سلب مشروعیت از الشرع!

طرف‌های متعددی می‌کوشند مشروعیت احمد الشرع، رئیس‌جمهوری سوریه، را زیر سؤال ببرند و منافع و اهدافشان در تلاش برای تضعیف دولت نوپای سوریه با یکدیگر تلاقی می‌کند.
طرف نخست، ایران و شبه‌نظامیان فرقه‌گرایی هستند که الشرع آنان را از سوریه بیرون رانده و مسیر لجستیکی انتقال کمک و تجهیزات به شبه‌نظامیان «حزب‌الله» را بر آن‌ها بسته است.
سوریه در دوران حکومت بشار اسد، تحت اشغال «سپاه پاسداران» بود؛ سپاهی که این کشور را در کنار عراق، مهم‌ترین قطعه راهبردی در طرح خود برای سلطه بر منطقه می‌دانست. از نگاه ایرانی‌ها، از دست دادن سوریه ضربه‌ای استراتژیک و جبران‌ناپذیر است. بنابراین، طبیعی است که برای تخریب دولت سوریه و تضعیف آن بکوشند، به این امید که بار دیگر آن را به آغوش ایران بازگردانند.
طرف دوم، جدایی‌طلبان هستند که هجری در سویدا نیز از جمله آن‌هاست. او شبیه نصرالله است که وفاداری خود را به ایران اعلام می‌کرد؛ با این تفاوت که هجری «نصرالله» اسرائیل است. هجری و پیروانش می‌دانند که هدف نهایی‌شان تجزیه سرزمین سوریه است؛ زیرا جدایی هر منطقه از این کشور به معنای آغاز فروپاشی آن خواهد بود.
طرف سوم، بقایای نظام اسد و بهره‌مندان از آن هستند. تردیدی نیست که این افراد برای گسترش آشوب و شایعه و شعله‌ور کردن شورش تلاش می‌کنند تا بهشت ازدست‌رفته خود را بازپس گیرند. سوریه در دست آن‌ها جمهوریِ ترس، فساد، زندان‌ها و ترورها بود و بعدها به استانی ایرانی تبدیل شد که قاسم سلیمانی و قاآنی بر آن حکم می‌راندند.
طرف چهارم، گروه‌های افراطی هستند. این گروه‌ها بر این باورند که سوریه جدید به پایگاهی جهادی برای انجام حملاتی مشابه حملات «داعش» در کشورهای همسایه تبدیل خواهد شد. سوریه جدید امیدهای آوارگان اخوانی و افراط‌گرایانی را که رؤیای بازگشت خلافت به سبک البغدادی را در سر می‌پروراندند، نقش بر آب کرده است. اما آنچه رخ داد، درست برعکس بود؛ وزارت خارجه سوریه توانست روابط این کشور را با بسیاری از کشورهای عربی، حتی کشورهایی که در آغاز به آن بدبین بودند، ترمیم کند. دولت سوریه نیز با اقدامی قاطعانه و سنجیده، مقرهای جنبش‌های افراطی را از خاک خود دور کرد؛ جنبش‌هایی که در غیر این صورت، سوریه را به درون منازعات و جنگ‌هایی می‌کشاندند که توان تحملشان را نداشت.
از نکات مثبت کارنامه دولت سوریه این است که برای کسب مشروعیت سیاسی و تحریک خیابان، از مسئله فلسطین بهره‌برداری تجاری نکرده است. این روشی منفور و شناخته‌شده برای حفظ قدرت، صدور مشکلات به خارج، جست‌وجوی رهبری و خوراندن شعار به مردم گرسنه به جای غذاست.
طرف پنجم، روشنفکرانی هستند که نمی‌خواهند گذشته احمد الشرع را فراموش کنند؛ گذشته‌ای که او خود صریحاً درباره دگرگونی‌هایش سخن گفته است. طبیعی است که انسان دستخوش تحول فکری شود، به‌ویژه در سال‌های آغازین زندگی؛ تجربه‌های زندگی و افزایش آگاهی انسان را تغییر می‌دهند. هر آنچه در واقعیت می‌بینیم، با این تردیدهای اغراق‌آمیز در تضاد است. گذشته از این، شما در مقایسه با کشورهایی چون آمریکا و سعودی چه جایگاهی دارید؛ کشورهایی که حمایت کاملی از الشرع به عمل آورده‌اند؟ این دو کشور با سازمان‌های تروریستی، از «القاعده» گرفته تا «داعش»، جنگیده‌اند!
طرف ششم، خود برخی از سوری‌ها هستند. نیتشان خیر است، اما شتاب‌زدگی و انتشار خشم و نارضایتی، به کسانی که در پی سوءاستفاده از این وضعیت‌اند امکان می‌دهد مشروعیت دولت را تضعیف کنند. همه آرزو دارند سوریه جدید به یک دموکراسی لیبرال، به سبک جفرسونی، تبدیل شود. اما ساختن کشورها کار آسانی نیست؛ این کار به زمان و شکیبایی نیاز دارد تا پایه‌های آن استوار شود. یکی از بزرگ‌ترین خطاها، پریدن از مراحل و شتاب‌زدگی در عبور از آن‌هاست.
سوری‌ها باید مطابق با ساعت سوریه پیش بروند و از شتاب‌زدگی بپرهیزند. الشرع کشوری ویران، اشغال‌شده و تجزیه‌شده را به ارث برده است: کشوری ویران‌شده در دوران حکومت اسد، اشغال‌شده به دست ایرانی‌ها و شبه‌نظامیانشان و روس‌ها، تجزیه‌شده میان نیروهای متعددی که رؤیای جدایی‌طلبی در سر دارند و محاصره‌شده از سوی کسانی که در کمین نشسته‌اند، بقایای نظام پیشین و افراط‌گرایان.