانزده تن از نیروهای امنیتی را کشتند، از همین استان بودند.

حکمتی قدیمی می‌گوید: «اگر خود را در چاله‌ای دیدی، دست از کندن بردار!» بااین‌حال، به نظر می‌رسد آنچه از نظام خمینی در تهران باقی مانده، درست در جهت عکس این حکمت عمل می‌کند. ده‌ها مدعی سیاست‌ورزی، میلیون‌ها فرد سیاسی‌شده، ژنرال‌های بازنشسته و تحلیلگران تشنه شهرت، در برابر دوربین‌ها ظاهر می‌شوند تا از «پیروزی» سخن بگویند و مردمی را که دیگر روایت آنان را باور ندارند، به ادامه «مقاومت تا دستیابی به پیروزی کامل» فرابخوانند. در واقع، این وضعیت به کسی می‌ماند که همچنان به کندن چاله ادامه می‌دهد، به این امید که روزی به معدن طلا برسد.